Learning with Country: Noongar-Led Inquiry and Culturally Regenerative University Practice
یادگیری با کشور: پژوهش رهبری شده توسط نونگار و عمل دانشگاهی فرهنگی باززایی
چکیده
Abstract Amid growing calls for Australian universities to engage meaningfully with Indigenous knowledges, this article examines how Indigenous-led, place-based inquiry can reorient academic practice toward culturally regenerative possibilities. Drawing on a Cooperative Inquiry conducted with Whadjuk Noongar Boodjar, we follow six Noongar-led experiences involving Country, language, ceremony, deep time, embodiment and more-than-human relations. Through cycles of experiential, presentational and reflective practice, these engagements restructured attention, temporality and conduct, foregrounding relational ethics of permission, reciprocity and refusal. Multimodal forms including movement, image and creative response were treated as epistemic practices, enabling us to register affective and relational reorientations that are not readily accessible through propositional forms alone. Our analysis traces how these reorientations unsettled extractive research habits and repositioned knowledge-making as embodied, participatory and accountable to Country. We argue that culturally regenerative university practice does not emerge through policy statements, curricular add-ons or inclusion alone, but through lived, relational engagements that reconfigure how knowledge is generated, held and shared. The study contributes empirical insight into how such reconfigurations unfold in practice and highlights the institutional conditions required to sustain accountable relationships with place.
چکیده: در میان درخواست‌های فزاینده برای مشارکت معنادار دانشگاه‌های استرالیا با دانش‌های بومی، این مقاله بررسی می‌کند که چگونه پژوهش مبتنی بر مکان و هدایت‌شده توسط بومیان می‌تواند عمل دانشگاهی را به سوی امکانات فرهنگی باززاینده جهت‌دهی کند. با بهره‌گیری از یک پژوهش همکارانه (Cooperative Inquiry) که با Whadjuk Noongar Boodjar انجام شد، شش تجربه هدایت‌شده توسط Noongar شامل ارتباط با سرزمین (Country)، زبان، آیین، زمان عمیق، تجسم و روابط فراتر از انسان دنبال می‌شود. از طریق چرخه‌های تجربه‌محور، ارائه‌ای و بازتابی، این مشارکت‌ها توجه، زمان‌مندی و رفتار را بازساختند و اخلاق رابطه‌ای اجازه، دوسویگی و امتناع را در کانون قرار دادند. اشکال چندرسانه‌ای از جمله حرکت، تصویر و پاسخ خلاقانه به عنوان شیوه‌های معرفتی تلقی شدند و این امکان را فراهم کردند تا جهت‌گیری‌های عاطفی و رابطه‌ای را که به آسانی از طریق اشکال گزاره‌ای قابل دسترسی نیستند، ثبت کنیم. تحلیل ما نشان می‌دهد که این جهت‌گیری‌ها عادات پژوهشی استخراج‌گرایانه را به چالش کشیده و تولید دانش را به عنوان امری مجسم، مشارکتی و پاسخگو نسبت به سرزمین بازتعریف کردند. استدلال می‌شود که عمل دانشگاهی باززاینده فرهنگی نه از طریق بیانیه‌های سیاستی، افزوده‌های برنامه درسی یا صرفاً شمول، بلکه از طریق مشارکت‌های زیسته و رابطه‌ای که نحوه تولید، نگهداری و به اشتراک‌گذاری دانش را بازپیکربندی می‌کند، پدید می‌آید. این مطالعه بینش تجربی درباره چگونگی وقوع این بازپیکربندی‌ها در عمل ارائه می‌دهد و شرایط نهادی لازم برای حفظ روابط پاسخگو با مکان را برجسته می‌سازد.