curriculum revision

Purpose: This study examines the role of individual management educators in implementing Responsible Management Education (RME). It addresses a critical gap in the literature, which has disproportionately focused on institutional adoption and programme-level commitments rather than the agency, practices, and development of academics who translate these principles into reality. Methodology: Following PRISMA guidelines, this systematic literature review identified 42 peer-reviewed articles from Google Scholar (2000–2025). The data were analyzed using the inductive Gioia methodology to capture educators' actions and mapped against the UN’s seven Principles for Responsible Management Education (PRME). Findings: The review synthesizes individual academic action into four interconnected, mutually reinforcing themes: curriculum revisions, enhanced external engagement, embodiment of pedagogical changes, and academic development in teaching, learning, and researching (TLR). Crucially, academic development serves as the foundational connective thread, empowering educators with the research capability, credibility, and peer support required to drive the other three dimensions. Implications: For academics, the study demonstrates that RME is enacted through everyday choices in classroom pedagogy and collaborative research. For business school leadership, it highlights that institutional change requires actively supporting educators through protected time, mentoring, and revised workload and promotion incentives that reward responsible scholarship. Originality: By shifting the unit of analysis from the institution to the individual academic, this paper addresses why top-level PRME commitments often decouple into symbolic rhetoric. It contributes to a dynamic conceptual framework that models the individual educator as the central change agent orchestrating curriculum revision, pedagogical innovation, external collaboration, and scholarship. Limitations and directions for future research: This review primarily draws literature from Google Scholar and provides an interpretive thematic synthesis. Future research should empirically validate the framework through surveys and interviews across diverse geographic and developing-economy contexts, while further exploring the under-researched PRME Practice principle. Keywords: Responsible Management Education; PRME; Business Academics; Business Schools; Higher Education

Engineering education in Nigeria is critical for national technological development and economic transformation. However, the sector faces persistent challenges, including inadequate funding, obsolete curricula, poor laboratory facilities, a shortage of qualified academic staff, and weak industry‑academia linkages. This article provides a comprehensive analysis of the current state of engineering education in Nigerian universities and polytechnics. Using a mixed‑methods approach comprising a review of policy documents, institutional surveys, and comparative benchmarking with global best practices, the study identifies key bottlenecks. Results show that only 38% of accredited engineering programmes meet minimum laboratory equipment standards, and student‑to‑lecturer ratios exceed 35:1 in 70% of institutions. Additionally, less than 20% of engineering graduates undergo industrial training of acceptable quality. The article presents a detailed table of accreditation status from the Council for the Regulation of Engineering in Nigeria (COREN) and another on graduate employability. Findings indicate a widening gap between curricular content and industry needs, leading to high graduate unemployment despite reported skill shortages. Recommendations include a sustainable funding model, mandatory curriculum revision every five years, establishment of regional engineering hubs, and a compulsory one‑year industry residency for lecturers. Policy implications for the National Universities Commission (NUC) and COREN are discussed. The article concludes that without urgent structural reforms, Nigeria’s vision of becoming a technologically driven economy by 2030 will remain unattainable.

آموزش مهندسی در نیجریه برای توسعه فناوری ملی و تحول اقتصادی اهمیت اساسی دارد. با این حال، این بخش با چالش‌های مداومی از جمله کمبود بودجه، برنامه‌های درسی منسوخ، امکانات آزمایشگاهی ضعیف، کمبود اعضای هیئت علمی واجد شرایط و پیوندهای ضعیف میان صنعت و دانشگاه مواجه است. این مقاله تحلیلی جامع از وضعیت فعلی آموزش مهندسی در دانشگاه‌ها و پلی‌تکنیک‌های نیجریه ارائه می‌دهد. با استفاده از رویکردی ترکیبی شامل مرور اسناد سیاستی، پیمایش‌های نهادی و مقایسه با بهترین رویه‌های جهانی، پژوهش گلوگاه‌های کلیدی را شناسایی می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که تنها ۳۸٪ از برنامه‌های مهندسی دارای اعتبار، حداقل استانداردهای تجهیزات آزمایشگاهی را رعایت می‌کنند و نسبت دانشجو به استاد در ۷۰٪ مؤسسات بیش از ۳۵ به ۱ است. همچنین کمتر از ۲۰٪ فارغ‌التحصیلان مهندسی، آموزش صنعتی با کیفیت قابل قبول را می‌گذرانند. مقاله جدولی تفصیلی از وضعیت اعتباربخشی شورای تنظیم مهندسی نیجریه (COREN) و جدولی دیگر درباره اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان ارائه می‌دهد. یافته‌ها نشان‌دهنده شکاف فزاینده میان محتوای برنامه‌های درسی و نیازهای صنعت است که منجر به بیکاری بالای فارغ‌التحصیلان علی‌رغم کمبود مهارت‌های گزارش‌شده می‌شود. توصیه‌ها شامل مدل تأمین مالی پایدار، بازنگری اجباری برنامه‌های درسی هر پنج سال، ایجاد قطب‌های منطقه‌ای مهندسی و الزام یک سال اقامت صنعتی برای اعضای هیئت علمی است. پیامدهای سیاستی برای کمیسیون دانشگاه‌های ملی (NUC) و COREN مورد بحث قرار گرفته است. مقاله نتیجه می‌گیرد که بدون اصلاحات ساختاری فوری، چشم‌انداز نیجریه برای تبدیل شدن به اقتصادی مبتنی بر فناوری تا سال ۲۰۳۰ دست‌نیافتنی خواهد بود.