post-pandemic learning

This study aims to provide an in depth description of the utilization of Learning Management Systems (LMS), such as Google Classroom, in post-pandemic Early Childhood Education (PAUD) learning, and to examine the functions, negotiations, and challenges encountered in the field. Employing a qualitative approach with a case study design at RA Al Muttaqien, data were collected through semi-structured interviews with the school principal, who also serves as an educator, and were supplemented by observation and institutional document analysis. Data analysis was conducted using an interactive model consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing. The main findings indicate that the use of Google Classroom operates in a selective and adaptive manner, primarily functioning as a digital archive for evidence of home-based practical activities to address device memory limitations. In contrast, daily communication and assessment continue to rely on WhatsApp and the Digital Madrasah Report (Raport Digital Madrasah/RDM). This pattern emerged through fluid negotiation processes in navigating constraints related to limited storage quotas and varying levels of parents’ digital literacy readiness, which ranged from 60 to 90 percent. This research contributes to expanding theoretical understanding of the integration of the TPACK framework and school-family partnerships at the early childhood education level. The findings imply the need for sustainable institutional policies in managing digital infrastructure and more contextual guidelines for documenting learning processes. Further research is recommended to involve a broader range of subjects or to compare inclusive and non-inclusive institutions.

این پژوهش با هدف ارائهٔ توصیفی عمیق از بهره‌برداری از سامانه‌های مدیریت یادگیری (LMS) مانند Google Classroom در آموزش پیش‌دبستانی (PAUD) پس از همه‌گیری و بررسی کارکردها، مذاکرات و چالش‌های موجود در این زمینه انجام شده‌است. این مطالعه با رویکرد کیفی و طراحی مطالعه موردی در RA Al Muttaqien صورت گرفته و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با مدیر مدرسه که همزمان نقش آموزگار را نیز ایفا می‌کند، جمع‌آوری و با مشاهده و تحلیل اسناد نهادی تکمیل شده‌است. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شده‌است. یافته‌های اصلی نشان می‌دهد که استفاده از Google Classroom به‌صورت گزینشی و انطباقی انجام می‌شود و عمدتاً به‌عنوان آرشیو دیجیتال برای مستندسازی شواهد فعالیت‌های عملی مبتنی بر خانه جهت رفع محدودیت حافظه دستگاه‌ها به کار می‌رود. در مقابل، ارتباطات روزانه و ارزیابی‌ها همچنان بر WhatsApp و گزارش دیجیتال مدرسه (Raport Digital Madrasah/RDM) متکی است. این الگو از طریق فرآیندهای مذاکره سیال در مواجهه با محدودیت‌های مربوط به سهمیه ذخیره‌سازی و سطوح مختلف آمادگی سواد دیجیتال والدین که بین ۶۰ تا ۹۰ درصد متغیر بود، شکل گرفته‌است. این پژوهش به گسترش فهم نظری از ادغام چارچوب TPACK و مشارکت مدرسه و خانواده در سطح آموزش پیش‌دبستانی کمک می‌کند. یافته‌ها بر ضرورت سیاست‌های نهادی پایدار در مدیریت زیرساخت دیجیتال و دستورالعمل‌های زمینه‌ای‌تر برای مستندسازی فرآیندهای یادگیری دلالت دارد. انجام پژوهش‌های بیشتر با مشارکت دامنه وسیع‌تری از آزمودنی‌ها یا مقایسه مؤسسات فراگیر و غیر فراگیر توصیه می‌شود.