Emotion work

For generations of Black Caribbean families in Britain, education has been understood as both personal aspiration and collective resistance. Yet Black Caribbean pupils continue to experience significant disadvantage, including disproportionate exclusion, lower attainment and underrepresentation in higher education. Drawing on narrative data from two generations of Black Caribbean women mothers and their daughters this paper introduces the concept of strategic mothering: the deliberate, purposeful and racially informed practices Black Caribbean mothers employ to secure educational success for their children. Strategic mothering encompasses private tuition, supplementary teaching within the home, school relocation and sustained advocacy. The paper demonstrates that strategic mothering is generationally produced and takes different forms according to mothers’ circumstances and resources. It makes an original contribution by theorising strategic mothering as a racialised and gendered practice of resistance, extending frameworks of parental involvement, emotion work and emotional capital.

برای نسل‌های خانواده‌های سیاه‌پوست کارائیبی در بریتانیا، آموزش همواره به‌عنوان آرمان شخصی و مقاومت جمعی درک شده است. با این حال، دانش‌آموزان سیاه‌پوست کارائیبی همچنان با محرومیت‌های قابل توجهی مواجه هستند، از جمله اخراج نامتناسب، دستاورد تحصیلی پایین‌تر و نمایندگی کمتر در آموزش عالی. این مقاله با بهره‌گیری از داده‌های روایی دو نسل از زنان سیاه‌پوست کارائیبی، یعنی مادران و دختران آن‌ها، مفهوم مادری راهبردی را معرفی می‌کند: شیوه‌های عمدی، هدفمند و مبتنی بر آگاهی نژادی که مادران سیاه‌پوست کارائیبی برای تضمین موفقیت تحصیلی فرزندان خود به کار می‌گیرند. مادری راهبردی شامل تدریس خصوصی، آموزش تکمیلی در منزل، جابه‌جایی مدرسه و حمایت مستمر است. این مقاله نشان می‌دهد که مادری راهبردی به‌صورت نسلی تولید می‌شود و بسته به شرایط و منابع مادران، اشکال متفاوتی به خود می‌گیرد. این پژوهش با نظریه‌پردازی درباره مادری راهبردی به‌عنوان کنشی مقاومتی با ابعاد نژادی و جنسیتی، چارچوب‌های مشارکت والدین، کار عاطفی و سرمایه عاطفی را گسترش می‌دهد.

Transitions from primary to secondary school can heighten anxiety, unsettle relationships, and challenge pupils’ sense of belonging. Schools increasingly deploy pastoral systems and universal wellbeing programmes, yet implementation varies and practice often lacks a clearly articulated evidence base. This literature review synthesises qualitative and mixed-methods studies (2017–2025) and examines how education staff can support pupils’ emotional wellbeing during primary‑to‑secondary transitions, with a focus on strategies informed by Cognitive Behaviour Therapy (CBT). Using a PICo framework, searches of ERIC, Education Source, CINAHL, and Psychology & Behavioral Sciences were conducted, applying inclusion criteria relevant to school contexts and transition stages. Studies were appraised with CASP tools. Findings cluster around three interrelated themes: (1) the centrality of relationships (teacher empathy and consistency; peer support; family partnership); (2) school belonging and connectedness (inclusive climate, pupil voice, and relational safety); and (3) emotional skills and resilience (structured psychoeducation, low-intensity CBT techniques, and peer-led emotion work). Methodological limitations across the literature include over-reliance on self-report, limited longitudinal designs, and conceptual ambiguity between belonging, connectedness, climate, and culture. The review proposes a practical pastoral framework that integrates CBT-informed strategies within universal and targeted supports and highlights priorities for professional development, co-production, and evaluation. Implications for pastoral care emphasise relationally attuned practice, actionable classroom tools, and multi-agency collaboration to scaffold emotionally safe, equitable transitions. Implications for pastoral care include embedding CBT-informed strategies within universal and targeted supports, prioritising relational safety, and fostering inclusive school climates to ensure emotionally secure transitions.

گذار از دبستان به دبیرستان می‌تواند موجب افزایش اضطراب، برهم خوردن روابط و به چالش کشیدن حس تعلق دانش‌آموزان شود. مدارس به طور فزاینده‌ای از نظام‌های پرورشی و برنامه‌های بهزیستی همگانی بهره می‌گیرند، اما اجرای این برنامه‌ها متفاوت است و اغلب فاقد پشتوانه شواهدی روشن و تبیین‌شده می‌باشد. این مرور ادبیات، پژوهش‌های کیفی و روش‌های ترکیبی (۲۰۱۷ تا ۲۰۲۵) را تلفیق می‌کند و بررسی می‌نماید که کارکنان آموزشی چگونه می‌توانند از بهزیستی هیجانی دانش‌آموزان در گذار از دبستان به دبیرستان حمایت کنند، با تمرکز ویژه بر راهبردهای مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری (CBT). با استفاده از چارچوب PICo، جستجوهایی در پایگاه‌های ERIC، Education Source، CINAHL و Psychology & Behavioral Sciences انجام شد و معیارهای ورود مرتبط با زمینه‌های مدرسه و مراحل گذار اعمال گردید. مطالعات با ابزارهای CASP ارزیابی شدند. یافته‌ها حول سه محور به‌هم‌پیوسته متمرکز می‌شوند: (۱) محوریت روابط (همدلی و ثبات معلم؛ حمایت همسالان؛ مشارکت خانواده)؛ (۲) تعلق و پیوستگی به مدرسه (اقلیم فراگیر، صدای دانش‌آموز و امنیت رابطه‌ای)؛ و (۳) مهارت‌های هیجانی و تاب‌آوری (آموزش روانی ساختاریافته، فنون کم‌شدت درمان شناختی-رفتاری و فعالیت‌های هیجانی همسال‌محور). محدودیت‌های روش‌شناختی در ادبیات شامل اتکای بیش از حد به خودگزارشی، طرح‌های طولی محدود و ابهام مفهومی میان تعلق، پیوستگی، اقلیم و فرهنگ است. این مرور، چارچوب پرورشی عملیاتی را پیشنهاد می‌کند که راهبردهای مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری (CBT) را در حمایت‌های همگانی و هدفمند ادغام می‌نماید و اولویت‌هایی برای توسعه حرفه‌ای، تولید مشترک و ارزیابی برجسته می‌سازد. پیامدهای مراقبت پرورشی بر تمرین مبتنی بر روابط، ابزارهای عملیاتی در کلاس درس و همکاری چندنهادی برای حمایت از گذارهای عاطفی ایمن و عادلانه تأکید دارد. پیامدهای مراقبت پرورشی شامل ادغام راهبردهای مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری (CBT) در حمایت‌های همگانی و هدفمند، اولویت‌بخشی به امنیت رابطه‌ای و تقویت اقلیم فراگیر مدرسه برای تضمین گذارهای هیجانی ایمن است.

This study examined the associations between emotion regulation and marital expectations among unmarried young adults and whether these associations included statistically significant indirect associations through phubbing. Utilizing a cross-sectional correlational design, data were collected from 627 unmarried young adults aged 18-35 using the Marital Expectations Scale, Cognitive Emotion Regulation Questionnaire, and Generic Scale of Phubbing. Pearson correlation and bootstrap-based mediation analyses were conducted. Results indicated that marital expectations correlated positively with positive emotion regulation and negatively with phubbing, while negative emotion regulation was positively associated with phubbing. Bootstrap analyses identified statistically significant indirect associations through phubbing for both positive and negative emotion regulation. The negative emotion regulation model showed an inconsistent mediation pattern, with the direct and indirect associations operating in opposite directions. Supplementary analyses indicated that these indirect patterns remained when age and gender were controlled. These cross-sectional findings describe statistical associations and do not establish temporal or causal mediation. Overall, young adults' marital expectations are linked to both emotional processes and digital interpersonal attention patterns, highlighting the need to consider contemporary digital behaviors alongside developmental and sociodemographic influences in future relational research.

این مطالعه به بررسی ارتباط بین تنظیم هیجان و انتظارات زناشویی در میان بزرگسالان جوان مجرد و این‌که آیا این ارتباط‌ها شامل ارتباط‌های غیرمستقیم معنادار آماری از طریق فابینگ می‌شود یا خیر، پرداخت. با استفاده از یک طرح همبستگی مقطعی، داده‌ها از ۶۲۷ بزرگسال جوان مجرد در بازه سنی ۱۸ تا ۳۵ سال با استفاده از مقیاس انتظارات زناشویی، پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان و مقیاس عمومی فابینگ جمع‌آوری شد. تحلیل همبستگی پیرسون و تحلیل‌های میانجی‌گری مبتنی بر بوت‌استرپ انجام شد. نتایج نشان داد که انتظارات زناشویی با تنظیم هیجان مثبت رابطه مثبت و با فابینگ رابطه منفی دارد، در حالی که تنظیم هیجان منفی با فابینگ رابطه مثبت نشان داد. تحلیل‌های بوت‌استرپ وجود ارتباط‌های غیرمستقیم معنادار آماری از طریق فابینگ را برای هر دو نوع تنظیم هیجان مثبت و منفی شناسایی کرد. مدل تنظیم هیجان منفی الگوی میانجی‌گری ناسازگار را نشان داد، به‌طوری که ارتباط‌های مستقیم و غیرمستقیم در جهت‌های مخالف عمل می‌کردند. تحلیل‌های تکمیلی نشان داد که این الگوهای غیرمستقیم هنگام کنترل سن و جنسیت نیز باقی می‌مانند. این یافته‌های مقطعی صرفاً به توصیف ارتباط‌های آماری می‌پردازند و میانجی‌گری زمانی یا علّی را اثبات نمی‌کنند. به طور کلی، انتظارات زناشویی بزرگسالان جوان با فرآیندهای هیجانی و الگوهای توجه بین‌فردی دیجیتال مرتبط است و بر لزوم توجه به رفتارهای دیجیتال معاصر در کنار عوامل رشدی و جمعیت‌شناختی در پژوهش‌های آینده روابط تأکید دارد.