relational governance

Abstract In the context of planetary, social and epistemic crises, this paper explores how universities might transform governance practices to support culturally regenerative futures. Drawing on a cooperative inquiry within an international research group, the study develops the concept of relational governance as an alternative to dominant corporate models shaped by neoliberal logics. Grounded in Aboriginal and place-based epistemologies, the research proposes governance as an embodied, ethical and relational practice developed through attentive engagement with people, Country and more-than-human worlds. Relational governance values Aboriginal knowledge; activates reckoning and locale; and includes local Aboriginal councils to transform universities towards being welcoming, Aboriginal places for people of all backgrounds. Through storied narratives, the paper illustrates how knowledge is co-created through dialogue, ceremony and ecological participation, with Country understood as an active agent in decision-making. The findings highlight the importance of Aboriginal leadership, truth-telling and structural change within universities. Ultimately, the paper contributes to the growing movement toward culturally regenerative universities, offering relational governance as a pathway for institutions to foster an ethic of care, reciprocity and life-affirming futures.

چکیده: در بستر بحران‌های سیاره‌ای، اجتماعی و معرفتی، این مقاله به بررسی چگونگی تحول شیوه‌های حکمرانی در دانشگاه‌ها به منظور حمایت از آینده‌های باززاینده فرهنگی می‌پردازد. با تکیه بر پژوهشی مشارکتی در یک گروه تحقیقاتی بین‌المللی، این مطالعه مفهوم حکمرانی رابطه‌ای را به عنوان جایگزینی برای الگوهای مسلط شرکتی مبتنی بر منطق نئولیبرال توسعه می‌دهد. این پژوهش که بر معرفت‌شناسی‌های بومی و مبتنی بر مکان استوار است، حکمرانی را به مثابه کنشی تجسم‌یافته، اخلاقی و رابطه‌ای تعریف می‌کند که از طریق تعامل دقیق با مردم، سرزمین (Country) و جهان‌های فراتر از انسان شکل می‌گیرد. حکمرانی رابطه‌ای برای دانش بومی ارزش قائل است؛ به بازاندیشی و مکان‌مندی فعلیت می‌بخشد؛ و شوراهای محلی بومی را دربرمی‌گیرد تا دانشگاه‌ها را به مکان‌هایی خوشامدگو و بومی برای افراد با پیشینه‌های گوناگون تبدیل کند. مقاله با روایت‌های داستانی نشان می‌دهد که دانش از طریق گفت‌وگو، آیین و مشارکت زیست‌بومی به صورت مشترک خلق می‌شود و سرزمین به عنوان عاملی فعال در تصمیم‌گیری درک می‌گردد. یافته‌ها بر اهمیت رهبری بومی، حقیقت‌گویی و تغییرات ساختاری در دانشگاه‌ها تأکید دارند. در نهایت، این مقاله به جنبش رو‌به‌رشد دانشگاه‌های باززاینده فرهنگی کمک می‌کند و حکمرانی رابطه‌ای را به عنوان مسیری برای نهادها جهت پرورش اخلاق مراقبت، دوسویگی و آینده‌های حیات‌بخش ارائه می‌دهد.

This paper reconceptualises weeds through Australian Indigenous knowledge systems, presenting them not as invasive threats, but as teachers; living beings that offer ecological insight, support restoration, and contribute to cultural renewal and resurgence. Drawing on relational governance theories, the study employs Indigenous methodologies, including yarning with Country and the development of a storying seasonal calendar, to examine the behaviours and teachings of Fireweed (Senecio madagascariensis), African Lovegrass (Eragrostis curvula ), and Lantana (Lantana camara). Through attentive engagement with these plants across the seasons, the research reveals how each species responds to ecological disturbance in ways that reflect deeper patterns of damage, resilience, and adaptation. Fireweed emerges as a guard of soil exhaustion and overgrazing, while African Lovegrass plays a stabilising role in degraded landscapes during ecological transitions, and Lantana offers both refuge and warning through a chemically mediated defence of disturbed ground. These findings unsettle adversarial and militaristic paradigms of weed management and instead highlight the importance of Country-centred, seasonal, and relational approaches. By weaving Indigenous knowledge with ecological observation, the paper demonstrates that weeds are not only invasive but also teachers, whose messages can guide more ethical and restorative forms of environmental governance. • Weeds can be ecological indicators and teachers for landscape governance. • Introduces Weed Seasonal Story Calendars as a place-based methodology. • Challenges conventional eradication models via relational repair frameworks. • Grounds multispecies justice in Indigenous Knowledge Systems.

این مقاله با بازنگری در مفهوم علف‌های هرز از منظر نظام‌های دانشی بومیان استرالیا، آن‌ها را نه به‌عنوان تهدیدهای مهاجم، بلکه به‌عنوان آموزگارانی زنده معرفی می‌کند که بینش‌های بوم‌شناختی ارائه می‌دهند، از بازسازی زیست‌بوم حمایت می‌کنند و به نوسازی و احیای فرهنگی یاری می‌رسانند. این مطالعه با بهره‌گیری از نظریه‌های حکمرانی رابطه‌مند و روش‌شناسی‌های بومی، از جمله گفت‌وگو با سرزمین (yarning with Country) و تدوین تقویم روایی فصلی، به بررسی رفتارها و آموزه‌های Fireweed (Senecio madagascariensis)، African Lovegrass (Eragrostis curvula) و Lantana (Lantana camara) می‌پردازد. پژوهش با تعامل دقیق با این گیاهان در طول فصل‌ها نشان می‌دهد که هر گونه چگونه به اختلالات بوم‌شناختی واکنش نشان می‌دهد و این واکنش‌ها بازتاب‌دهنده الگوهای عمیق‌تری از آسیب، تاب‌آوری و سازگاری هستند. Fireweed به‌عنوان نگهبان فرسودگی خاک و چرای بیش از حد ظاهر می‌شود، در حالی که African Lovegrass در دوره‌های گذار بوم‌شناختی نقشی تثبیت‌کننده در مناظر تخریب‌شده ایفا می‌کند و Lantana از طریق دفاع شیمیایی از زمین‌های مختل‌شده هم پناهگاه و هم هشدار ارائه می‌دهد. این یافته‌ها الگوهای خصمانه و نظامی‌گرایانه مدیریت علف‌های هرز را به چالش می‌کشند و بر اهمیت رویکردهای مبتنی بر سرزمین، فصلی و رابطه‌مند تأکید دارند. مقاله با درهم‌آمیزی دانش بومی و مشاهده بوم‌شناختی نشان می‌دهد که علف‌های هرز نه‌تنها مهاجم، بلکه آموزگارانی هستند که پیام‌های آن‌ها می‌تواند راهنمای اشکال اخلاقی‌تر و ترمیمی‌تر حکمرانی زیست‌محیطی باشد. • علف‌های هرز می‌توانند شاخص‌های بوم‌شناختی و آموزگارانی برای حکمرانی سرزمین باشند. • تقویم‌های روایی فصلی علف‌های هرز به‌عنوان روشی مبتنی بر مکان معرفی می‌شود. • الگوهای متعارف ریشه‌کنی از طریق چارچوب‌های ترمیم رابطه‌ای به چالش کشیده می‌شود. • عدالت چندگونه‌ای در نظام‌های دانشی بومی بنیان نهاده می‌شود.