school coaches

This study aims to describe the implementation of the Pasambahan Dance extracurricular activity at SMP Negeri 27 Padang. The type of research used is qualitative research with a descriptive method. The research object is the dance extracurricular activities, while the research subjects consist of the coach and 25 female students who are members of the dance extracurricular in grades VII and VIII at SMP Negeri 27 Padang. Data collection was carried out through observation, interviews, documentation, and literature studies. The data were analyzed through stages of data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results of the study show that the implementation of the Pasambahan Dance extracurricular at SMP Negeri 27 Padang has been carried out well through the stages of planning, implementation, and evaluation conducted systematically. The planning includes setting the training schedule, the content for the Pasambahan Kreasi Dance, learning methods, as well as supporting facilities and infrastructure. The activities are carried out once a week for five sessions using lectures, demonstrations, and peer tutoring methods. Evaluation is done by observing the students’ ability to master movement techniques, coordination, timing with the music, and the overall dance performance. This extracurricular activity has a positive impact on improving dance skills, discipline, responsibility, teamwork, as well as students’ appreciation of Minangkabau culture. Although there are still challenges such as limited facilities and infrastructure and not all students attend regularly, the activities can still run well thanks to the support from the school, coaches, and the students' enthusiasm.

هدف این پژوهش توصیف اجرای فعالیت فوق‌برنامه رقص پاسامباهان در دبیرستان دولتی شماره ۲۷ پادانگ است. نوع پژوهش به‌کاررفته، پژوهش کیفی با روش توصیفی می‌باشد. موضوع پژوهش، فعالیت‌های فوق‌برنامه رقص است و آزمودنی‌های پژوهش شامل مربی و ۲۵ دانش‌آموز دختر عضو فوق‌برنامه رقص در پایه‌های هفتم و هشتم دبیرستان دولتی شماره ۲۷ پادانگ هستند. گردآوری داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه، اسناد و مطالعات کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از طریق مراحل گردآوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اجرای فوق‌برنامه رقص پاسامباهان در دبیرستان دولتی شماره ۲۷ پادانگ به‌خوبی و از طریق مراحل برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی به‌صورت نظام‌مند انجام می‌شود. برنامه‌ریزی شامل تعیین زمان‌بندی تمرین، محتوای رقص پاسامباهان کریاسی، روش‌های یادگیری و همچنین امکانات و زیرساخت‌های پشتیبان است. فعالیت‌ها هفته‌ای یک بار در پنج جلسه با استفاده از روش‌های سخنرانی، نمایش و آموزش همسالان برگزار می‌شود. ارزیابی از طریق مشاهده توانایی دانش‌آموزان در تسلط بر تکنیک‌های حرکتی، هماهنگی، زمان‌بندی با موسیقی و اجرای کلی رقص انجام می‌شود. این فعالیت فوق‌برنامه تأثیر مثبتی بر بهبود مهارت‌های رقص، انضباط، مسئولیت‌پذیری، کار گروهی و همچنین افزایش قدردانی دانش‌آموزان از فرهنگ میننگکاباو دارد. اگرچه چالش‌هایی مانند محدودیت امکانات و زیرساخت‌ها و عدم حضور منظم همه دانش‌آموزان وجود دارد، اما این فعالیت‌ها به‌واسطه حمایت مدرسه، مربیان و اشتیاق دانش‌آموزان همچنان به‌خوبی اجرا می‌شود.

Background The transition of retired elite athletes into high-performance or professional coaching has received considerable scholarly attention, whereas their transition into school coaching remains underexplored. In 2023, China established the position of school coach under the policy agenda of integrating sports and education, marking the emergence of a new occupation within the education system. This study explores the occupational adaptation process of retired elite athletes transitioning into school coaching positions, with the aim of promoting the career development and well-being of school coaches and providing new insights into the emergence and practice of new occupational roles within contexts of institutional transformation. Methods This qualitative study, grounded in constructivist epistemology, conducted semi-structured interviews with 30 school coaches with elite athletic backgrounds from multiple regions in China (Anhui, Zhejiang, and Guangdong provinces). Purposive and maximum variation sampling were employed to capture diversity in participants’ demographic characteristics and professional backgrounds, including age, gender, athletic level, sport type, school level, geographic region. Interview data collected between March and December 2025 were analyzed using reflexive thematic analysis, with researcher reflexivity and continuous analytical discussions employed to enhance trustworthiness. Results The occupational adaptation of retired athletes transitioning into school coaching positions unfolds through three stages: role pre-adaptation, role negotiation, and role orientation. During pre-adaptation, individuals formed preliminary understandings of the role through training and internships, though their perceptions remained influenced by competitive sport logic. After entering schools, they experienced reality shock and ongoing role negotiation as tensions emerged between competitive sport experiences and educational contexts. Over time, adaptation outcomes diverged into three forms: role integration, role assimilation, and role alienation. Conclusions The occupational adaptation of school coaches is a dynamic process of occupational identity construction shaped by state logic, school logic, and professional logic, while also influenced by individual agency. The findings provide new insights into the literature on elite athletes’ career transition and occupational adaptation. Future efforts should further improve the working mechanisms and evaluation systems for school coaches in order to promote the institutionalization and professionalization of this occupation.

زمینه: گذار ورزشکاران نخبه بازنشسته به مربیگری حرفه‌ای یا با عملکرد بالا مورد توجه قابل‌توجه پژوهشگران قرار گرفته است، در حالی که گذار آنان به مربیگری مدارس کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. در سال ۲۰۲۳، چین با هدف ادغام ورزش و آموزش، جایگاه مربی مدرسه را در دستور کار سیاستی خود قرار داد که نشان‌دهنده ظهور یک شغل جدید در نظام آموزشی است. این مطالعه به بررسی فرایند سازگاری شغلی ورزشکاران نخبه بازنشسته که به سمت‌های مربیگری مدارس منتقل می‌شوند می‌پردازد، با هدف ارتقای توسعه شغلی و بهزیستی مربیان مدارس و ارائه بینش‌های جدید درباره ظهور و اجرای نقش‌های شغلی نوین در بسترهای تحول نهادی. روش‌ها: این مطالعه کیفی با رویکرد معرفت‌شناسی سازه‌گرایانه، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته‌ای با ۳۰ مربی مدرسه با پیشینه ورزشی نخبه از مناطق مختلف چین (استان‌های آنهویی، ژجیانگ و گوانگ‌دونگ) انجام داد. نمونه‌گیری هدفمند و حداکثر تنوع برای پوشش تنوع ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و پیشینه حرفه‌ای شرکت‌کنندگان از جمله سن، جنسیت، سطح ورزشی، نوع ورزش، سطح مدرسه و منطقه جغرافیایی به کار گرفته شد. داده‌های مصاحبه که بین مارس تا دسامبر ۲۰۲۵ جمع‌آوری شدند، با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و بازاندیشی پژوهشگر و بحث‌های تحلیلی مستمر برای افزایش اعتبار یافته‌ها به کار گرفته شد. یافته‌ها: سازگاری شغلی ورزشکاران بازنشسته در گذار به مربیگری مدارس در سه مرحله رخ می‌دهد: پیش‌سازگاری نقش، مذاکره نقش و جهت‌گیری نقش. در مرحله پیش‌سازگاری، افراد از طریق آموزش و کارآموزی به درک اولیه‌ای از نقش دست می‌یابند، هرچند ادراک آنان همچنان تحت تأثیر منطق ورزش رقابتی باقی می‌ماند. پس از ورود به مدارس، آنان با شوک واقعیت و مذاکره مستمر نقش مواجه می‌شوند، زیرا تنش‌هایی میان تجربیات ورزش رقابتی و بستر آموزشی پدیدار می‌گردد. در گذر زمان، پیامدهای سازگاری به سه شکل واگرا می‌شود: ادغام نقش، همانندسازی نقش و بیگانگی نقش. نتیجه‌گیری: سازگاری شغلی مربیان مدارس فرایندی پویا از ساخت هویت شغلی است که تحت تأثیر منطق دولت، منطق مدرسه و منطق حرفه‌ای و همچنین عاملیت فردی قرار دارد. یافته‌ها بینش‌های جدیدی به ادبیات گذار شغلی و سازگاری شغلی ورزشکاران نخبه ارائه می‌دهد. تلاش‌های آینده باید سازوکارهای کاری و نظام‌های ارزیابی مربیان مدارس را به منظور ارتقای نهادینه‌سازی و حرفه‌ای‌سازی این شغل بهبود بخشد.