course selection

The transition from secondary school to higher education is a critical period that shapes students' academic engagement, social integration, and persistence. Despite increased access to higher education in South Africa, many first-year students enter university with expectations that differ substantially from their subsequent experiences, creating adjustment challenges. Guided by Tinto's Theory of Student Integration and Educational Transition Theory, this study explored first-year students' expectations. It examined how students perceived and experienced mismatches between these expectations and the realities of university life. The study adopted an interpretivist qualitative research paradigm and an exploratory descriptive design. Data were collected through three focus group discussions with 21 purposively selected first-year students at a comprehensive university in KwaZulu-Natal, South Africa. They were analysed using reflexive thematic analysis. The findings revealed an expectation–reality mismatch in three areas: social integration and peer relationships, course selection and academic guidance, and academic workload alongside self-directed learning demands. Participants who identified as first-generation students described experiencing additional transition difficulties, which they associated with limited social and cultural capital, inadequate career guidance, and low digital literacy. Participants also associated persistent socioeconomic inequality with these difficulties. The study concludes that expectation–reality mismatch is a psychologically meaningful mechanism through which structural inequality translates into experiences of uncertainty, diminished belonging, and academic disengagement during the first year. Strengthened orientation, mentoring, academic advising, and digital literacy support are recommended to improve student adjustment, engagement, and retention.

Higher education institutions are being urged to offer supplementary courses that enhance regular academic programs due to the increasing emphasis on employability and skill development.These courses are designed to give students professional certifications, industry-relevant competences, and useful skills that improve their preparedness for the workforce.The goal of this study is to determine whether there is a substantial correlation between students' motivations and the kind of add-on course they choose.It also looks at the factors that influence students' enrollment in these courses.Using primary data gathered from 106 University of Mumbai undergraduate students via a structured questionnaire, a descriptive and analytical study approach was used.Convenience sampling was used, and the Pearson Chi-Square test and cross-tabulation were used for data analysis.The results showed that the main reasons for taking additional courses were certification, academic interest, job promotion, and skill development.Nevertheless, the Chi-Square analysis revealed no statistically significant correlation between the type of add-on course chosen and the students' motivations (χ² = 6.737, df = 12, p = 0.874).Among various incentive groups, professional and certification-based courses were found to be the most popular category.The study comes to the conclusion that although students have a variety of reasons for taking extra courses, these reasons have little bearing on the type of course they choose.Higher education institutions, curriculum designers, and legislators can use the findings to create adaptable, learner-centered, industry-focused add-on programs that enhance graduate employability and promote lifelong learning.

مؤسسات آموزش عالی به دلیل تأکید فزاینده بر اشتغال‌پذیری و توسعه مهارت‌ها، تحت فشار قرار گرفته‌اند تا دوره‌های تکمیلی‌ای ارائه دهند که برنامه‌های آموزشی معمول را تقویت کنند. این دوره‌ها با هدف اعطای گواهینامه‌های حرفه‌ای، شایستگی‌های مرتبط با صنعت و مهارت‌های کاربردی به دانشجویان طراحی شده‌اند تا آمادگی آن‌ها را برای ورود به بازار کار افزایش دهند. هدف این پژوهش تعیین این است که آیا بین انگیزه‌های دانشجویان و نوع دوره تکمیلی انتخابی آن‌ها همبستگی معناداری وجود دارد یا خیر. همچنین عوامل مؤثر بر ثبت‌نام دانشجویان در این دوره‌ها را بررسی می‌کند. با استفاده از داده‌های اولیه گردآوری‌شده از ۱۰۶ دانشجوی کارشناسی دانشگاه بمبئی از طریق پرسشنامه ساختاریافته، رویکرد پژوهش توصیفی و تحلیلی به کار گرفته شد. نمونه‌گیری به روش در دسترس انجام شد و برای تحلیل داده‌ها از آزمون کای‌دو پیرسون و جداول توافقی استفاده گردید. نتایج نشان داد که دلایل اصلی شرکت در دوره‌های تکمیلی شامل دریافت گواهینامه، علاقه تحصیلی، ارتقای شغلی و توسعه مهارت است. با این حال، تحلیل کای‌دو نشان داد که بین نوع دوره تکمیلی انتخاب‌شده و انگیزه‌های دانشجویان همبستگی آماری معناداری وجود ندارد (χ² = 6.737، df = 12، p = 0.874). در میان گروه‌های انگیزشی مختلف، دوره‌های حرفه‌ای و مبتنی بر گواهینامه محبوب‌ترین دسته بودند. پژوهش به این نتیجه می‌رسد که اگرچه دانشجویان دلایل متنوعی برای شرکت در دوره‌های تکمیلی دارند، این دلایل تأثیر چندانی بر نوع دوره انتخابی آن‌ها ندارد. مؤسسات آموزش عالی، طراحان برنامه درسی و سیاست‌گذاران می‌توانند از یافته‌های این پژوهش برای طراحی برنامه‌های تکمیلی سازگار، یادگیرنده‌محور و صنعت‌محور بهره گیرند که اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان را افزایش داده و یادگیری مادام‌العمر را ترویج می‌کند.

Student evaluations of teaching (SET) remain the most widely used—and most contested—form of feedback in U.S. higher education. Evidence documents validity threats, including confounding from course difficulty, grading, modality, and student and instructor demographics, plus a persistent gap between in-the-moment experience and longer-horizon learning. Yet SET still anchor consequential personnel decisions and function within market logics that shape course selection and branding. Rather than abandoning SET, this paper asks how the instrument can be redesigned to serve assessment for learning. Using design-based research, the authors synthesized peer-reviewed and grey literature, audited an existing instrument in a graduate business-leadership course, and iteratively developed a revised SET built on learning-centered teaching, customizable course-level items, and a common cross-disciplinary core. The paper presents the redesign process, early implementation evidence, and a transferable toolkit. A redesigned instrument is necessary but insufficient; lasting change also requires aligning instruments with institutional incentives.

ارزیابی‌های دانشجویی تدریس (SET) همچنان رایج‌ترین و در عین حال بحث‌برانگیزترین شکل بازخورد در آموزش عالی ایالات متحده هستند. شواهد، تهدیدهای روایی را مستند می‌کنند، از جمله تداخل با دشواری درس، نمره‌دهی، شیوه ارائه، و ویژگی‌های جمعیت‌شناختی دانشجویان و مدرسان، به‌علاوه شکاف ماندگار میان تجربه لحظه‌ای و یادگیری بلندمدت. با این حال، SET همچنان مبنای تصمیم‌گیری‌های مهم پرسنلی است و در منطق بازار که انتخاب و برندینگ درس‌ها را شکل می‌دهد، ایفای نقش می‌کند. این مقاله به جای کنار گذاشتن SET، می‌پرسد چگونه می‌توان این ابزار را برای خدمت به ارزیابی در جهت یادگیری بازطراحی کرد. نویسندگان با استفاده از پژوهش مبتنی بر طراحی، ادبیات داوری‌شده و خاکستری را سنتز کردند، یک ابزار موجود را در یک درس رهبری کسب‌وکار در مقطع تحصیلات تکمیلی ممیزی کردند و به‌صورت تکراری یک SET بازطراحی‌شده مبتنی بر تدریس یادگیری‌محور، آیتم‌های قابل تنظیم در سطح درس، و یک هسته مشترک بین‌رشته‌ای توسعه دادند. مقاله فرایند بازطراحی، شواهد اولیه پیاده‌سازی و یک جعبه‌ابزار قابل انتقال را ارائه می‌کند. یک ابزار بازطراحی‌شده لازم اما ناکافی است؛ تغییر پایدار همچنین مستلزم همسویی ابزارها با مشوق‌های نهادی است.