maintenance skills

The aviation industry requires highly skilled maintenance technicians to ensure aircraft safety and reliability. This study assessed the improvement of maintenance skills among Aircraft Maintenance Technology (AMT) students of Indiana Aerospace University after their On-the-Job Training (OJT). Guided by Human Capital Theory, Kolb’s Experiential Learning Theory, and Organizational Theory, it evaluated the extent of skill enhancement and the challenges students faced. Using a mixed-methods design, the study gathered data from 90 randomly selected AMT students through a self-made Likert-scale survey and semi-structured interviews. Results showed that students “Agreed” their skills—such as troubleshooting, tool handling, and safety compliance—improved significantly after OJT (overall mean = 3.94). They also rated the OJT program and training organization positively for providing relevant supervision and training. However, issues like limited hands-on exposure, ineffective teaching strategies, and theory-focused assessments were noted. The study concludes that OJT is essential in developing students’ technical competence and industry readiness, but instructional methods and assessment approaches must be improved. Recommendations include enhancing practical training, upgrading teaching methodologies, and applying performance-based evaluations for well-rounded skill development.

صنعت هوانوردی به تکنسین‌های تعمیراتی با مهارت بالا برای اطمینان از ایمنی و قابلیت اطمینان هواپیماها نیاز دارد. این پژوهش بهبود مهارت‌های تعمیراتی در میان دانشجویان فناوری تعمیرات هواپیما (AMT) دانشگاه ایندیانا برای هوانوردی را پس از دوره آموزش حین کار (OJT) ارزیابی کرد. این مطالعه با تکیه بر نظریه سرمایه انسانی، نظریه یادگیری تجربی کولب و نظریه سازمانی، میزان ارتقای مهارت و چالش‌های مورد مواجهه دانشجویان را ارزیابی نمود. با استفاده از طرح آمیخته، داده‌ها از ۹۰ دانشجوی AMT به صورت تصادفی از طریق پیمایش لیکرت خودساخته و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری شد. نتایج نشان داد که دانشجویان «موافق» بودند که مهارت‌هایشان—مانند عیب‌یابی، کار با ابزار و رعایت ایمنی—پس از آموزش حین کار به طور قابل توجهی بهبود یافته است (میانگین کل = ۳.۹۴). آن‌ها همچنین برنامه آموزش حین کار و سازمان آموزش‌دهنده را برای ارائه نظارت و آموزش مرتبط به طور مثبت ارزیابی کردند. با این حال، مسائلی مانند مواجهه عملی محدود، استراتژی‌های تدریس ناکارآمد و ارزشیابی‌های متمرکز بر تئوری مورد توجه قرار گرفت. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که آموزش حین کار برای توسعه شایستگی فنی و آمادگی صنعتی دانشجویان ضروری است، اما روش‌های آموزشی و رویکردهای ارزشیابی باید بهبود یابند. توصیه‌ها شامل تقویت آموزش‌های عملی، ارتقای روش‌های تدریس و اعمال ارزشیابی‌های مبتنی بر عملکرد برای توسعه مهارت‌های همه‌جانبه است.

Background: Marital dissatisfaction is associated with family dysfunction and divorce risk, while Indonesian wives tend to report lower marital satisfaction than husbands.Purpose: This cross-sectional study examined the association between relationship maintenance and wives’ marital satisfaction, with marital commitment as a mediator.Method: Participants were 414 wives married for 1–10 years and living with their husbands, recruited online through convenience and snowball sampling. Participants completed the Marital Satisfaction Scale, Relational Maintenance Behavior Measure, and Marital Commitment Scale. Data were analyzed using confirmatory factor analysis (CFA) and mediation analysis.Findings: Relationship maintenance was significantly associated with marital commitment and marital satisfaction. Marital commitment partially mediated the association, accounting for 18.4% of the total effect (indirect effect, b = .0996, 95% CI [0.070, 0.131], p < .001), while the direct effect remained significant (b = .4412). However, the Marital Commitment Scale showed poor CFA fit (CFI = .724, RMSEA = .147), warranting caution in interpreting the mediation results.Implication: Relationship maintenance had a stronger direct association with marital satisfaction than its indirect contribution through marital commitment. Family programs may therefore prioritize relationship maintenance skills while addressing marital commitment.

زمینه: نارضایتی زناشویی با اختلال عملکرد خانواده و خطر طلاق مرتبط است، در حالی که زنان اندونزیایی تمایل دارند رضایت زناشویی کمتری نسبت به شوهران گزارش دهند. هدف: این مطالعه مقطعی به بررسی ارتباط بین نگه‌داری رابطه و رضایت زناشویی زنان، با تعهد زناشویی به عنوان میانجی، پرداخت. روش: شرکت‌کنندگان شامل ۴۱۴ زن بودند که بین ۱ تا ۱۰ سال ازدواج کرده و با همسران خود زندگی می‌کردند و از طریق نمونه‌گیری در دسترس و گلوله‌برفی به صورت آنلاین جذب شدند. شرکت‌کنندگان مقیاس رضایت زناشویی، ابزار رفتار نگه‌داری رابطه و مقیاس تعهد زناشویی را تکمیل کردند. داده‌ها با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی (CFA) و تحلیل میانجی‌گری مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: نگه‌داری رابطه با تعهد زناشویی و رضایت زناشویی ارتباط معناداری داشت. تعهد زناشویی به طور جزئی میانجی ارتباط مذکور بود و ۱۸/۴٪ از اثر کل را تبیین کرد (اثر غیرمستقیم، b = ۰٫۰۹۹۶، ۹۵٪ CI [۰٫۰۷۰، ۰٫۱۳۱]، p < ۰٫۰۰۱)، در حالی که اثر مستقیم همچنان معنادار باقی ماند (b = ۰٫۴۴۱۲). با این حال، مقیاس تعهد زناشویی برازش ضعیفی در CFA نشان داد (CFI = ۰٫۷۲۴، RMSEA = ۰٫۱۴۷) که احتیاط در تفسیر نتایج میانجی‌گری را ایجاب می‌کند. نتیجه‌گیری: نگه‌داری رابطه ارتباط مستقیم قوی‌تری با رضایت زناشویی نسبت به سهم غیرمستقیم آن از طریق تعهد زناشویی داشت. بنابراین، برنامه‌های خانواده می‌توانند مهارت‌های نگه‌داری رابطه را در اولویت قرار دهند و در عین حال به تعهد زناشویی نیز بپردازند.