occupational therapy intervention

Background: Refugee students newly enrolled in U.S. schools encounter academic, socialization, and mental health challenges because of trauma, language barriers, and cultural differences. Many have had limited or interrupted access to formal education in their home country. This study aimed to gain the perspectives of refugee students on their lived experiences and explore the impact of an occupational therapy intervention guided by the Kawa model on the well-being of this student population. Methods: The researchers employed a convergent mixed-methods design. Refugee students (n = 8) created Kawa models, which provided rich, qualitative data. Participants completed pre and posttest surveys. Quantitative data gathered from surveys were used to measure students' understanding of their supports and barriers. Results: All participants demonstrated a 49% positive change in their perceived knowledge of their strengths, challenges, and supports. Qualitative analysis of participants’ Kawa creations revealed multiple collective themes throughout the migration stages of refugee students. Conclusion: This study's findings support existing evidence that culturally sensitive, person-centered interventions, such as one guided by the Kawa model, result in positive outcomes for refugee students. As school districts examine equitable practices for refugee children, occupational therapy support guided by the Kawa model may be a valuable contribution.

زمینه: دانش‌آموزان پناهنده‌ای که به‌تازگی در مدارس ایالات متحده ثبت‌نام کرده‌اند، به دلیل تجربه تروما، موانع زبانی و تفاوت‌های فرهنگی با چالش‌های تحصیلی، اجتماعی و سلامت روان مواجه می‌شوند. بسیاری از این دانش‌آموزان در کشور مبدأ خود دسترسی محدود یا منقطع به آموزش رسمی داشته‌اند. هدف این مطالعه، کسب دیدگاه‌های دانش‌آموزان پناهنده درباره تجارب زیسته آنان و بررسی تأثیر مداخله کاردرمانی مبتنی بر مدل کاوا بر بهزیستی این گروه از دانش‌آموزان بود. روش‌ها: پژوهشگران از طرح آمیخته همگرا استفاده کردند. دانش‌آموزان پناهنده (n = 8) مدل‌های کاوا را ایجاد کردند که داده‌های کیفی غنی فراهم نمود. شرکت‌کنندگان پرسشنامه‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون را تکمیل کردند. داده‌های کمی گردآوری‌شده از پرسشنامه‌ها برای سنجش درک دانش‌آموزان از حمایت‌ها و موانع‌شان به کار رفت. یافته‌ها: همه شرکت‌کنندگان ۴۹٪ تغییر مثبت در دانش ادراک‌شده خود نسبت به نقاط قوت، چالش‌ها و حمایت‌هایشان نشان دادند. تحلیل کیفی مدل‌های کاوای شرکت‌کنندگان، مضامین جمعی متعددی را در مراحل مختلف مهاجرت دانش‌آموزان پناهنده آشکار ساخت. نتیجه‌گیری: یافته‌های این مطالعه شواهد موجود را تأیید می‌کند که مداخلات حساس به فرهنگ و فردمحور، مانند مداخله مبتنی بر مدل کاوا، منجر به پیامدهای مثبت برای دانش‌آموزان پناهنده می‌شود. با توجه به بررسی شیوه‌های عادلانه برای کودکان پناهنده در مناطق آموزشی، حمایت کاردرمانی مبتنی بر مدل کاوا می‌تواند سهم ارزشمندی باشد.