The rapid expansion of online learning in higher education has transformed the way students interact with course content, instructors, and peers, making student engagement a critical indicator of learning success. This study investigates the influence of online learning quality, lecturer support, and academic self-efficacy on student engagement in an online learning environment. Using a quantitative research design, data were collected from university students through a structured questionnaire measuring the four key constructs. The data were analyzed using multiple regression analysis to examine the direct effects of each independent variable on student engagement. The results reveal that all three variables—online learning quality, lecturer support, and academic self-efficacy—have significant positive effects on student engagement. Among these, academic self-efficacy emerged as the strongest predictor, indicating that students’ confidence in their academic abilities plays a central role in shaping their level of participation and involvement. Online learning quality also significantly contributes to engagement, emphasizing the importance of well-designed, interactive, and accessible digital learning environments. Additionally, lecturer support was found to positively influence engagement, highlighting the role of instructor presence, feedback, and communication in fostering an engaging learning experience. These findings suggest that improving both structural and psychological aspects of online education can enhance student engagement. The study contributes to the growing body of literature on online learning by providing empirical evidence on key factors that influence engagement and offers practical implications for educators and institutions aiming to optimize online learning experiences.
This study explores how pre-service teachers navigate the developmental continuum of reflective practice to construct their professional identities during microteaching. Drawing on reflection papers and peer/instructor feedback from 44 EFL pre-service teachers, as well as instructor feedback, the study employed qualitative analysis to trace the chronological trajectory from retrospective critique (reflection-on-action) to proactive pedagogical planning (reflection-for-action). The findings reveal a profound shift that moves beyond mere technical troubleshooting. First, participants transformed initial pedagogical friction and performative anxiety into vital opportunities for emotional regulation. Second, they evolved from executing rigid lesson plans to architecting responsive instructional dynamics. Finally, they rejected teacher-centered transmission, embracing a relational pedagogy designed to foster learner agency. Crucially, this evolution was catalyzed by dialogic scaffolding; peer and instructor feedback functioned not as summative evaluation, but as socially mediated intervention that bridged the gap between diagnosing limitations and envisioning their professional identity as an effective teacher. Ultimately, this study reconceptualizes reflection not as a solitary, post-lesson administrative task, but as a profound ontological bridge. The findings suggest that teacher education programs must embed socially mediated, forward-oriented reflective cycles to empower novices to evolve from anxious performers into adaptive, self-directed professionals capable of true reflective agency.
این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه معلمان پیش‌خدمت در طیف توسعه‌ای تمرین تأملی حرکت می‌کنند تا هویت حرفه‌ای خود را در طول میکروتدریس بسازند. با استفاده از مقالات تأملی و بازخورد همتایان/مدرس از ۴۴ معلم پیش‌خدمت زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) و همچنین بازخورد مدرس، این پژوهش از تحلیل کیفی برای ردیابی مسیر زمانی از نقد بازنگرانه (تأمل بر عمل) تا برنامه‌ریزی آموزشی پیش‌نگرانه (تأمل برای عمل) بهره برد. یافته‌ها نشان می‌دهد که یک تغییر عمیق رخ داده است که فراتر از رفع مشکلات فنی صرف می‌باشد. نخست، شرکت‌کنندگان اصطکاک‌های اولیه آموزشی و اضطراب اجرایی را به فرصت‌های حیاتی برای تنظیم هیجانی تبدیل کردند. دوم، آن‌ها از اجرای برنامه‌های درسی سخت‌گیرانه به طراحی پویایی‌های آموزشی پاسخگو تحول یافتند. در نهایت، آن‌ها انتقال معلم‌محور را رد کرده و پداگوژی رابطه‌ای را پذیرفتند که با هدف تقویت عاملیت یادگیرنده طراحی شده بود. نکته اساسی این است که این تحول توسط داربست‌بندی گفت‌وگویی تسهیل شد؛ بازخورد همتایان و مدرس نه به عنوان ارزیابی جمع‌بندی، بلکه به عنوان مداخله‌ای اجتماعی-واسطه عمل کرد که فاصله بین تشخیص محدودیت‌ها و تصور هویت حرفه‌ای به عنوان یک معلم مؤثر را پر کرد. در نهایت، این مطالعه تأمل را نه به عنوان یک وظیفه اداری انفرادی پس از درس، بلکه به عنوان پلی هستی‌شناختی عمیق بازتصور می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه‌های تربیت معلم باید چرخه‌های تأملی اجتماعی-واسطه و آینده‌نگر را در خود جای دهند تا نوآموزان را توانمند سازند که از اجراکنندگان مضطرب به حرفه‌ای‌های سازگار و خودراهبر با عاملیت تأملی واقعی تبدیل شوند.
