چکیده
Universities increasingly rely on personal tutoring to support student wellbeing, belonging, and academic progression, yet the role remains structurally ambiguous and inconsistently resourced. This qualitative study examined the lived experiences and challenges of personal tutors at a large UK Russell Group university. Twenty-one tutors from diverse academic disciplines participated in one-to-one semi-structured interviews, which were analysed using reflexive thematic analysis. Three themes were generated: Relational Labour, encompassing the emotional and interpersonal labour required to build and sustain student trust; Navigating the role characterised by inconsistent training, reliance on informal peer support, and the strain of managing complex student issues alongside competing academic duties; and Structural fragmentation, highlighting fragmented communication systems, role ambiguity, and the absence of coordinated structures for tutor support. Collectively, the findings show that personal tutoring functions as an undervalued form of emotional and organisational labour, sustained by individual goodwill rather than institutional design. The study demonstrates the need for clear role definitions, recognition of workload, competency-based training, and integrated support systems to safeguard tutor wellbeing and improve the quality of student support.
دانشگاه‌ها به طور فزاینده‌ای برای حمایت از سلامت روان، احساس تعلق و پیشرفت تحصیلی دانشجویان به نقش استادان مشاور تکیه می‌کنند، با این حال این نقش از نظر ساختاری مبهم بوده و منابع آن به طور ناهماهنگ تخصیص یافته است. این مطالعه کیفی به بررسی تجربه‌های زیسته و چالش‌های استادان مشاور در یکی از دانشگاه‌های بزرگ گروه راسل در بریتانیا پرداخت. بیست‌ویک استاد مشاور از رشته‌های مختلف دانشگاهی در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی شرکت کردند که با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. سه تم اصلی استخراج شد: «کار عاطفی و ارتباطی» که شامل تلاش‌های عاطفی و بین‌فردی لازم برای ایجاد و حفظ اعتماد دانشجو است؛ «پیمایش نقش» که با آموزش ناهماهنگ، اتکا به حمایت غیررسمی همتایان و فشار ناشی از مدیریت مسائل پیچیده دانشجویی در کنار وظایف رقابتی دانشگاهی مشخص می‌شود؛ و «گسست ساختاری» که به نظام‌های ارتباطی پراکنده، ابهام نقش و فقدان ساختارهای هماهنگ برای حمایت از استادان مشاور اشاره دارد. یافته‌ها نشان می‌دهد که نقش استاد مشاور به عنوان شکلی کم‌ارزش‌شده از کار عاطفی و سازمانی عمل می‌کند که بیشتر بر پایه حسن نیت فردی تا طراحی نهادی پایدار است. این مطالعه بر ضرورت تعریف روشن نقش، به رسمیت شناختن حجم کار، آموزش مبتنی بر شایستگی و نظام‌های حمایت یکپارچه برای حفظ سلامت روان استادان مشاور و ارتقای کیفیت حمایت از دانشجویان تأکید می‌کند.
