The article provides a theoretical substantiation of innovative approaches to the methodological training of higher education applicants in the context of current transformation processes in science and education. Based on the analysis of scientific works by Ukrainian and foreign researchers (V. Kremen, M. Kudla, O. Tsuniak, Ye. Lodatko, as well as publications indexed in Scopus and Web of Science), three interrelated vectors for improving methodological training are identified – technological, interdisciplinary, and digital – and their integrative significance for the formation of research competence of future specialists is substantiated. Unlike existing approaches that mostly consider these vectors in isolation, the author proposes a vision of their systemic interaction: the technological vector ensures the gradual mastering of research methods through practice-oriented learning; the interdisciplinary vector expands the methodological toolkit by integrating knowledge from related fields (sociology, psychology, statistics, philosophy); the digital vector adapts research activities to the realities of the digital scientific environment (use of SPSS, R, Mendeley, cloud technologies). It has been proven that the synergy of these three vectors creates conditions for the development not only of operational research skills but also of scientific thinking as a metacognitive ability that determines the specialist's readiness for innovative activity. The criteria for evaluating the effectiveness of integrating the proposed approaches (motivational-value, cognitive-operational, and reflexive-creative) are determined. The results of the study can be used to update methodological curricula, develop methodological recommendations for teachers, and design blended learning models for the research training of applicants at the second and third educational levels.
This article investigates the role of project-based learning in the process of teaching visual arts, particularly from the perspective of developing students’ creative, research, and collaborative competencies. The object of the study is the process of teaching visual arts in a general education school, while the subject of the research is the pedagogical potential of applying project-based learning within this process. The aim of the article is to substantiate that project-based learning can transform visual arts lessons into an active research-oriented and creative process, in which the learner not only acquires artistic knowledge, but also independently explores cultural, social, and aesthetic issues. The results of the experimental work conducted within the framework of the study indicate that project-based activities contribute to the analysis of information, the visual interpretation of ideas, group interaction, and the development of creative solutions. It is concluded that project-based learning enhances the effectiveness of visual arts education by fostering proactive, responsible, and independently thinking learners who are able to respond to cultural issues through art.
University-based outreach programs can provide high school students with opportunities to engage in scientific research beyond that typically available in schools. Despite their prevalence, few Australian outreach initiatives have been systematically designed, delivered and evaluated. Our study examines the design and immediate outcomes of a high school science outreach program delivered annually at a research-intensive university. The program was designed to be curriculum-linked, with access to academic researchers and specialised equipment. A mixed-methods evaluation was conducted using pre- and post-program surveys collected between 2021 and 2024. Matched participant responses (n = 205) were analysed through paired-sample t-tests of self-reported research skills experience and a single-item measure of science identity, alongside inductive thematic analysis of open-ended responses. Statistically significant gains (with large effect sizes) were observed for research skills, including data collection and understanding the research processes. A moderate positive shift was observed in participants’ science identity. Qualitative findings highlighted opportunities to do research and interact with researchers. The study contributes to the limited empirical evaluation of Australian university-based outreach by describing a scalable, curriculum-linked program. The findings highlight that informal, authentic science research experiences can complement formal school curricula to extend opportunities for scientific skill development and strengthen students’ science identity.
برنامه‌های ترویج علم مبتنی بر دانشگاه می‌توانند فرصت‌هایی را برای دانش‌آموزان دبیرستانی فراهم کنند تا در پژوهش علمی فراتر از آنچه معمولاً در مدارس در دسترس است، مشارکت نمایند. با وجود شیوع این برنامه‌ها، تعداد کمی از ابتکارات ترویجی استرالیایی به‌صورت نظام‌مند طراحی، اجرا و ارزیابی شده‌اند. مطالعه‌ی حاضر به بررسی طراحی و پیامدهای فوری یک برنامه‌ی ترویج علم دبیرستانی که به‌طور سالانه در یک دانشگاه پژوهش‌محور برگزار می‌شود، می‌پردازد. این برنامه به‌گونه‌ای طراحی شده بود که با برنامه‌ی درسی مرتبط باشد و دسترسی به پژوهشگران دانشگاهی و تجهیزات تخصصی را فراهم کند. ارزیابی به روش ترکیبی با استفاده از پرسشنامه‌های پیش و پس از برنامه که بین سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴ گردآوری شد، انجام گرفت. پاسخ‌های تطبیق‌یافته‌ی شرکت‌کنندگان (n = 205) از طریق آزمون t زوجی برای تجربه‌ی مهارت‌های پژوهشی خودگزارش‌شده و یک سنجه‌ی تک‌سؤالی از هویت علمی، همراه با تحلیل تماتیک استقرایی پاسخ‌های باز، مورد تحلیل قرار گرفت. افزایش معنادار آماری (با اندازه اثر بزرگ) در مهارت‌های پژوهشی، از جمله گردآوری داده‌ها و درک فرایندهای پژوهش مشاهده شد. همچنین تغییر مثبت متوسطی در هویت علمی شرکت‌کنندگان مشاهده گردید. یافته‌های کیفی بر فرصت‌های انجام پژوهش و تعامل با پژوهشگران تأکید داشتند. این مطالعه با توصیف یک برنامه‌ی مقیاس‌پذیر و مرتبط با برنامه‌ی درسی، به ارزیابی تجربی محدود ترویج علم مبتنی بر دانشگاه در استرالیا می‌افزاید. یافته‌ها نشان می‌دهند که تجارب پژوهش علمی غیررسمی و اصیل می‌توانند مکمل برنامه‌های درسی رسمی مدارس باشند و فرصت‌های توسعه‌ی مهارت‌های علمی و تقویت هویت علمی دانش‌آموزان را گسترش دهند.
Critical appraisal of research literature is an important skill for graduates yet science graduate employers report dissatisfaction with skill levels. As scaffolding can assist in critical appraisal development, we aimed to develop and evaluate 2 adaptive e-tutorials for critical appraisal development of neuropharmacology research articles as part of the scaffolding process. We developed adaptive e-tutorials allowing personalised feedback and remediation. Results of an end-of-tutorial survey, and comparisons of institutional Unit of Study Survey ratings and exam results in the 2 years before, and during, the intervention were analysed. Over 4 years, 150 students participated. In the cohorts that did not complete the e-tutorial, there were significant differences in exam marks between students of different academic backgrounds (non-science < science < medicine backgrounds; p < 0.05), while no significant differences between groups were seen in students that completed the e-tutorial, and these marks were statistically equivalent. Students ranked their perceived benefit from the videos, increase in critical appraisal ability, and value of the e-tutorial with average rankings between 4.4–4.6 on a Likert scale (5 = strongly agree). Similarly, students who completed the e-tutorial showed a significant increase in rating of their critical thinking skills in the Unit of Study Survey (p < 0.05). Completion of the e-tutorial was associated with increased equitable development of critical appraisal. Students from non-science backgrounds showed the biggest increase in actual appraisal performance, suggesting that while the e-tutorial was associated with increased confidence for all students, the other features of the course may have developed appraisal levels to a stage sufficient for successful exam completion.
ارزیابی انتقادی متون پژوهشی یکی از مهارت‌های مهم برای فارغ‌التحصیلان است، اما کارفرمایان فارغ‌التحصیلان علوم از سطح این مهارت‌ها ابراز نارضایتی می‌کنند. از آنجا که حمایت آموزشی می‌تواند به توسعه ارزیابی انتقادی کمک کند، هدف ما توسعه و ارزیابی دو آموزش الکترونیکی تطبیقی برای ارتقای مهارت ارزیابی انتقادی مقالات پژوهشی نوروفارماکولوژی به عنوان بخشی از فرایند حمایت آموزشی بود. آموزش‌های الکترونیکی تطبیقی با امکان ارائه بازخورد شخصی‌سازی‌شده و جبران‌سازی طراحی شدند. نتایج نظرسنجی پایان آموزش، و مقایسه امتیازات نظرسنجی واحد درسی مؤسسه و نتایج امتحانات در دو سال پیش و حین مداخله مورد تحلیل قرار گرفت. طی چهار سال، ۱۵۰ دانشجو شرکت کردند. در گروه‌هایی که آموزش الکترونیکی را تکمیل نکردند، تفاوت معناداری در نمرات امتحان بین دانشجویان با پیشینه‌های تحصیلی مختلف (غیرعلوم < علوم < پزشکی؛ p < 0.05) مشاهده شد، در حالی که در دانشجویانی که آموزش الکترونیکی را تکمیل کردند، تفاوت معناداری بین گروه‌ها دیده نشد و این نمرات از لحاظ آماری معادل بودند. دانشجویان، میزان سودمندی ادراک‌شده از ویدئوها، افزایش توانایی ارزیابی انتقادی و ارزش آموزش الکترونیکی را با میانگین امتیاز بین ۴.۴ تا ۴.۶ در مقیاس لیکرت (۵ = کاملاً موافقم) ارزیابی کردند. به طور مشابه، دانشجویانی که آموزش الکترونیکی را تکمیل کردند، افزایش معناداری در ارزیابی مهارت‌های تفکر انتقادی خود در نظرسنجی واحد درسی نشان دادند (p < 0.05). تکمیل آموزش الکترونیکی با توسعه عادلانه‌تر مهارت ارزیابی انتقادی همراه بود. دانشجویان با پیشینه غیرعلوم بیشترین افزایش را در عملکرد واقعی ارزیابی نشان دادند که نشان می‌دهد اگرچه آموزش الکترونیکی با افزایش اعتماد به نفس در همه دانشجویان همراه بود، سایر ویژگی‌های دوره ممکن است سطح ارزیابی را تا حد کافی برای موفقیت در امتحان ارتقا داده باشد.
Introduction Although instruments exist to assess complex thinking in college students, their application has limitations in specific disciplinary contexts, and no validated measure is available specifically to assess this construct in the research training of Peruvian engineering students. This study aimed to develop and validate the Complex Thinking Scale for Scientific Research (CTS-SR) among Peruvian engineering students. Methods An instrumental study was conducted with 506 university students divided into non-overlapping exploratory ( n = 250) and confirmatory ( n = 256) subsamples. The scale was initially developed from a five-dimensional theoretical framework comprising problemsolving, critical analysis, metacognition, systems analysis, and creativity. Results Exploratory analyses indicated that the initial dimensions converged empirically into two broader, interrelated domains: criticalstrategic reasoning and metacognitive self-regulation with systemic understanding. The final two-factor model comprised 23 items and showed adequate fit in the confirmatory sample (CFI = 0.964; RMSEA = 0.059) and high internal consistency ( ω = 0.944). Complex thinking was positively associated with satisfaction with studies and positive stress and showed a weak negative association with negative stress. Discussion The CTS-SR-23 provides preliminary, context-specific psychometric evidence for assessing complex thinking in scientific research among Peruvian engineering students. Because the final model involved additional item refinement within the CFA subsample, the 23-item version has not yet been independently cross-validated. Further validation using the unchanged CTS-SR-23 in independent samples and across academic disciplines and cultural contexts is warranted.
مقدمه: اگرچه ابزارهایی برای سنجش تفکر پیچیده در دانشجویان دانشگاهی وجود دارد، کاربرد آن‌ها در زمینه‌های تخصصی رشته‌ای با محدودیت‌هایی مواجه است و تاکنون ابزار معتبری به طور خاص برای سنجش این سازه در آموزش پژوهشی دانشجویان مهندسی پرو تدوین نشده‌است. هدف این مطالعه، تدوین و اعتبارسنجی مقیاس تفکر پیچیده برای پژوهش علمی (CTS-SR) در میان دانشجویان مهندسی پرو بود. روش‌ها: این پژوهش از نوع مطالعات ابزاری بود که با مشارکت ۵۰۶ دانشجوی دانشگاهی انجام شد و نمونه به دو زیرنمونه غیرهمپوشان اکتشافی (n = 250) و تأییدی (n = 256) تقسیم گردید. مقیاس اولیه بر اساس چارچوب نظری پنج‌بعدی شامل حل مسئله، تحلیل انتقادی، فراشناخت، تحلیل سیستم‌ها و خلاقیت تدوین شد. یافته‌ها: تحلیل‌های اکتشافی نشان داد که ابعاد اولیه به صورت تجربی در دو حوزه کلی‌تر و مرتبط با یکدیگر همگرا می‌شوند: استدلال انتقادی-راهبردی و خودتنظیمی فراشناختی همراه با درک سیستمی. مدل نهایی دو عاملی شامل ۲۳ گویه بود و در نمونه تأییدی برازش مناسبی نشان داد (CFI = 0.964؛ RMSEA = 0.059) و از همسانی درونی بالایی برخوردار بود (ω = 0.944). تفکر پیچیده با رضایت از تحصیل و استرس مثبت رابطه مثبت و با استرس منفی رابطه منفی ضعیفی داشت. بحث: نسخه ۲۳ گویه‌ای CTS-SR شواهد روان‌سنجی اولیه و متناسب با زمینه را برای سنجش تفکر پیچیده در پژوهش علمی در میان دانشجویان مهندسی پرو ارائه می‌دهد. با توجه به اصلاحات انجام‌شده بر روی گویه‌ها در زیرنمونه تحلیل عاملی تأییدی، نسخه ۲۳ گویه‌ای هنوز به طور مستقل اعتبارسنجی متقابل نشده‌است. اعتبارسنجی بیشتر با استفاده از نسخه بدون تغییر CTS-SR-23 در نمونه‌های مستقل و در رشته‌ها و زمینه‌های فرهنگی مختلف توصیه می‌شود.
Introduction Research Methodology education in higher education presents persistent andragogical challenges, including conceptual complexity, limited student engagement, inconsistent curriculum structures and weak connections to authentic inquiry. This study compares Research Methods curricula in Australia and South Africa to examine how curricula can be designed through constructivist learning theory. Methods Using a constructivist quadethnographic approach, four educators from two institutions engaged in collaborative autoethnographic dialogue over five months, critically reflecting on curriculum structures, teaching experiences and student learning behaviours. Results The analysis identified shared challenges across both contexts, including learning outcomes oriented towards lower-order cognitive skills, theoretical content-dominated teaching, limited scaffolded and collaborative inquiry, uneven temporal structures, superficial treatment of ethics and weak connections between research skills and professional practice. These limitations resulted primarily in formal or technical alignment rather than meaningful constructive alignment. Discussion The study proposes the Constructivist Engagement Framework for Research Methods Education, comprising Curriculum Intent, Learning Design, Andragogical Practice and Learning Culture. The framework provides a conceptual and practical guide for curriculum development and highlights implications for curriculum reform, professional learning and institutional support. Further empirical research is recommended to evaluate and refine the framework across disciplines and programmes.
مقدمه: آموزش روش تحقیق در آموزش عالی با چالش‌های مداوم آندرگوژیکی مواجه است، از جمله پیچیدگی مفهومی، مشارکت محدود دانشجویان، ساختارهای نامنسجم برنامه درسی و ارتباط ضعیف با پژوهش اصیل. این مطالعه به مقایسه برنامه‌های درسی روش تحقیق در استرالیا و آفریقای جنوبی می‌پردازد تا بررسی کند چگونه می‌توان برنامه‌های درسی را بر اساس نظریه یادگیری سازه‌گرایانه طراحی کرد. روش‌ها: با بهره‌گیری از رویکرد چهارنفره‌نگاری سازه‌گرایانه، چهار مدرس از دو مؤسسه طی پنج ماه در گفت‌وگوی خوداتنوگرافیک مشارکتی شرکت کردند و به طور انتقادی به بازتاب ساختارهای برنامه درسی، تجارب تدریس و رفتارهای یادگیری دانشجویان پرداختند. یافته‌ها: تحلیل انجام‌شده چالش‌های مشترکی را در هر دو زمینه شناسایی کرد، از جمله نتایج یادگیری مبتنی بر مهارت‌های شناختی سطح پایین‌تر، غلبه محتوای نظری بر تدریس، محدودیت در پژوهش تدریجی و مشارکتی، ساختارهای زمانی نامنظم، پرداخت سطحی به اخلاق و ارتباط ضعیف میان مهارت‌های پژوهشی و عمل حرفه‌ای. این محدودیت‌ها عمدتاً منجر به همسویی صوری یا فنی به جای همسویی سازنده معنادار می‌شوند. بحث: این مطالعه چارچوب مشارکت سازه‌گرایانه برای آموزش روش تحقیق را پیشنهاد می‌کند که شامل هدف برنامه درسی، طراحی یادگیری، عمل آندرگوژیکی و فرهنگ یادگیری است. این چارچوب راهنمای مفهومی و عملی برای توسعه برنامه درسی ارائه می‌دهد و پیامدهایی برای اصلاح برنامه درسی، یادگیری حرفه‌ای و حمایت نهادی برجسته می‌کند. انجام پژوهش‌های تجربی بیشتر برای ارزیابی و اصلاح این چارچوب در رشته‌ها و برنامه‌های مختلف توصیه می‌شود.
