shared mechanisms

Orthorexia Nervosa (ON) is widely regarded as an emerging eating disorder although it is not currently recognised as a formal diagnosis. It is characterised by a strict adherence to “pure” eating which becomes excessive and can lead to nutritional deficiencies, psychological distress, and impaired daily functioning. Restrictive eating behaviour in ON shows overlap with Restricted Repetitive Behaviours (RRBs) observed in autism. However, the conceptual relationship between ON and autism remains underexplored. This perspective article synthesises existing literature to explore potential overlapping and diverging mechanisms of RRBs across ON and autism. Intolerance for Uncertainty is highlighted as a possible shared mechanism that may contribute to RRBs observed in both ON and autism, whereas Cognitive Inflexibility and Perfectionism may mechanistically differentiate the conditions. We consider that autistic RRBs reflect neurodevelopmental divergence, whereas orthorexic RRBs may be influenced by evaluative belief-centred cognitions. We propose a conceptual model outlining how cognitive, affective and functional factors may interact to produce and maintain RRBs. Clarifying these distinctions is important in supporting clinicians to appropriately consider the drivers and mechanisms underlying RRBs across ON and autism, therefore supporting accurate diagnosis, formulation and treatment.

Abstract: Aesthetic medicine is moving beyond an appearance-centered focus toward approaches that also prioritize long-term skin and underlying tissue health. Skin health and systemic health are now widely recognized as closely interconnected through shared mechanisms of aging biology, yet a practical clinical construct for translating this understanding into aesthetic practice remains to be established. In this conceptual review article, we propose Integrative Aesthetics (IA) as a clinically grounded framework that positions aesthetic and systemic health improvement as coequal, mutually reinforcing clinical goals, organized through 2 interconnected layers: local tissue optimization and systemic health optimization. These aims are operationalized through 3 synergistic pillars: i) conventional aesthetic interventions, ii) regenerative therapies, and iii) functional medicine. Conventional aesthetic interventions provide direct structural and surface-level correction; regenerative therapies support tissue quality by modulating the local microenvironment and repair pathways; and functional medicine addresses modifiable upstream determinants of tissue responsiveness, including nutrition, mitochondrial function, endocrine status, lifestyle, and broader biological aging processes. By integrating local and systemic strategies, IA proposes a mutually reinforcing model in which improved systemic health enhances procedural readiness, recovery, and remodeling, while improved skin and supporting tissue health, and the visible aesthetic benefits they produce, may support broader patient engagement in long-term health optimization. IA therefore offers a practical framework for reorienting aesthetic medicine toward a more whole-person, multidisciplinary, and health-focused model of care. Keywords: integrative aesthetics, aesthetic medicine, regenerative aesthetics, functional medicine, skin aging

چکیده: پزشکی زیبایی فراتر از تمرکز صرف بر ظاهر، به سوی رویکردهایی حرکت می‌کند که سلامت بلندمدت پوست و بافت‌های زیرین را نیز در اولویت قرار می‌دهند. امروزه سلامت پوست و سلامت سیستمیک به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان حوزه‌هایی با ارتباط نزدیک از طریق سازوکارهای مشترک زیست‌شناسی پیری شناخته می‌شوند، اما هنوز ساختار بالینی عملی برای ترجمه این درک به عمل زیبایی ایجاد نشده‌است. در این مقاله مروری مفهومی، زیبایی‌شناسی تلفیقی (IA) به‌عنوان چارچوبی مبتنی بر بالین پیشنهاد می‌شود که بهبود سلامت زیبایی و سلامت سیستمیک را به‌عنوان اهداف بالینی هم‌ارز و تقویت‌کننده متقابل، در دو لایه به‌هم‌پیوسته سازمان‌دهی می‌کند: بهینه‌سازی بافت موضعی و بهینه‌سازی سلامت سیستمیک. این اهداف از طریق سه ستون هم‌افزا عملیاتی می‌شوند: ۱) مداخلات زیبایی متداول، ۲) درمان‌های بازساختی، و ۳) پزشکی عملکردی. مداخلات زیبایی متداول اصلاح ساختاری و سطحی مستقیم را فراهم می‌کنند؛ درمان‌های بازساختی با تعدیل ریزمحیط موضعی و مسیرهای ترمیم، از کیفیت بافت حمایت می‌کنند؛ و پزشکی عملکردی به عوامل قابل‌تغییر مؤثر بر پاسخ‌دهی بافت، از جمله تغذیه، عملکرد میتوکندری، وضعیت غدد درون‌ریز، سبک زندگی و فرایندهای گسترده‌تر پیری زیستی می‌پردازد. با ادغام راهبردهای موضعی و سیستمیک، IA مدلی تقویت‌کننده متقابل ارائه می‌دهد که در آن بهبود سلامت سیستمیک، آمادگی برای مداخله، بهبودی و بازسازی را ارتقا می‌دهد و بهبود سلامت پوست و بافت‌های حمایتی و مزایای زیبایی قابل مشاهده حاصل از آن می‌تواند مشارکت گسترده‌تر بیمار در بهینه‌سازی سلامت بلندمدت را تقویت کند. بنابراین IA چارچوبی عملی برای جهت‌دهی مجدد پزشکی زیبایی به سوی مدلی کل‌نگر، چندرشته‌ای و سلامت‌محور ارائه می‌دهد.

OBJECTIVE: Food noise has been studied with GLP-1-based therapies, but not with metabolic bariatric surgery (MBS), despite shared mechanisms. Data on food noise beyond initial weight loss are limited, and weight self-stigma (WSS), which links to poorer weight outcomes and risky behaviors after MBS, may relate to higher food noise, especially during weight stabilization. This study investigates whether WSS is associated with increased food noise during stable weight following MBS. METHODS: Adults who remained weight stable following MBS completed the Weight Self-Stigma Questionnaire (WSSQ) and Food Noise Questionnaire (FNQ). Multivariable linear regression examined associations between WSSQ scores (total and self-devaluation/fear of enacted stigma subscales) and FNQ scores. RESULTS: Participants (n = 60) were 13.3 ± 4.5 months post surgery, with a maximum weight loss of 24.8% ± 8.4%. Higher WSSQ total (B = 0.29, p = 0.001) and self-devaluation subscale (B = 0.36, p = 0.021) scores were associated with higher FNQ scores. CONCLUSIONS: Food noise increased with higher WSS, particularly among individuals reporting greater self-devaluation due to weight during postoperative weight stability. Further research should map this relationship across postoperative weight stages, test causal direction, and identify mechanisms. Because WSS and food noise can undermine health behaviors, weight loss, and health gains after MBS, routine screening and integrated clinical interventions may be warranted.

هدف: نویز غذایی در درمان‌های مبتنی بر GLP-1 مورد مطالعه قرار گرفته است، اما با وجود مکانیسم‌های مشترک، در جراحی متابولیک چاقی (MBS) بررسی نشده است. داده‌ها دربارهٔ نویز غذایی فراتر از کاهش وزن اولیه محدود هستند و انگ خود‌وزنی (WSS) که با پیامدهای ضعیف‌تر وزنی و رفتارهای پرخطر پس از MBS مرتبط است، ممکن است با نویز غذایی بالاتر، به‌ویژه در دورهٔ پایداری وزن، ارتباط داشته باشد. این مطالعه بررسی می‌کند که آیا WSS با افزایش نویز غذایی در دورهٔ پایداری وزن پس از MBS مرتبط است یا خیر. روش‌ها: بزرگسالانی که پس از MBS وزن پایداری داشتند، پرسشنامهٔ انگ خود‌وزنی (WSSQ) و پرسشنامهٔ نویز غذایی (FNQ) را تکمیل کردند. رگرسیون خطی چندمتغیره ارتباط بین نمرات WSSQ (کل و زیرمقیاس‌های خودتحقیری/ترس از انگ اعمال‌شده) و نمرات FNQ را بررسی کرد. نتایج: شرکت‌کنندگان (n = 60) به طور میانگین ۱۳٫۳ ± ۴٫۵ ماه پس از جراحی بودند و بیشینهٔ کاهش وزن آن‌ها ۲۴٫۸٪ ± ۸٫۴٪ بود. نمرات بالاتر کل WSSQ (B = 0.29, p = 0.001) و زیرمقیاس خودتحقیری (B = 0.36, p = 0.021) با نمرات بالاتر FNQ ارتباط داشت. نتیجه‌گیری: نویز غذایی با افزایش WSS، به‌ویژه در میان افرادی که خودتحقیری بیشتری به دلیل وزن در دورهٔ پایداری وزن پس از عمل گزارش کردند، افزایش یافت. پژوهش‌های بیشتر باید این رابطه را در مراحل مختلف وزنی پس از عمل ترسیم کند، جهت علیت را بیازماید و سازوکارها را شناسایی کند. از آنجا که WSS و نویز غذایی می‌توانند رفتارهای سلامت، کاهش وزن و دستاوردهای سلامت پس از MBS را تضعیف کنند، غربالگری روتین و مداخلات بالینی یکپارچه ممکن است ضروری باشد.