Differences in translation strategies can be seen in the rendering of āyāt al-ifk in the 2019 Qur’anic translation published by the Indonesian Ministry of Religious Affairs (Kemenag RI) and the 2020 translation published by the Islamic University of Indonesia (UII). Although both translations convey the main messages of Q.S. An-Nūr [24]: 11–20, they differ in word choice, sentence structure, and contextual explanations. This study aims to analyze the similarities and differences between the two translations and identify their respective strengths and limitations. It employs a qualitative descriptive-comparative method with a library-based approach. The data are drawn from both Indonesian translations and analyzed using the concepts of tarjamah ḥarfiyyah and tarjamah tafsīriyyah, supported by linguistic, semantic, and Qur’anic interpretive analysis. The analysis focuses on key expressions related to false accusations and how each translation conveys the social and ethical messages of the verses. The findings show that the Kementerian Agama RI 2019 translation tends to provide more contextual explanations, making implied meanings and the social implications of the verses clearer. However, some added explanations may limit the meanings of certain Arabic expressions. In contrast, the UII 2020 translation generally uses shorter and more direct expressions that remain close to the Arabic text, although its limited contextual explanations may leave some aspects of meaning less clear. These findings indicate that the two translations adopt different strategies to balance fidelity to the source text, contextual accuracy, and readability. Neither is translation superior in every respect; rather, each has its own strengths and limitations in conveying the meanings of āyāt al-ifk.
Reflective teaching plays an important role in shaping instructional preference among pre-service English as a foreign language teachers, yet evidence in teacher education remains limited. This study examined whether different levels of reflective teaching were associated with differences in instructional preference and how these reflective practices were translated into classroom decision-making. Using an explanatory sequential mixed-methods design, quantitative data were collected from 103 pre-service teachers, followed by semi-structured interviews with two participants representing contrasting reflective profiles. Statistical comparison and thematic analysis were used to integrate numerical trends with contextual explanations. The findings revealed that higher reflective teaching levels were associated with stronger constructivist instructional preference, greater responsiveness to learner needs, and more equitable classroom participation practices. Qualitative evidence further showed that consistent peer feedback, learner-emotion monitoring, and dialogic teaching supported more student-centered instructional choices. Overall, the study highlights reflective teaching as a key developmental competency in teacher education and underscores the importance of embedding structured reflective cycles into micro-teaching and practicum supervision.
آموزش بازتابی نقش مهمی در شکل‌دهی ترجیحات آموزشی در میان معلمان پیش‌خدمت زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی ایفا می‌کند، اما شواهد موجود در آموزش معلم محدود است. این پژوهش بررسی کرد که آیا سطوح مختلف آموزش بازتابی با تفاوت‌هایی در ترجیحات آموزشی مرتبط است و این شیوه‌های بازتابی چگونه به تصمیم‌گیری‌های کلاسی ترجمه می‌شوند. با استفاده از طرح آمیخته ترتیبی توضیحی، داده‌های کمی از ۱۰۳ معلم پیش‌خدمت گردآوری شد و سپس مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با دو شرکت‌کننده که نمایانگر پروفایل‌های بازتابی متضاد بودند، انجام گرفت. برای ادغام روندهای عددی با تبیین‌های زمینه‌ای، از مقایسه آماری و تحلیل تماتیک استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که سطوح بالاتر آموزش بازتابی با ترجیح قوی‌تر به آموزش سازنده‌گرایانه، پاسخگویی بیشتر به نیازهای یادگیرندگان و شیوه‌های مشارکت عادلانه‌تر در کلاس مرتبط است. شواهد کیفی همچنین نشان داد که بازخورد مستمر همتایان، پایش هیجانات یادگیرندگان و آموزش گفت‌وگومحور از انتخاب‌های آموزشی دانش‌آموزمحورتر حمایت می‌کند. در مجموع، این مطالعه آموزش بازتابی را به عنوان یک شایستگی کلیدی رشد حرفه‌ای در آموزش معلم برجسته می‌کند و بر اهمیت گنجاندن چرخه‌های بازتابی ساختاریافته در میکروتدریس و نظارت بر کارورزی تأکید دارد.
