early communication

Preterm birth represents a risk for vulnerability across neurodevelopmental domains. However, its impact on early communication and cross-domain associations remains underexplored. This study compared preterm and full-term infants at 18 months on communicative, cognitive, linguistic, and motor abilities, and examined associations between pointing and these skills. Thirty-nine preterm and 28 full-term infants participated. Pointing (hand, index), vocal productions (vocalizations, babbling, words), and expression modalities (unimodal gestural, unimodal vocal, bimodal gestural-vocal) were elicited using the “decorated room” task and coded with ELAN. Cognitive, language (receptive, expressive), and motor (fine, gross) abilities were assessed with the BSID-III. Preterm infants produced fewer index points, babbling, and bimodal expressions, and showed lower scores across all BSID-III scales. Only in preterm infants, index pointing significantly correlated with developmental scores, particularly cognitive and fine-motor ones. Findings highlight interconnected cross-domain developmental trajectories in the preterm population, with index pointing as a key developmental marker at 18 months.

تولد زودرس به‌عنوان عاملی برای افزایش آسیب‌پذیری در حوزه‌های مختلف رشد عصبی‌تحولی مطرح است. با این حال، تأثیر آن بر ارتباطات اولیه و ارتباطات بین‌حوزه‌ای کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این پژوهش به مقایسه نوزادان نارس و نوزادان رسیده در ۱۸ ماهگی از نظر توانایی‌های ارتباطی، شناختی، زبانی و حرکتی پرداخته و ارتباط بین اشاره کردن و این مهارت‌ها را مورد بررسی قرار داده است. در این مطالعه، ۳۹ نوزاد نارس و ۲۸ نوزاد رسیده شرکت کردند. اشاره (با دست، با انگشت اشاره)، تولیدات صوتی (آواسازی، من‌من کردن، واژه‌ها) و شیوه‌های بیانی (ارتباط حرکتی تک‌وجهی، ارتباط صوتی تک‌وجهی، ارتباط حرکتی-صوتی دووجهی) با استفاده از تکلیف «اتاق تزئین‌شده» استخراج و با نرم‌افزار ELAN کدگذاری شدند. توانایی‌های شناختی، زبانی (دریافتی، بیانی) و حرکتی (ظریف، درشت) با آزمون BSID-III ارزیابی گردید. نوزادان نارس تعداد کمتری اشاره با انگشت اشاره، من‌من کردن و بیان دووجهی تولید کردند و در تمامی مقیاس‌های BSID-III نمرات پایین‌تری نشان دادند. تنها در نوزادان نارس، اشاره با انگشت اشاره با نمرات رشد، به‌ویژه نمرات شناختی و حرکتی ظریف، همبستگی معناداری داشت. یافته‌ها بر مسیرهای رشد بین‌حوزه‌ای در جمعیت نارس تأکید می‌کند و اشاره با انگشت اشاره را به‌عنوان شاخص کلیدی رشد در ۱۸ ماهگی معرفی می‌نماید.

This paper presents a model to guide speech-language pathologists (SLPs) to effectively respond to social determinants of health and protective factors that shape early communication development for Australian children. Aligned with contemporary early years policy frameworks, we discuss the SLP’s role in strategically strengthening the protective factors that enable language development across three ecological levels: child and family, community, and systems and society. By embracing this scope of practice, SLPs move beyond traditional service boundaries to partner with families, mobilise community resources, and advocate for systemic change that addresses health inequities. Developed with input from practicing SLPs working across diverse contexts, this work demonstrates both the necessity and feasibility of place-based innovation in speech-language pathology. It serves as a practical resource and catalyst for ongoing professional dialogue, inviting SLPs to consider how they can create meaningful, equitable impact on early communication development by addressing the social determinants that matter most.

این مقاله مدلی را ارائه می‌دهد که به آسیب‌شناسان گفتار و زبان (SLPs) کمک می‌کند تا به‌طور مؤثر به تعیین‌کننده‌های اجتماعی سلامت و عوامل محافظتی که رشد اولیه ارتباطات کودکان استرالیایی را شکل می‌دهند، پاسخ دهند. در راستای چارچوب‌های سیاستی معاصر سال‌های اولیه، نقش آسیب‌شناس گفتار و زبان در تقویت راهبردی عوامل محافظتی که رشد زبان را در سه سطح بوم‌شناختی کودک و خانواده، جامعه و نظام‌ها و جامعه امکان‌پذیر می‌سازد، مورد بحث قرار می‌گیرد. با پذیرش این دامنه عملکرد، آسیب‌شناسان گفتار و زبان فراتر از مرزهای سنتی خدمات حرکت می‌کنند تا با خانواده‌ها همکاری کنند، منابع جامعه را بسیج نمایند و برای تغییرات نظام‌مند که به نابرابری‌های سلامت می‌پردازد، حمایت کنند. این مدل با مشارکت آسیب‌شناسان گفتار و زبان شاغل در زمینه‌های متنوع تدوین شده است و هم ضرورت و هم امکان‌پذیری نوآوری مبتنی بر مکان در آسیب‌شناسی گفتار و زبان را نشان می‌دهد. این مقاله به عنوان منبعی عملی و محرکی برای گفت‌وگوی حرفه‌ای مستمر عمل می‌کند و آسیب‌شناسان گفتار و زبان را دعوت می‌کند تا بیندیشند چگونه می‌توانند با پرداختن به تعیین‌کننده‌های اجتماعی مهم، تأثیری معنادار و عادلانه بر رشد اولیه ارتباطات ایجاد کنند.