forgiveness

Islamic character education faces contemporary challenges in utilizing relevant media to cultivate moral resilience among learners. This study examines the representation of patience (ṣabr) and sincerity (ikhlāṣ) in the film Tenggelamnya Kapal Van Der Wijck (2013) and formulates its pedagogical implications for Islamic character education. Employing a qualitative descriptive approach with multimodal content analysis, data were collected through cinematic observation, transcribing audio-visual units, and analyzing the dramatic structure across four pivotal scenes. The findings reveal that patience and sincerity are articulated through four distinct forms: active resilience in overcoming adversity, spiritual coping (syifā') via Qur'anic recitation (QS. An-Nisa: 36), social sincerity (iḫsân) demonstrated through forgiveness and altruism (QS. Ali 'Imran: 134), and absolute acceptance (riḍā) of divine decree (QS. Yasin: 82–83). These moral values are communicated not through dogmatic narratives, but through contextual character development, physical gestures, and emotional transformations. This study concludes that audio-visual media serves as an effective, reflective instrument for internalizing Islamic values. Practically, these findings offer an innovative pedagogical model for educators to strengthen learners' emotional regulation, social empathy, and spiritual resilience in navigating modern social pressures.

تربیت اخلاقی اسلامی در مواجهه با چالش‌های معاصر، در بهره‌گیری از رسانه‌های مرتبط برای پرورش تاب‌آوری اخلاقی در میان فراگیران قرار دارد. این پژوهش به بررسی بازنمایی صبر (ṣabr) و اخلاص (ikhlāṣ) در فیلم Tenggelamnya Kapal Van Der Wijck (۲۰۱۳) و تبیین پیامدهای تربیتی آن برای تربیت اخلاقی اسلامی می‌پردازد. با به‌کارگیری رویکرد توصیفی-کیفی و تحلیل محتوای چندوجهی، داده‌ها از طریق مشاهده سینمایی، رونویسی واحدهای صوتی-تصویری و تحلیل ساختار دراماتیک در چهار صحنه کلیدی گردآوری شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که صبر و اخلاص در چهار شکل متمایز بیان می‌شوند: تاب‌آوری فعال در مواجهه با دشواری‌ها، مقابله معنوی (syifā') از طریق تلاوت قرآن (سوره نساء: ۳۶)، اخلاص اجتماعی (iḫsân) که از طریق بخشش و ایثار (سوره آل‌عمران: ۱۳۴) نشان داده می‌شود و پذیرش مطلق (riḍā) نسبت به تقدیر الهی (سوره یاسین: ۸۲–۸۳). این ارزش‌های اخلاقی نه از طریق روایت‌های آموزنده، بلکه از طریق رشد شخصیتی زمینه‌مند، حرکات بدنی و تحولات عاطفی منتقل می‌شوند. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که رسانه‌های صوتی-تصویری ابزاری مؤثر و تأمل‌برانگیز برای درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی هستند. به‌طور عملی، این یافته‌ها الگویی نوآورانه برای تقویت تنظیم هیجانی، همدلی اجتماعی و تاب‌آوری معنوی فراگیران در مواجهه با فشارهای اجتماعی معاصر در اختیار مربیان قرار می‌دهد.

This study investigates self-forgiveness for real hurts committed against the partner in a romantic relationship (N = 168 couples). Using a dyadic perspective, we evaluated whether offender self-forgiveness, conceived as a bidimensional construct distinct from self-excusing, was uniquely related to both own and partner relationship satisfaction. For both males and females, offending partners were more satisfied with their romantic relationship to the extent that they had more positive and less negative sentiment and thoughts toward themselves, whereas victimized partners were more satisfied with the relationship when the offending partner had less negative sentiment and thoughts (but not more positive ones) toward himself/herself. The implications of these findings for understanding self-forgiveness and its pro-relationship effects in romantic couples are discussed.

این پژوهش به بررسی خودبخشش‌گری در قبال آسیب‌های واقعی واردشده به شریک در یک رابطه عاشقانه (N = ۱۶۸ زوج) می‌پردازد. با بهره‌گیری از رویکرد دوتایی، ارزیابی شد که آیا خودبخشش‌گری فرد خطاکار، که به‌عنوان سازه‌ای دو‌بعدی و متمایز از خودتوجیه‌گری در نظر گرفته شده است، به طور منحصربه‌فردی با رضایت رابطه هم فرد خطاکار و هم شریک او مرتبط است یا خیر. برای هر دو جنسیت، شرکای خطاکار به میزانی که نگرش‌ها و افکار مثبت‌تر و منفی‌تری نسبت به خود داشتند، از رابطه عاشقانه خود رضایت بیشتری داشتند؛ در حالی که شرکای قربانی زمانی از رابطه رضایت بیشتری داشتند که شریک خطاکار نگرش‌ها و افکار منفی کمتری (اما نه الزاماً مثبت‌تر) نسبت به خود داشت. پیامدهای این یافته‌ها برای درک خودبخشش‌گری و آثار آن بر بهبود رابطه در زوج‌های عاشق مورد بحث قرار گرفته است.