student readiness

Digital technology can make mathematics more visual, interactive, and exploratory, yet it does not necessarily lead to richer mathematical activity. This study explores how Indonesian mathematics teachers experience digital technology and make sense of its potential for deeper mathematical learning. Guided by Moustakas’s transcendental phenomenology, the study included 67 mathematics teachers, with 24 purposively selected for in-depth interviews and analysis of digital learning artefacts. The study analyzed data phenomenologically and compared sources, using NVivo 12 Pro to organize the data. The findings show that teachers valued technology for explaining concepts, visualizing abstract ideas, and engaging students, while facing challenges related to digital skills, student readiness, and classroom conditions. Teachers made sense of technology through five overlapping purposes: presentation, explanation, visualization, interaction, and exploration. However, analysis of 67 artefacts showed that presentation-oriented uses were more common than simulation-based activities. This tension defines the Digital Paradox: the possibilities teachers recognize do not always match the mathematical learning opportunities represented in their instructional designs. The findings highlight the importance of understanding not only how teachers experience and interpret technology, but also how its possibilities are reflected in the learning activities they design.

Critical thinking is an essential skill that needs to be developed from the elementary school level through active and problem-oriented learning. One relevant model is Problem Based Learning (PBL), which places problems at the center of learning and encourages students to analyze information and formulate solutions. This study aims to analyze the effectiveness of PBL in improving elementary school students’ critical thinking skills and to identify strategies and supporting factors for its implementation. This study employed a Systematic Literature Review (SLR) based on the PRISMA 2020 guidelines. Literature searches were conducted through Google Scholar and Scopus using Publish or Perish, covering publications from 2020 to 2026. Of the 589 articles identified, 10 articles met the inclusion criteria and were systematically analyzed. The results show that PBL is generally effective in improving students’ critical thinking skills through problem identification, investigation, information analysis, discussion, evaluation, and reflection. Successful PBL implementation is supported by contextual problems, active student engagement, collaboration, teacher and student readiness, learning media, and a supportive learning environment. Therefore, PBL can be implemented as a learning model to systematically and contextually develop elementary school students’ critical thinking skills.

تفکر انتقادی مهارتی اساسی است که باید از سطح دبستان از طریق یادگیری فعال و مسئله‌محور توسعه یابد. یکی از مدل‌های مرتبط، یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) است که مسئله را در مرکز یادگیری قرار می‌دهد و دانش‌آموزان را به تحلیل اطلاعات و تدوین راه‌حل‌ها ترغیب می‌کند. هدف این پژوهش، تحلیل اثربخشی PBL در بهبود مهارت‌های تفکر انتقادی دانش‌آموزان دبستان و شناسایی راهبردها و عوامل حمایتی برای اجرای آن است. این مطالعه با استفاده از مرور نظام‌مند ادبیات پژوهش (SLR) بر اساس دستورالعمل‌های PRISMA 2020 انجام شده است. جستجوی منابع از طریق Google Scholar و Scopus با استفاده از Publish or Perish و با پوشش انتشارات سال‌های 2020 تا 2026 صورت گرفته است. از میان ۵۸۹ مقاله شناسایی‌شده، ۱۰ مقاله با معیارهای ورود مطابقت داشتند و به‌صورت نظام‌مند تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که PBL به طور کلی در بهبود مهارت‌های تفکر انتقادی دانش‌آموزان از طریق شناسایی مسئله، تحقیق، تحلیل اطلاعات، بحث، ارزیابی و بازتاب مؤثر است. اجرای موفق PBL با وجود مسائل زمینه‌ای، مشارکت فعال دانش‌آموزان، همکاری، آمادگی معلم و دانش‌آموز، رسانه‌های آموزشی و محیط یادگیری حمایتی پشتیبانی می‌شود. بنابراین، PBL می‌تواند به عنوان یک مدل یادگیری برای توسعه نظام‌مند و زمینه‌محور مهارت‌های تفکر انتقادی دانش‌آموزان دبستان به کار گرفته شود.

The purpose of this study was to examine the challenges and emerging innovation demands shaping university teaching in the twenty-first century and to develop a framework to enhance lecturer effectiveness. A qualitative research design was adopted, employing semi-structured interviews and focus group interviews. The study involved lecturers and academic administrators from 6 universities in Rwanda (5 private and 1 public).Three focus group discussions per university were conducted accordingly to major specializations, with 8 participants per group, totaling 144 lecturers. Additionally, 24 academic administrators, including deans and directors of Quality Assurance, participated in the interviews. Data were analyzed using thematic approach as per Braun and Clarke’s Six-phase framework. The findings revealed that lecturers face several interconnected challenges in adapting to contemporary university teaching. These include technological adaptation challenges, structural and institutional constraints, emotional and pedagogical adjustment, institutional support and policy alignment issues and student readiness and engagement gap. The findings also highlighted emerging innovation demands shaping effective university teaching, including redefining the skills of twenty-first century, promoting pedagogical and technological innovation driving change, balancing tradition with transformation, and strengthening institutional support for professional development and innovation. Based on these findings, the study developed an Integrated Innovation Framework comprising three pillars: Pedagogical-technological competence, Emotional and motivational resilience and Institutional Policy support. The framework provided actionable strategies for universities to foster sustainable, human-centered innovation, highlighting the importance of aligning professional development, infrastructure, policy and student engagement to enhance teaching effectiveness in the twenty-first century.

هدف این پژوهش بررسی چالش‌ها و نیازهای نوآورانه نوظهور که آموزش دانشگاهی را در قرن بیست‌ویکم شکل می‌دهند و توسعه چارچوبی برای ارتقای اثربخشی مدرسان بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با بهره‌گیری از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و مصاحبه‌های گروه متمرکز انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل مدرسان و مدیران دانشگاهی از ۶ دانشگاه در رواندا (۵ دانشگاه خصوصی و ۱ دانشگاه دولتی) بودند. در هر دانشگاه سه بحث گروه متمرکز بر اساس تخصص‌های اصلی با حضور ۸ نفر در هر گروه برگزار شد که در مجموع ۱۴۴ مدرس را شامل می‌شود. علاوه بر این، ۲۴ مدیر دانشگاهی، از جمله روسای دانشکده و مدیران تضمین کیفیت، در مصاحبه‌ها شرکت کردند. داده‌ها با استفاده از رویکرد تحلیل تماتیک مطابق با چارچوب شش‌مرحله‌ای Braun و Clarke تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که مدرسان با چالش‌های چندوجهی و مرتبط در سازگاری با آموزش دانشگاهی معاصر مواجه‌اند. این چالش‌ها شامل دشواری‌های سازگاری فناورانه، محدودیت‌های ساختاری و نهادی، سازگاری عاطفی و آموزشی، مسائل حمایت نهادی و همسویی سیاست‌ها و همچنین فاصله آمادگی و مشارکت دانشجویان است. یافته‌ها همچنین نیازهای نوآورانه نوظهور را که اثربخشی آموزش دانشگاهی را شکل می‌دهند، از جمله بازتعریف مهارت‌های قرن بیست‌ویکم، ترویج نوآوری آموزشی و فناورانه محرک تغییر، ایجاد تعادل میان سنت و تحول و تقویت حمایت نهادی از توسعه حرفه‌ای و نوآوری برجسته ساخت. بر اساس این یافته‌ها، پژوهش چارچوب نوآوری یکپارچه‌ای را با سه رکن توسعه داد: شایستگی آموزشی-فناورانه، تاب‌آوری عاطفی و انگیزشی و حمایت سیاستی نهادی. این چارچوب راهبردهای عملیاتی برای دانشگاه‌ها جهت پرورش نوآوری پایدار و انسان‌محور ارائه می‌دهد و بر اهمیت همسویی توسعه حرفه‌ای، زیرساخت، سیاست و مشارکت دانشجویان برای ارتقای اثربخشی آموزش در قرن بیست‌ویکم تأکید می‌کند.