Parkinson's disease

INTRODUCTION: Cognitive deficits are determinants of long-term disability and socio-professional reintegration across neurological disorders, including stroke, traumatic brain injury, multiple sclerosis, and neurodegenerative diseases. Despite evidence supporting cognitive neurorehabilitation, its implementation remains heterogeneous, and therapeutic parameters are insufficiently defined. AREAS COVERED: The authors reviewed the published literature from PubMed and Google Scholar from 1 January 2015 to 30 June 2026, supplemented by seminal publications. Clinical trials, systematic reviews, meta-analyses, and observational and proof-of-concept studies were prioritized. This brief narrative review examines restorative and compensatory cognitive neurorehabilitation for deficits of attention, executive functions, language and disorders of consciousness in people after stroke and traumatic brain injury (TBI), older adults, and those with neurological and neurodegenerative conditions, including multiple sclerosis, Alzheimer's and Parkinson's disease. Emphasis is placed on dose, frequency, adaptivity, personalization, and digital and technology-assisted interventions. Methodological challenges include heterogeneity of protocols, limited use of active control conditions, insufficient long-term follow-up, and the gap between cognitive test improvements and meaningful effects on participation. EXPERT OPINION: Advancing cognitive neurorehabilitation requires precision-driven approaches integrating digital therapeutics with clinical frameworks. Large-scale pragmatic trials, meaningful endpoints, and implementation strategies across the continuum of care will be essential to transform cognitive neurorehabilitation into a component of neurological practice.

مقدمه: اختلالات شناختی از عوامل تعیین‌کننده ناتوانی بلندمدت و بازپذیری اجتماعی‌ـ‌حرفه‌ای در اختلالات عصبی، از جمله سکته مغزی، آسیب تروماتیک مغز، ام‌اس و بیماری‌های نورودژنراتیو هستند. با وجود شواهدی که از توان‌بخشی عصبی‌شناختی حمایت می‌کنند، اجرای آن همچنان ناهمگون باقی مانده و پارامترهای درمانی به‌طور کافی تعریف نشده‌اند. حوزه‌های پوشش داده‌شده: نویسندگان ادبیات منتشرشده در PubMed و Google Scholar از ۱ ژانویه ۲۰۱۵ تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۶ را، به‌همراه انتشارات بنیادی، مرور کردند. کارآزمایی‌های بالینی، مرورهای نظام‌مند، فراتحلیل‌ها و مطالعات مشاهده‌ای و اثبات مفهوم در اولویت قرار گرفتند. این مرور روایی کوتاه به بررسی توان‌بخشی عصبی‌شناختی ترمیمی و جبرانی برای اختلالات توجه، کارکردهای اجرایی، زبان و اختلالات هوشیاری در افراد پس از سکته مغزی و آسیب تروماتیک مغز (TBI)، سالمندان و افراد مبتلا به اختلالات عصبی و نورودژنراتیو، از جمله ام‌اس، آلزایمر و پارکینسون می‌پردازد. تأکید بر دوز، فراوانی، سازگاری، شخصی‌سازی و مداخلات دیجیتال و مبتنی بر فناوری است. چالش‌های روش‌شناختی شامل ناهمگونی پروتکل‌ها، استفاده محدود از شرایط کنترل فعال، پیگیری بلندمدت ناکافی و فاصله میان بهبود در آزمون‌های شناختی و اثرات معنادار بر مشارکت است. نظر کارشناسی: پیشرفت توان‌بخشی عصبی‌شناختی مستلزم رویکردهای مبتنی بر دقت است که درمان‌های دیجیتال را با چارچوب‌های بالینی ادغام می‌کنند. کارآزمایی‌های عمل‌گرایانه در مقیاس بزرگ، نقاط پایانی معنادار و راهبردهای اجرایی در سراسر طیف مراقبت برای تبدیل توان‌بخشی عصبی‌شناختی به بخشی از عمل نورولوژیک ضروری خواهد بود.

BACKGROUND: Digital handwriting distinguishes PD patients from healthy controls but is rarely assessed quantitatively. OBJECTIVES: To evaluate digital handwriting as an objective tool to assess motor impairment, dopaminergic response, and progression in PD. METHODS: Participants (Healthy Controls, n = 52; De Novo PD Patients assessed at baseline and after 7 weeks, n = 50; PD Patients in OFF-ON states following inhaled levodopa, n = 26; PD Progression Patients, n = 60) wrote a standard sentence on a digitizing tablet. RESULTS: De Novo PD Patients showed reduced handwriting speed and increased in-air time. Acute dopaminergic stimulation in OFF-ON states was associated with shorter in-surface and in-air time. Longer disease duration was associated with increased variability in speed and acceleration. Higher MDS-UPDRS Part III scores were associated with lower speed and acceleration. CONCLUSIONS: Digital handwriting is an objective digital biomarker for quantifying PD dysgraphia and its response to dopaminergic treatment.

زمینه: دست‌نویسی دیجیتال بیماران مبتلا به پارکینسون (PD) را از افراد سالم متمایز می‌کند، اما به‌ندرت به‌صورت کمی ارزیابی می‌شود. اهداف: ارزیابی دست‌نویسی دیجیتال به‌عنوان ابزاری عینی برای سنجش نقص حرکتی، پاسخ دوپامینرژیک و پیشرفت بیماری در PD. روش‌ها: شرکت‌کنندگان (گروه کنترل سالم، n = ۵۲؛ بیماران De Novo PD ارزیابی‌شده در ابتدا و پس از ۷ هفته، n = ۵۰؛ بیماران PD در وضعیت‌های OFF-ON پس از مصرف لوودوپای استنشاقی، n = ۲۶؛ بیماران PD با پیشرفت بیماری، n = ۶۰) یک جمله استاندارد را روی تبلت دیجیتال نوشتند. نتایج: بیماران De Novo PD کاهش سرعت دست‌نویسی و افزایش زمان در هوا را نشان دادند. تحریک حاد دوپامینرژیک در وضعیت‌های OFF-ON با کاهش زمان روی سطح و زمان در هوا همراه بود. مدت زمان طولانی‌تر بیماری با افزایش واریانس سرعت و شتاب همراه بود. نمرات بالاتر MDS-UPDRS بخش III با سرعت و شتاب پایین‌تر ارتباط داشت. نتیجه‌گیری: دست‌نویسی دیجیتال یک زیست‌نشانگر دیجیتال عینی برای کمی‌سازی دیس‌گرافیای PD و پاسخ آن به درمان دوپامینرژیک است.