procedural justice

The study examined organizational justice as a correlate of teachers’ organizational behaviour in public secondary schools in Anambra State. The study was guided by four research questions and four null hypotheses were tested at 0.05 level of significance. The study adopted correlational research design. The population of the study comprised 7,248 teachers in public secondary schools in six Education Zones in Anambra State. The sample size for the study was 580 teachers drawn from the population of the study. Multi-stage sampling procedure was used for the study. The instruments for data collection were researcher-structured questionnaire titled: Organizational Justice Questionnaire (OJQ) and Teachers’ Organizational Behaviour Questionnaire (TOBQ). The instruments were validated by three experts. The reliability of the instrument was determined using Cronbach Alpha Coefficient method and the average coefficient of 0.81 for (OJQ) and 0.85 for (TOBQ) were obtained. The data were analyzed using Pearson Product Moment Correlation Coefficient and multiple regression analysis. The study revealed that distributive justice (r = 0. 908; p < 0.000), procedural justice (r = 0. 873; p < 0.000), interactional justice (r = 0. 852; p < 0.000), positively and significantly relate to teachers’ organizational behaviour in public secondary schools in Anambra State. Based on the findings, it was recommended among others that school administrators should continue to ensure that distributive justice is consistently practiced by fairly allocating rewards, workload and responsibilities among teachers to enhance their commitment to work. The study contributed to knowledge by establishing an integrated empirical relationship between organizational justice and teachers' organizational behaviour, thereby extending existing knowledge on organizational behaviour in public secondary schools.

این پژوهش عدالت سازمانی را به‌عنوان همبسته‌ای از رفتار سازمانی معلمان در دبیرستان‌های دولتی ایالت Anambra مورد بررسی قرار داد. پژوهش حاضر با چهار سؤال پژوهشی هدایت شد و چهار فرضیه‌ی صفر در سطح معناداری 0.05 آزمون شد. طرح پژوهش از نوع همبستگی بود. جامعه‌ی آماری پژوهش شامل ۷٬۲۴۸ معلم در دبیرستان‌های دولتی شش منطقه آموزشی ایالت Anambra بود. حجم نمونه پژوهش ۵۸۰ معلم بود که از جامعه آماری انتخاب شدند. روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای برای این پژوهش به‌کار رفت. ابزارهای گردآوری داده‌ها پرسشنامه‌های محقق‌ساخته با عناوین: پرسشنامه عدالت سازمانی (OJQ) و پرسشنامه رفتار سازمانی معلمان (TOBQ) بودند. ابزارها توسط سه نفر از خبرگان اعتبارسنجی شدند. پایایی ابزار با استفاده از روش ضریب آلفای کرونباخ تعیین شد و میانگین ضریب 0.81 برای (OJQ) و 0.85 برای (TOBQ) به‌دست آمد. داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که عدالت توزیعی (r = 0.908؛ p < 0.000)، عدالت رویه‌ای (r = 0.873؛ p < 0.000)، عدالت تعاملی (r = 0.852؛ p < 0.000)، به‌طور مثبت و معناداری با رفتار سازمانی معلمان در دبیرستان‌های دولتی ایالت Anambra ارتباط دارند. بر اساس یافته‌ها، از جمله توصیه شد که مدیران مدارس باید اطمینان حاصل کنند که عدالت توزیعی همواره از طریق تخصیص منصفانه پاداش‌ها، حجم کار و مسئولیت‌ها میان معلمان اجرا می‌شود تا تعهد آنان به کار افزایش یابد. این پژوهش با ایجاد رابطه تجربی یکپارچه میان عدالت سازمانی و رفتار سازمانی معلمان، به توسعه دانش موجود در زمینه رفتار سازمانی در دبیرستان‌های دولتی کمک کرد.

Africa is central to the world's future. The continent holds immense human potential, vast natural wealth, and a very young population. Yet, historical trauma from colonialism and ongoing neocolonial practices still hold African nations back. Unfair global financial rules, high borrowing costs, and severe climate impacts create deep systemic barriers. Africa contributes barely 4% of global carbon emissions, yet suffers massive economic losses from climate change. The concept of "Africa Rising" must move beyond simple economic metrics. It requires structural justice, genuine self-directed development, and local academic agency. This special issue grounds these global debates in concrete African realities through eight insightful studies. Their authors offer practical solutions to pressing challenges: curbing conflict through trade and gender inclusion, combining indigenous justice rituals with state law, fighting carbon market fraud, and introducing novel economic models to combat financial exclusion. Other studies advocate for youth civic agency through non-formal education, pharmaceutical sovereignty to lower medicine prices, and reframing forced migration as a driver of regional integration through the African Union's Free Movement Protocol. Recent global governance reforms, such as the African Union joining the G20, now G21, offer a vital platform for procedural justice. However, a seat at the table is not enough on its own. Africa must activate its internal institutions, financial markets, and academic community. As demonstrated by the authors in this collection, local experts provide the essential evidence needed to drive real progress. Only through genuine partnership, ethical global frameworks, and grounded African agency can the continent realise its true development potential.

آفریقا در مرکز آینده جهان قرار دارد. این قاره دارای پتانسیل انسانی عظیم، ثروت طبیعی فراوان و جمعیتی بسیار جوان است. با این حال، آسیب‌های تاریخی ناشی از استعمار و تداوم رویه‌های نواستعماری همچنان کشورهای آفریقایی را عقب نگاه داشته است. قوانین ناعادلانه مالی جهانی، هزینه‌های بالای استقراض و پیامدهای شدید تغییرات اقلیمی، موانع ساختاری عمیقی ایجاد می‌کنند. آفریقا تنها حدود ۴٪ از انتشار کربن جهانی را به خود اختصاص می‌دهد، اما متحمل خسارات اقتصادی گسترده‌ای از تغییرات اقلیمی می‌شود. مفهوم «آفریقا در حال صعود» باید فراتر از شاخص‌های ساده اقتصادی برود. این امر مستلزم عدالت ساختاری، توسعه خودمحور واقعی و عاملیت دانشگاهی محلی است. این شماره ویژه، این مباحث جهانی را از طریق هشت مطالعه عمیق در واقعیت‌های عینی آفریقا ریشه‌یابی می‌کند. نویسندگان این مقالات راه‌حل‌های عملی برای چالش‌های فوری ارائه می‌دهند: مهار منازعات از طریق تجارت و شمول جنسیتی، ترکیب آیین‌های بومی عدالت با حقوق دولتی، مبارزه با تقلب در بازار کربن و معرفی مدل‌های اقتصادی نوین برای مقابله با محرومیت مالی. سایر مطالعات بر عاملیت مدنی جوانان از طریق آموزش غیررسمی، حاکمیت دارویی برای کاهش قیمت داروها و بازتعریف مهاجرت اجباری به‌عنوان محرکی برای یکپارچگی منطقه‌ای از طریق پروتکل آزادی جابجایی اتحادیه آفریقا تأکید دارند. اصلاحات اخیر در حکمرانی جهانی، مانند پیوستن اتحادیه آفریقا به گروه G20 که اکنون G21 است، بستری حیاتی برای عدالت رویه‌ای فراهم می‌کند. با این حال، صرفاً داشتن جایگاهی در میز کافی نیست. آفریقا باید نهادهای داخلی، بازارهای مالی و جامعه دانشگاهی خود را فعال کند. همان‌طور که نویسندگان این مجموعه نشان می‌دهند، کارشناسان محلی شواهد اساسی لازم برای پیشبرد واقعی را ارائه می‌کنند. تنها از طریق شراکت واقعی، چارچوب‌های اخلاقی جهانی و عاملیت ریشه‌دار آفریقایی است که این قاره می‌تواند به پتانسیل واقعی توسعه خود دست یابد.