care ethics

Abstract In the context of planetary, social and epistemic crises, this paper explores how universities might transform governance practices to support culturally regenerative futures. Drawing on a cooperative inquiry within an international research group, the study develops the concept of relational governance as an alternative to dominant corporate models shaped by neoliberal logics. Grounded in Aboriginal and place-based epistemologies, the research proposes governance as an embodied, ethical and relational practice developed through attentive engagement with people, Country and more-than-human worlds. Relational governance values Aboriginal knowledge; activates reckoning and locale; and includes local Aboriginal councils to transform universities towards being welcoming, Aboriginal places for people of all backgrounds. Through storied narratives, the paper illustrates how knowledge is co-created through dialogue, ceremony and ecological participation, with Country understood as an active agent in decision-making. The findings highlight the importance of Aboriginal leadership, truth-telling and structural change within universities. Ultimately, the paper contributes to the growing movement toward culturally regenerative universities, offering relational governance as a pathway for institutions to foster an ethic of care, reciprocity and life-affirming futures.

چکیده: در بستر بحران‌های سیاره‌ای، اجتماعی و معرفتی، این مقاله به بررسی چگونگی تحول شیوه‌های حکمرانی در دانشگاه‌ها به منظور حمایت از آینده‌های باززاینده فرهنگی می‌پردازد. با تکیه بر پژوهشی مشارکتی در یک گروه تحقیقاتی بین‌المللی، این مطالعه مفهوم حکمرانی رابطه‌ای را به عنوان جایگزینی برای الگوهای مسلط شرکتی مبتنی بر منطق نئولیبرال توسعه می‌دهد. این پژوهش که بر معرفت‌شناسی‌های بومی و مبتنی بر مکان استوار است، حکمرانی را به مثابه کنشی تجسم‌یافته، اخلاقی و رابطه‌ای تعریف می‌کند که از طریق تعامل دقیق با مردم، سرزمین (Country) و جهان‌های فراتر از انسان شکل می‌گیرد. حکمرانی رابطه‌ای برای دانش بومی ارزش قائل است؛ به بازاندیشی و مکان‌مندی فعلیت می‌بخشد؛ و شوراهای محلی بومی را دربرمی‌گیرد تا دانشگاه‌ها را به مکان‌هایی خوشامدگو و بومی برای افراد با پیشینه‌های گوناگون تبدیل کند. مقاله با روایت‌های داستانی نشان می‌دهد که دانش از طریق گفت‌وگو، آیین و مشارکت زیست‌بومی به صورت مشترک خلق می‌شود و سرزمین به عنوان عاملی فعال در تصمیم‌گیری درک می‌گردد. یافته‌ها بر اهمیت رهبری بومی، حقیقت‌گویی و تغییرات ساختاری در دانشگاه‌ها تأکید دارند. در نهایت، این مقاله به جنبش رو‌به‌رشد دانشگاه‌های باززاینده فرهنگی کمک می‌کند و حکمرانی رابطه‌ای را به عنوان مسیری برای نهادها جهت پرورش اخلاق مراقبت، دوسویگی و آینده‌های حیات‌بخش ارائه می‌دهد.