Unemployment

Graduate employability Outcomes (GEO) is a crucial issue in emerging countries, where skill gaps and unemployment among university graduates are consistently rising. In this context, higher education institutions (HEIs) play a pivotal role in developing a strategic approach to fill the gap through collaboration between academia and industry. Nowadays, every higher education institution in emerging countries has an internal quality assurance cell (IQAC), and they play a critical role in ensuring continuous improvement, stakeholder engagement, and curriculum development. However, despite the growing relevance of this issue, limited empirical studies have been conducted on the mediating role of IQAC in the relationship between industry and academia for confirming graduate employability in an emerging economy, like Bangladesh. The purpose of this study is to examine the mediating role of IQAC, including university curriculum (UC), job scholars’ opportunities (JSO), on the association between university-industry collaboration (UIC), and university GEO in Bangladesh, using partial least squares structural equation modelling (PLS-SEM) under the quantitative research approach. Data were collected using a structured questionnaire from university graduates, faculty members, and administrative staff. The empirical evidence reveals that UIC significantly contributes to GEO; moreover, IQAC plays a substantial mediating role, including UC and JSO. The findings of the study offer practical contributions for higher educational institutions (HEIs), policymakers, and industry experts to continuously improve graduate employability outcomes, such as practical competencies, skills development, and job readiness.

Background Cumulative exposure to adverse childhood experiences (ACEs) is associated with an increased risk of substance use, overdose, and suicide. Rural children are more likely to experience most ACEs. There is limited literature contextualizing rural individuals’ experiences with ACEs. Public Health 3.0 calls for multisector partner engagement to generate collective impact. The purpose of this study was to evaluate rural providers’ perspectives on challenges and recommendations for ACEs mitigation in their community from a cross-sector context. Participants and setting Participants were 74 providers enrolled in an online ACEs training. Participants lived and/or worked in five rural Missouri counties with high drug overdose death rates. Methods This was a conventional content analysis of written responses to structured discussion prompts from three training modules. Analysis included familiarization, inductive identification of major codes, and refinement of codes, followed by independent coding by two authors until consensus, and reporting major patterns. Artificial intelligence supported preliminary code development. An adapted Sequential Intercept Model (SIM) framework organized challenges and recommendations by setting. Results Results included personal stories about how ACEs impacted their communities through overdose, suicide, homelessness, unemployment, and adverse health effects. Settings included schools, government, healthcare, daycares, criminal justice, Extension, fire departments, libraries, and nonprofits. Participants recommended expanding the ACEs definition to include satanic abuse, bullying, incest, war, genocide, military family stressors, and death of a loved one. Intervention recommendations included whole-family interventions, community-wide training, trauma-informed training, expanded access to treatment, classes in prison/jails, and fostering positive childhood experiences. Conclusion Community voice is necessary to contextualize setting-specific insights that inform development of upstream interventions appropriate for and tailored to the community. Participants identified both strategies that could be incorporated into everyday practice—including empathy, listening, providing judgment-free and safe spaces, providing food for children experiencing hunger, encouraging positive childhood experiences, mentoring, and connecting individuals with resources for food, shelter, clothing, and mental health—and broader structural changes that may require policy-level action. The adapted SIM organizes these concepts.

The increasing demand for digital competencies in the current labor market has intensified concerns regarding the employability of unemployed graduates, particularly in developing economies. This study examined the impact of a short online digital skills training program on the employability readiness of unemployed graduates in Cebu City, Philippines. A quasi-experimental one-group pre-test and post-test design was employed to assess changes in participants' employability readiness following a structured, self-paced online training intervention. The program focused on productivity software, digital communication platforms, and online job-search strategies. Employability readiness was measured using a validated, researcher-developed questionnaire assessing digital literacy, job-application preparedness, digital communication skills, and job-search confidence. The instrument demonstrated satisfactory internal consistency, with an overall Cronbach's alpha coefficient of 0.88. Results indicated a statistically significant improvement in participants' employability readiness after completing the intervention (t = 9.87, p < 0.001). Improvements were observed across all measured dimensions, with the greatest increase found in job-search confidence. While the findings suggest that participation in the online training program was associated with improved employability readiness, the absence of a control group limits causal interpretation. Nevertheless, the study highlights the potential of short-duration online digital skills training as a practical and scalable strategy for supporting workforce preparedness among unemployed graduates in developing-country contexts. Future studies employing more rigorous experimental designs are recommended to validate these findings further.

Across Sub-Saharan Africa, persistent misalignment between education systems and labour market structures has constrained the translation of educational expansion into equitable employment outcomes. In response to graduate unemployment and skills mismatch, Tanzania introduced the National Framework for Academia-Industry Collaboration in Skills Development and Employability in 2026 to institutionalize governance coordination, strengthen work-based learning, and enhance labour market responsiveness. While the framework adopts a demand-driven orientation, the extent to which it embeds structural inclusion mechanisms remains insufficiently examined. This paper undertakes a systematic qualitative policy review of the framework to interrogate its governance architecture, demand-alignment logic, and inclusion provisions. Guided by systems theory, human capital perspectives, and intersectionality frameworks, the analysis evaluates the framework against international models of skills governance and labour inclusion. Findings indicate that the framework demonstrates structural coherence in institutional coordination and industry engagement; however, it lacks explicit disability-disaggregated labour data systems, employer accommodation financing mechanisms, and intersectional monitoring indicators necessary to prevent the reproduction of labour market inequalities. This study contributes to the literature by integrating systems theory with intersectionality-informed disability studies to evaluate skills governance beyond economic responsiveness alone. The paper argues that demand-driven skills development, when detached from legally embedded inclusion safeguards and disability-responsive financing instruments, risks reinforcing gendered and disability-based disparities in employment outcomes. It concludes that Tanzania’s framework constitutes a significant policy reform platform but requires structural integration of inclusive governance mechanisms to ensure equitable participation and sustainable employability in the evolving labour market. It concludes that Tanzania's framework provides a strong foundation for reform but should be strengthened through disability-responsive labour market information systems, employer accommodation incentives, accessible work-based learning standards, and intersectional accountability mechanisms to ensure inclusive and sustainable skills development.

در سراسر منطقه جنوب صحرای آفریقا، ناهماهنگی مستمر میان نظام‌های آموزشی و ساختارهای بازار کار، تبدیل گسترش آموزش به پیامدهای اشتغال عادلانه را محدود کرده است. در واکنش به بیکاری فارغ‌التحصیلان و عدم تطابق مهارت‌ها، تانزانیا در سال 2026 چارچوب ملی همکاری دانشگاه و صنعت در توسعه مهارت‌ها و اشتغال‌پذیری را به منظور نهادینه‌سازی هماهنگی حکمرانی، تقویت یادگیری مبتنی بر کار و افزایش پاسخگویی به بازار کار معرفی کرد. اگرچه این چارچوب رویکردی مبتنی بر تقاضا اتخاذ کرده است، میزان تعبیه سازوکارهای شمول ساختاری در آن به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. این مقاله با انجام یک مرور نظام‌مند کیفی سیاستی از این چارچوب، به بررسی معماری حکمرانی، منطق تطابق با تقاضا و مفاد شمول آن می‌پردازد. تحلیل حاضر با بهره‌گیری از نظریه سیستم‌ها، دیدگاه‌های سرمایه انسانی و چارچوب‌های تقاطع‌مندی، این چارچوب را در مقایسه با مدل‌های بین‌المللی حکمرانی مهارت‌ها و شمول بازار کار ارزیابی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که این چارچوب از انسجام ساختاری در هماهنگی نهادی و مشارکت صنعت برخوردار است؛ با این حال، فاقد نظام‌های داده بازار کار تفکیک‌شده بر اساس معلولیت، سازوکارهای تأمین مالی برای تطبیق کارفرمایان و شاخص‌های پایش تقاطع‌مند است که برای جلوگیری از بازتولید نابرابری‌های بازار کار ضروری هستند. این مطالعه با ادغام نظریه سیستم‌ها و مطالعات معلولیت مبتنی بر تقاطع‌مندی، به ادبیات موجود در ارزیابی حکمرانی مهارت‌ها فراتر از صرفاً پاسخگویی اقتصادی می‌افزاید. مقاله استدلال می‌کند که توسعه مهارت‌های مبتنی بر تقاضا، در صورت فقدان تضمین‌های قانونی شمول و ابزارهای مالی پاسخگو به معلولیت، خطر تقویت نابرابری‌های جنسیتی و مبتنی بر معلولیت در پیامدهای اشتغال را به همراه دارد. در پایان نتیجه‌گیری می‌شود که چارچوب تانزانیا بستری مهم برای اصلاحات سیاستی فراهم می‌کند، اما برای تضمین مشارکت عادلانه و اشتغال‌پذیری پایدار در بازار کار در حال تحول، نیازمند ادغام ساختاری سازوکارهای حکمرانی فراگیر است. همچنین تأکید می‌شود که چارچوب تانزانیا پایه‌ای قوی برای اصلاحات فراهم می‌آورد، اما باید از طریق نظام‌های اطلاعات بازار کار پاسخگو به معلولیت، مشوق‌های تطبیق کارفرمایان، استانداردهای یادگیری مبتنی بر کار قابل دسترس و سازوکارهای پاسخگویی تقاطع‌مند تقویت شود تا توسعه مهارت‌ها به صورت فراگیر و پایدار تضمین گردد.

Malaysia’s graduate unemployment rate declined during 2020–2024, but a substantial share of employed graduates continued to work in occupations classified below the skilled level. This descriptive study distinguishes between access to employment and occupational placement using the Department of Statistics Malaysia’s (DOSM) Graduates Statistics 2024 release. The published aggregate series shows graduate unemployment falling from 4.4% in 2020 to 3.2% in 2024, while skill-related underemployment rose from 29.5% to 32.2% over the same period. In 2024, 1.60 million graduates were skill-related underemployed, and the rate among employed graduates aged 24 years and below reached 66.0%. The gap between the overall graduate median monthly wage of RM4,521 and the median for graduates in semi-skilled occupations of RM2,550 further illustrates differences in occupational outcomes. The evidence describes a coexistence of low unemployment and persistent occupational underutilization; it does not identify causes or prove that individual skills are mismatched. The contribution is a three-part monitoring distinction between employment access, occupational placement and earnings quality, and a proposal to use longitudinal and employer-linked data to distinguish transitions into suitable work from persistent underemployment.

نرخ بیکاری فارغ‌التحصیلان در مالزی طی سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ کاهش یافته است، اما سهم قابل توجهی از فارغ‌التحصیلان شاغل همچنان در مشاغلی که زیر سطح مهارتی طبقه‌بندی می‌شوند، مشغول به کار هستند. این مطالعه توصیفی بین دسترسی به اشتغال و جایگاه شغلی با استفاده از داده‌های منتشرشده توسط اداره آمار مالزی (DOSM) در گزارش آمار فارغ‌التحصیلان ۲۰۲۴ تمایز قائل می‌شود. سری‌های تجمعی منتشرشده نشان می‌دهد که بیکاری فارغ‌التحصیلان از ۴.۴٪ در سال ۲۰۲۰ به ۳.۲٪ در سال ۲۰۲۴ کاهش یافته است، در حالی که اشتغال کمتر از سطح مهارتی مرتبط در همین بازه زمانی از ۲۹.۵٪ به ۳۲.۲٪ افزایش یافته است. در سال ۲۰۲۴، تعداد ۱.۶۰ میلیون فارغ‌التحصیل دچار اشتغال کمتر از سطح مهارتی مرتبط بودند و این نرخ در میان فارغ‌التحصیلان شاغل زیر ۲۴ سال به ۶۶.۰٪ رسید. فاصله میانگین دستمزد ماهانه کلی فارغ‌التحصیلان (۴,۵۲۱ رینگیت مالزی) و میانگین دستمزد فارغ‌التحصیلان در مشاغل نیمه‌ماهر (۲,۵۵۰ رینگیت مالزی) نیز تفاوت در پیامدهای شغلی را بیشتر نشان می‌دهد. شواهد، همزیستی بیکاری پایین و تداوم استفاده ناکافی از ظرفیت شغلی را توصیف می‌کند؛ اما علل آن را شناسایی نمی‌کند و اثبات نمی‌کند که مهارت‌های فردی نامتناسب هستند. سهم این پژوهش، تمایز سه‌گانه در پایش بین دسترسی به اشتغال، جایگاه شغلی و کیفیت درآمد و همچنین پیشنهاد استفاده از داده‌های طولی و پیوندخورده با کارفرما برای تمایز بین گذار به کار مناسب و تداوم اشتغال کمتر از سطح مهارتی مرتبط است.

This article introduces students to sociology as both a way of thinking and a set of skills to understand the social world. Using the Sociological Literacy Framework (SLF), we outline key sociological concepts: the sociological eye, social structure, socialization, stratification, social change and social reproduction. We show readers how sociologists apply these concepts to a central social issue: unemployment. Sociology shifts us from individualized to social explanations, encouraging us to recognize social patterns that shape social outcomes, like inequality. In addition, we highlight core sociological skills: applying theory, evaluating evidence, and analyzing data, which enable students to critically think about social phenomena and engage policy debates. Sociology is a field that equips students to develop critical thinking around the social forces shaping their lives.

این مقاله دانشجویان را با جامعه‌شناسی به‌عنوان شیوه‌ای از اندیشیدن و مجموعه‌ای از مهارت‌ها برای فهم جهان اجتماعی آشنا می‌کند. با استفاده از چارچوب سواد جامعه‌شناختی (SLF)، مفاهیم کلیدی جامعه‌شناسی شامل چشم جامعه‌شناختی، ساختار اجتماعی، اجتماعی‌شدن، قشربندی، تغییر اجتماعی و بازتولید اجتماعی را تبیین می‌کنیم. به خوانندگان نشان می‌دهیم که جامعه‌شناسان چگونه این مفاهیم را در ارتباط با یک مسئله اجتماعی محوری، یعنی بیکاری، به کار می‌برند. جامعه‌شناسی ما را از تبیین‌های فردی به تبیین‌های اجتماعی سوق می‌دهد و ما را به شناسایی الگوهای اجتماعی که نتایج اجتماعی مانند نابرابری را شکل می‌دهند، ترغیب می‌کند. افزون بر این، مهارت‌های اساسی جامعه‌شناسی شامل به‌کارگیری نظریه، ارزیابی شواهد و تحلیل داده‌ها را برجسته می‌کنیم که دانشجویان را قادر می‌سازد پدیده‌های اجتماعی را به‌طور انتقادی بررسی کرده و در مباحث سیاست‌گذاری مشارکت کنند. جامعه‌شناسی حوزه‌ای است که دانشجویان را برای پرورش تفکر انتقادی پیرامون نیروهای اجتماعی شکل‌دهنده زندگی‌شان توانمند می‌سازد.

The persistent shortage of skilled labour and high youth unemployment have rendered learnership programmes a crucial policy instrument for workforce development and socio-economic inclusion in South Africa. Notwithstanding an extensive legislative and institutional framework, concerns persist regarding the limited effectiveness of these programmes in meeting industry skills demands. This study investigates the systemic constraints that undermine the implementation and effectiveness of construction learnership programmes in the Eastern Cape Province of South Africa, with a focus on the gap between policy intent and practice. A descriptive, cross-sectional design was employed, utilising a structured questionnaire administered to 149 stakeholders, including employers, accredited training providers, and construction industry practitioners occupying roles such as project managers, administrative officers, supervisors, facilitators, and coordinators involved in learnership delivery. Data were analysed using descriptive statistics and Principal Component Analysis (PCA) to reduce the 34 observed barriers into a smaller set of interpretable components. The barrier items with the strongest loadings on the retained components included ineffective assessment methods, lack of regulatory compliance, and financial constraints on beneficiaries. The PCA reduced the barriers to five interrelated components, which collectively explain 69.73% of the total variance, indicating that the constraints are systemic rather than isolated. The findings underscore the necessity for strengthened inter-institutional collaboration, enhanced industry incentives, alignment of curricula with evolving construction practices, and robust quality-assurance mechanisms to translate learnership policy ambitions into effective practice. These findings contribute to the development of a resilient construction workforce in the Eastern Cape and, by extension, South Africa's broader construction sector.

کمبود مداوم نیروی کار ماهر و نرخ بالای بیکاری جوانان، برنامه‌های کارآموزی را به ابزاری سیاستی حیاتی برای توسعه نیروی کار و شمول اجتماعی در آفریقای جنوبی تبدیل کرده است. با وجود چارچوب قانونی و نهادی گسترده، نگرانی‌هایی درباره اثربخشی محدود این برنامه‌ها در پاسخ‌گویی به نیازهای مهارتی صنعت همچنان وجود دارد. این مطالعه به بررسی محدودیت‌های نظام‌مندی می‌پردازد که اجرای برنامه‌های کارآموزی ساخت‌وساز و اثربخشی آن‌ها را در استان Eastern Cape آفریقای جنوبی تضعیف می‌کند و بر فاصله میان هدف سیاستی و عمل تمرکز دارد. این پژوهش با طراحی توصیفی و مقطعی انجام شد و از پرسشنامه ساختاریافته‌ای استفاده گردید که به ۱۴۹ ذینفع شامل کارفرمایان، ارائه‌دهندگان آموزش معتبر و فعالان صنعت ساخت‌وساز در نقش‌هایی چون مدیر پروژه، کارمند اداری، سرپرست، تسهیل‌گر و هماهنگ‌کننده‌های دخیل در اجرای کارآموزی ارائه شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل مؤلفه‌های اصلی (PCA) برای کاهش ۳۴ مانع مشاهده‌شده به مجموعه‌ای کوچکتر از مؤلفه‌های قابل تفسیر تحلیل شدند. آیتم‌های مانع با بیشترین بار عاملی بر مؤلفه‌های حفظ‌شده شامل روش‌های ارزیابی غیرموثر، عدم رعایت مقررات و محدودیت‌های مالی برای ذینفعان بودند. تحلیل مؤلفه‌های اصلی، موانع را به پنج مؤلفه مرتبط کاهش داد که در مجموع ۶۹٫۷۳٪ از واریانس کل را تبیین می‌کنند و نشان می‌دهد که این محدودیت‌ها نظام‌مند و نه منفرد هستند. یافته‌ها بر ضرورت تقویت همکاری‌های بین‌نهادی، افزایش مشوق‌های صنعتی، همسویی برنامه‌های درسی با شیوه‌های نوین ساخت‌وساز و سازوکارهای تضمین کیفیت قوی برای تبدیل اهداف سیاستی کارآموزی به عمل مؤثر تأکید دارند. این یافته‌ها به توسعه نیروی کار مقاوم در بخش ساخت‌وساز استان Eastern Cape و به تبع آن، بخش ساخت‌وساز وسیع‌تر آفریقای جنوبی کمک می‌کند.

Background: This cross-sectional study examined the frequency of lifetime suicidal ideation, suicide attempts, and nonsuicidal self-injury (NSSI), and factors associated with lifetime suicidal ideation among candidates for bariatric surgery.Methods: Seventy consecutive adults referred for psychiatric evaluation before a planned bariatric procedure underwent a DSM-5-based unstructured clinical interview and completed standardized measures of suicide-related behaviors, depressive and anxiety symptoms, eating behavior, and self-injury. Group comparisons and exploratory multivariable logistic regression analyses were performed.Results: Lifetime suicidal ideation was reported by 22 participants (31.4%), and 11 (15.7%) reported a history of NSSI. Psychiatric disorders were identified in 21 participants (30.0%). In the exploratory multivariable model, unemployment (odds ratio [OR], 6.17; 95% CI, 1.63–23.38), medical comorbidity (OR, 3.41; 95% CI, 1.03–11.30), and emotional eating (OR per unit increase, 1.73; 95% CI, 1.04–2.87) remained associated with lifetime suicidal ideation.Conclusion: Lifetime suicidal ideation, NSSI, and psychiatric morbidity were common in this single-center sample. Unemployment, medical comorbidity, and emotional eating were associated with lifetime suicidal ideation in an exploratory model. These findings support comprehensive psychiatric assessment before bariatric surgery and require confirmation in larger prospective studies.

زمینه: این مطالعه مقطعی به بررسی فراوانی افکار خودکشی در طول عمر، اقدام به خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI) و عوامل مرتبط با افکار خودکشی در طول عمر در داوطلبان جراحی چاقی پرداخت. روش‌ها: هفتاد فرد بزرگسال متوالی که برای ارزیابی روان‌پزشکی پیش از انجام جراحی چاقی برنامه‌ریزی‌شده ارجاع شده بودند، تحت مصاحبه بالینی بدون ساختار مبتنی بر DSM-5 قرار گرفتند و پرسشنامه‌های استاندارد مربوط به رفتارهای مرتبط با خودکشی، علائم افسردگی و اضطراب، رفتار خوردن و خودآسیبی را تکمیل کردند. مقایسه‌های گروهی و تحلیل‌های رگرسیون لجستیک چندمتغیره اکتشافی انجام شد. یافته‌ها: افکار خودکشی در طول عمر توسط ۲۲ شرکت‌کننده (۳۱/۴٪) گزارش شد و ۱۱ نفر (۱۵/۷٪) سابقه NSSI را گزارش کردند. اختلالات روان‌پزشکی در ۲۱ شرکت‌کننده (۳۰/۰٪) شناسایی شد. در مدل چندمتغیره اکتشافی، بیکاری (نسبت شانس [OR]، ۶/۱۷؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۱/۶۳–۲۳/۳۸)، هم‌ابتلایی پزشکی (OR، ۳/۴۱؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۱/۰۳–۱۱/۳۰) و خوردن هیجانی (OR به ازای هر واحد افزایش، ۱/۷۳؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۱/۰۴–۲/۸۷) همچنان با افکار خودکشی در طول عمر مرتبط بودند. نتیجه‌گیری: افکار خودکشی در طول عمر، NSSI و اختلالات روان‌پزشکی در این نمونه تک‌مرکزی شایع بودند. بیکاری، هم‌ابتلایی پزشکی و خوردن هیجانی در مدل اکتشافی با افکار خودکشی در طول عمر مرتبط بودند. این یافته‌ها از ارزیابی جامع روان‌پزشکی پیش از جراحی چاقی حمایت می‌کنند و نیازمند تأیید در مطالعات آینده‌نگر بزرگ‌تر هستند.

Youth across societies hold a prominent position and are one of a country's greatest assets. However, many of the youth are idle and unemployed. In Nigeria, NBS reported youth unemployment at 6.5%, and 45.65% in Imo State. This study explored the impact of the cybersecurity skill-up programme on youth unemployment mitigation for community development in Imo State. It was guided by one research objective and one research question. A descriptive survey design was implemented, focusing on a population of 6,700 youth participants in the cybersecurity skill-up capacity-building centers throughout the state. A sample of 469 respondents was chosen using a proportionate sampling method, and the research instrument was a structured questionnaire named “Cybersecurity Skill-up Programme Questionnaire” (CSPQ). For data analysis, the mean and standard deviation were applied to answer the research question. The findings indicate that cybersecurity has enabled youth to work as freelancers and consultants, allowed them to adapt easily to changes in the digital job market, increased their confidence in seeking ICT-related jobs, improved professional networking opportunities for them, equipped them with requisite knowledge to start a technology-based business, and enabled them to support small businesses and organizations in securing their digital systems. The study concludes that cybersecurity skills empowered young individuals to pursue freelance and consulting opportunities and facilitated their adaptability to shifts in the digital job market. It recommends that educational reforms focused on skill development, particularly in digital literacy, computational thinking, and problem-solving, should be introduced even in areas with scarce technological resources.

جوانان در جوامع مختلف جایگاه برجسته‌ای دارند و یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌های هر کشور محسوب می‌شوند. با این حال، بسیاری از جوانان بیکار و بی‌کارکرد هستند. در نیجریه، اداره ملی آمار (NBS) نرخ بیکاری جوانان را ۶.۵٪ و در ایالت ایمو ۴۵.۶۵٪ گزارش کرده است. این پژوهش به بررسی تأثیر برنامه ارتقاء مهارت‌های امنیت سایبری بر کاهش بیکاری جوانان برای توسعه جامعه در ایالت ایمو پرداخته است. پژوهش حاضر دارای یک هدف پژوهشی و یک سؤال پژوهشی است. طرح پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی بوده و جامعه آماری شامل ۶۷۰۰ نفر از جوانان شرکت‌کننده در مراکز توانمندسازی مهارت‌های امنیت سایبری در سراسر ایالت می‌باشد. نمونه‌ای متشکل از ۴۶۹ نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری نسبتی انتخاب شد و ابزار پژوهش پرسشنامه ساختاریافته‌ای با عنوان «پرسشنامه برنامه ارتقاء مهارت‌های امنیت سایبری» (CSPQ) بود. برای تحلیل داده‌ها از میانگین و انحراف معیار جهت پاسخ به سؤال پژوهش استفاده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که امنیت سایبری به جوانان امکان داده است به عنوان فریلنسر و مشاور فعالیت کنند، به آسانی با تغییرات بازار کار دیجیتال سازگار شوند، اعتماد به نفس بیشتری در جستجوی مشاغل مرتبط با فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) پیدا کنند، فرصت‌های شبکه‌سازی حرفه‌ای برای آنان افزایش یابد، دانش لازم برای راه‌اندازی کسب‌وکار مبتنی بر فناوری را کسب کنند و بتوانند به کسب‌وکارها و سازمان‌های کوچک در تأمین امنیت سامانه‌های دیجیتال‌شان کمک نمایند. نتیجه‌گیری پژوهش حاکی از آن است که مهارت‌های امنیت سایبری جوانان را توانمند ساخته تا فرصت‌های فریلنسری و مشاوره‌ای را دنبال کنند و سازگاری آنان با تحولات بازار کار دیجیتال تسهیل شده است. پژوهش توصیه می‌کند اصلاحات آموزشی با تمرکز بر توسعه مهارت‌ها، به ویژه سواد دیجیتال، تفکر محاسباتی و حل مسئله، حتی در مناطقی با منابع فناورانه محدود، اجرا شود.

Youth are the largest active population of any nation, and they play substantial roles in achieving sustainable community development undertakings. However, some of the youth are underemployed, not in education, employment, or training (NEET). The study examined the impact of an artificial intelligence skill-up educational programme on mitigating youth unemployment for community development in Imo State. The study adopted a descriptive survey design, with a population of 6700 youth participants and a sample size of 469 selected using a proportionate sampling technique. The research instrument was a structured questionnaire titled “Artificial Intelligence Skill-up Educational Programme Questionnaire (AISEPQ)”. Mean, standard deviation, and analysis of variance were used for data analysis. The findings indicate that artificial intelligence has increased youth confidence in competing for digital job opportunities, enabled them to access remote work and other digital employment opportunities more easily, given them a competitive advantage over other job seekers in the digital labour market, improved their chances of securing gainful employment that is directly aligned with the current job demands, and opened up employment opportunities that were previously unavailable. The study concludes that artificial intelligence boosted young people's confidence in pursuing digital job opportunities, facilitated their access to remote work and other digital employment options. It recommends that the Federal Ministry of Youth Development (FMYD), in collaboration with the Federal Ministry of Education (FME), sufficiently allocate resources for the transition period of the fourth and fifth industrial revolutions so that young people can meet the demands of a knowledge-based economy.

جوانان بزرگ‌ترین جمعیت فعال هر کشوری را تشکیل می‌دهند و نقش قابل توجهی در تحقق فعالیت‌های توسعه پایدار جامعه ایفا می‌کنند. با این حال، برخی از جوانان دچار اشتغال ناقص بوده یا در آموزش، اشتغال یا کارآموزی (NEET) قرار ندارند. این پژوهش به بررسی تأثیر برنامه آموزشی ارتقاء مهارت‌های هوش مصنوعی بر کاهش بیکاری جوانان برای توسعه جامعه در ایالت Imo پرداخته است. این مطالعه از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی استفاده کرده و جامعه آماری آن شامل ۶۷۰۰ نفر از جوانان شرکت‌کننده بوده است که با استفاده از روش نمونه‌گیری متناسب، حجم نمونه ۴۶۹ نفر انتخاب شد. ابزار پژوهش، پرسشنامه ساختارمند با عنوان «پرسشنامه برنامه آموزشی ارتقاء مهارت‌های هوش مصنوعی (AISEPQ)» بود. برای تحلیل داده‌ها از میانگین، انحراف معیار و تحلیل واریانس استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که هوش مصنوعی اعتماد به نفس جوانان را در رقابت برای فرصت‌های شغلی دیجیتال افزایش داده، دسترسی آن‌ها به کار از راه دور و سایر فرصت‌های شغلی دیجیتال را تسهیل کرده، مزیت رقابتی نسبت به سایر جویندگان کار در بازار کار دیجیتال به آن‌ها بخشیده، شانس آن‌ها را برای دستیابی به اشتغال سودآور که مستقیماً با نیازهای شغلی فعلی همسو است، بهبود بخشیده و فرصت‌های شغلی جدیدی را که پیش‌تر وجود نداشتند، ایجاد کرده است. نتیجه‌گیری پژوهش حاکی از آن است که هوش مصنوعی اعتماد به نفس جوانان را در پیگیری فرصت‌های شغلی دیجیتال افزایش داده و دسترسی آن‌ها به کار از راه دور و سایر گزینه‌های اشتغال دیجیتال را تسهیل نموده است. پیشنهاد می‌شود وزارت فدرال توسعه جوانان (FMYD) با همکاری وزارت فدرال آموزش و پرورش (FME) منابع کافی را برای دوره گذار انقلاب صنعتی چهارم و پنجم اختصاص دهند تا جوانان بتوانند با الزامات اقتصاد مبتنی بر دانش همگام شوند.

This study aims to analyze the phenomenon of high school dropout rates among adolescents in the Rambak area, Jelitik Village, Sungailiat District, which coincides with their low religious awareness. Adolescents who drop out of school are often involved in negative behaviors such as unemployment, promiscuity, and a lack of religious practice. Although various religious activities are held in the community, the participation of adolescents in these activities remains limited. The purpose of this study is to describe the religious condition of school dropouts and to identify the factors that contribute to their decision to not continue their education. Using a qualitative descriptive approach, this study involved 8 school dropouts, their parents, religious leaders, and community members as informants. Data were collected through observation, interviews, and documentation, and analyzed using data reduction, presentation, and conclusion techniques. The results of the study revealed that the religious dimensions of the school dropouts in Rambak consist of five aspects: ideological, ritualistic, experiential, intellectual, and consequential. Although they acknowledge religious teachings, their religious practices and knowledge remain low, and their religiosity does not significantly influence their behavior. The factors contributing to their decision to drop out of school include economic problems, lack of parental attention, low interest in education, and environmental influences.

هدف این پژوهش تحلیل پدیده نرخ بالای ترک تحصیل در میان نوجوانان منطقه رامبک، روستای جلیتیک، بخش سونگایلیات است که همزمان با آگاهی دینی پایین آنان مشاهده می‌شود. نوجوانانی که ترک تحصیل می‌کنند، اغلب در رفتارهای منفی مانند بیکاری، روابط آزاد و فقدان عمل به مناسک دینی درگیر هستند. اگرچه فعالیت‌های دینی متعددی در جامعه برگزار می‌شود، مشارکت نوجوانان در این فعالیت‌ها همچنان محدود است. هدف این پژوهش توصیف وضعیت دینی نوجوانان ترک‌تحصیل‌کرده و شناسایی عواملی است که به تصمیم آنان برای ادامه ندادن تحصیل منجر می‌شود. این پژوهش با رویکرد توصیفی-کیفی انجام شده و ۸ نوجوان ترک‌تحصیل‌کرده، والدین آنان، رهبران دینی و اعضای جامعه به عنوان مطلعان در آن مشارکت داشته‌اند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری و با استفاده از تکنیک‌های کاهش داده، ارائه و نتیجه‌گیری تحلیل شده‌اند. نتایج پژوهش نشان داد که ابعاد دینی نوجوانان ترک‌تحصیل‌کرده در رامبک شامل پنج جنبه ایدئولوژیک، مناسکی، تجربی، عقلانی و پیامدی است. اگرچه آنان به آموزه‌های دینی اذعان دارند، اما عمل و دانش دینی آنان پایین بوده و دینداری‌شان تأثیر معناداری بر رفتارشان ندارد. عوامل مؤثر بر تصمیم آنان برای ترک تحصیل شامل مشکلات اقتصادی، کمبود توجه والدین، علاقه پایین به تحصیل و تأثیرات محیطی است.

Engineering education in Nigeria is critical for national technological development and economic transformation. However, the sector faces persistent challenges, including inadequate funding, obsolete curricula, poor laboratory facilities, a shortage of qualified academic staff, and weak industry‑academia linkages. This article provides a comprehensive analysis of the current state of engineering education in Nigerian universities and polytechnics. Using a mixed‑methods approach comprising a review of policy documents, institutional surveys, and comparative benchmarking with global best practices, the study identifies key bottlenecks. Results show that only 38% of accredited engineering programmes meet minimum laboratory equipment standards, and student‑to‑lecturer ratios exceed 35:1 in 70% of institutions. Additionally, less than 20% of engineering graduates undergo industrial training of acceptable quality. The article presents a detailed table of accreditation status from the Council for the Regulation of Engineering in Nigeria (COREN) and another on graduate employability. Findings indicate a widening gap between curricular content and industry needs, leading to high graduate unemployment despite reported skill shortages. Recommendations include a sustainable funding model, mandatory curriculum revision every five years, establishment of regional engineering hubs, and a compulsory one‑year industry residency for lecturers. Policy implications for the National Universities Commission (NUC) and COREN are discussed. The article concludes that without urgent structural reforms, Nigeria’s vision of becoming a technologically driven economy by 2030 will remain unattainable.

آموزش مهندسی در نیجریه برای توسعه فناوری ملی و تحول اقتصادی اهمیت اساسی دارد. با این حال، این بخش با چالش‌های مداومی از جمله کمبود بودجه، برنامه‌های درسی منسوخ، امکانات آزمایشگاهی ضعیف، کمبود اعضای هیئت علمی واجد شرایط و پیوندهای ضعیف میان صنعت و دانشگاه مواجه است. این مقاله تحلیلی جامع از وضعیت فعلی آموزش مهندسی در دانشگاه‌ها و پلی‌تکنیک‌های نیجریه ارائه می‌دهد. با استفاده از رویکردی ترکیبی شامل مرور اسناد سیاستی، پیمایش‌های نهادی و مقایسه با بهترین رویه‌های جهانی، پژوهش گلوگاه‌های کلیدی را شناسایی می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که تنها ۳۸٪ از برنامه‌های مهندسی دارای اعتبار، حداقل استانداردهای تجهیزات آزمایشگاهی را رعایت می‌کنند و نسبت دانشجو به استاد در ۷۰٪ مؤسسات بیش از ۳۵ به ۱ است. همچنین کمتر از ۲۰٪ فارغ‌التحصیلان مهندسی، آموزش صنعتی با کیفیت قابل قبول را می‌گذرانند. مقاله جدولی تفصیلی از وضعیت اعتباربخشی شورای تنظیم مهندسی نیجریه (COREN) و جدولی دیگر درباره اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان ارائه می‌دهد. یافته‌ها نشان‌دهنده شکاف فزاینده میان محتوای برنامه‌های درسی و نیازهای صنعت است که منجر به بیکاری بالای فارغ‌التحصیلان علی‌رغم کمبود مهارت‌های گزارش‌شده می‌شود. توصیه‌ها شامل مدل تأمین مالی پایدار، بازنگری اجباری برنامه‌های درسی هر پنج سال، ایجاد قطب‌های منطقه‌ای مهندسی و الزام یک سال اقامت صنعتی برای اعضای هیئت علمی است. پیامدهای سیاستی برای کمیسیون دانشگاه‌های ملی (NUC) و COREN مورد بحث قرار گرفته است. مقاله نتیجه می‌گیرد که بدون اصلاحات ساختاری فوری، چشم‌انداز نیجریه برای تبدیل شدن به اقتصادی مبتنی بر فناوری تا سال ۲۰۳۰ دست‌نیافتنی خواهد بود.

This institutional alumni tracer study examined employability, work transition, competency preparation, and institutional contribution among graduates of a participating local college in the Philippines. A descriptive, cross-sectional design was used. Available responses were consolidated, deduplicated, and analyzed as a single institutional tracer dataset comprising 1,264 unique alumni records from eligible cohorts prior to 2026. Participation was voluntary, and valid responses varied across analytical modules. Of 1,258 respondents with classifiable work status, 538 were employed, 81 were self-employed or business owners, and 21 reported both, yielding a combined share of working or enterprise status of 50.9%. This figure should not be interpreted as a conventional employment or unemployment rate. Employment outcomes varied across programs and graduation cohorts, but these differences cannot be attributed to elapsed time since graduation because the design was cross-sectional. Among employed respondents with valid job-relatedness data, 72.9% reported work directly or somewhat related to their degree, while 73.7% of graduates with applicable first-job timing data obtained employment before graduation or within six months afterward. Internship or on-the-job training emerged as the leading reported job source and the highest-rated college component. Common barriers included lack of experience, transportation or location constraints, limited vacancies, low offered pay, skills mismatch, and licensing or certification requirements. A paired analysis of 16 competency items among 300 respondents identified small Holm-adjusted differences in digital literacy and responsible technology or AI use, discipline-specific and licensure readiness, and critical thinking. Findings support strengthening integrated career-development and alumni-monitoring systems and triangulating competency results with employer and course-level evidence for future institutional planning.

این مطالعه ردیابی فارغ‌التحصیلان نهادی به بررسی اشتغال‌پذیری، گذار شغلی، آمادگی شایستگی و نقش مؤسسه در میان فارغ‌التحصیلان یک کالج محلی شرکت‌کننده در فیلیپین پرداخت. طرح پژوهش توصیفی و مقطعی بود. پاسخ‌های در دسترس تجمیع، حذف موارد تکراری و به‌صورت یک مجموعه داده ردیابی نهادی شامل ۱٬۲۶۴ رکورد منحصر به فرد فارغ‌التحصیلان از گروه‌های واجد شرایط پیش از سال ۲۰۲۶ تحلیل شد. مشارکت داوطلبانه بود و پاسخ‌های معتبر در ماژول‌های تحلیلی مختلف متفاوت بود. از میان ۱٬۲۵۸ پاسخ‌دهنده با وضعیت شغلی قابل طبقه‌بندی، ۵۳۸ نفر شاغل، ۸۱ نفر خوداشتغال یا صاحب کسب‌وکار و ۲۱ نفر هر دو را گزارش کردند که سهم ترکیبی وضعیت شغلی یا کارآفرینی را به ۵۰٫۹٪ رساند. این رقم نباید به‌عنوان نرخ متعارف اشتغال یا بیکاری تفسیر شود. پیامدهای اشتغال در میان برنامه‌ها و گروه‌های فارغ‌التحصیلی متفاوت بود، اما این تفاوت‌ها را نمی‌توان به مدت زمان سپری‌شده از زمان فارغ‌التحصیلی نسبت داد، زیرا طرح پژوهش مقطعی بود. در میان پاسخ‌دهندگان شاغل با داده‌های معتبر مرتبط بودن شغل، ۷۲٫۹٪ شغلی مستقیم یا تا حدی مرتبط با مدرک خود گزارش کردند و ۷۳٫۷٪ از فارغ‌التحصیلان با داده‌های زمان اولین شغل، پیش از فارغ‌التحصیلی یا ظرف شش ماه پس از آن شاغل شدند. کارآموزی یا آموزش حین کار به‌عنوان منبع اصلی شغل و بالاترین مؤلفه ارزیابی‌شده کالج مطرح شد. موانع رایج شامل کمبود تجربه، محدودیت‌های حمل‌ونقل یا مکانی، کمبود فرصت‌های شغلی، پایین بودن دستمزد پیشنهادی، عدم تطابق مهارت‌ها و الزامات مجوز یا گواهینامه بود. تحلیل زوجی ۱۶ مؤلفه شایستگی در میان ۳۰۰ پاسخ‌دهنده تفاوت‌های کوچک تعدیل‌شده با روش Holm را در سواد دیجیتال و استفاده مسئولانه از فناوری یا هوش مصنوعی، آمادگی تخصصی و اخذ مجوز و تفکر انتقادی نشان داد. یافته‌ها بر تقویت نظام‌های یکپارچه توسعه شغلی و پایش فارغ‌التحصیلان و مثلث‌بندی نتایج شایستگی با شواهد کارفرمایان و سطح درسی برای برنامه‌ریزی نهادی آینده تأکید می‌کند.