Rationality

Contemporary Islamic education faces various challenges, including the dichotomy of knowledge, the tension between faith and science, religious exclusivism, and the crisis of rationality and critical thinking in the digital era. This study aims to analyze the relevance of Al-Kindi's thought in understanding and responding to these problems through a study of the work of F? al-Falsafah al-?l?. This study uses a qualitative approach with literature study methods and content analysis techniques. Primary data is in the form of Al-Kindi's works translated by Adamson and Pormann, while secondary data is obtained from relevant academic literature. Analysis is carried out through tracing arguments in primary texts, comparisons with secondary sources, and critical interpretations of their relevance to contemporary Islamic education. The results of the study show that Al-Kindi's thought can be reconstructed through four main aspects, namely the alignment of the goals of revelation and reason, openness to the truth without limiting its origins, the connectedness of knowledge culminating in the recognition of God, and criticism of the rejection of philosophy based on certain interests. These four aspects provide a conceptual foundation for the development of Islamic education that is integrative, dialogical, open to the development of science, and oriented towards strengthening critical reason. This study contributes to the development of a conceptual framework of Islamic education that connects classical philosophical thought with the challenges of contemporary education in a critical manner.

آموزش اسلامی معاصر با چالش‌های متعددی از جمله دوگانگی دانش، تنش میان ایمان و علم، انحصارگرایی دینی و بحران عقلانیت و تفکر انتقادی در عصر دیجیتال مواجه است. هدف این پژوهش تحلیل اهمیت اندیشه‌های الکندی در فهم و پاسخ‌گویی به این مسائل از طریق مطالعه اثر فِی الفلسفه العلیا است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش مطالعه اسنادی و تکنیک تحلیل محتوا انجام شده است. داده‌های اولیه شامل آثار الکندی ترجمه‌شده توسط Adamson و Pormann بوده و داده‌های ثانویه از متون علمی مرتبط به‌دست آمده است. تحلیل از طریق پیگیری استدلال‌ها در متون اولیه، مقایسه با منابع ثانویه و تفسیر انتقادی از میزان ارتباط آن‌ها با آموزش اسلامی معاصر صورت گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اندیشه‌های الکندی را می‌توان در چهار محور اصلی بازسازی کرد: همسویی اهداف وحی و عقل، گشودگی نسبت به حقیقت بدون محدودیت منشأ آن، پیوستگی دانش که به شناسایی خداوند منتهی می‌شود و نقد رد فلسفه بر اساس منافع خاص. این چهار محور، بنیانی مفهومی برای توسعه آموزش اسلامی فراهم می‌کند که یکپارچه، گفت‌وگومحور، باز نسبت به پیشرفت علم و معطوف به تقویت عقل انتقادی است. این پژوهش به توسعه چارچوب مفهومی آموزش اسلامی که اندیشه فلسفی کلاسیک را به چالش‌های آموزش معاصر به‌صورت انتقادی پیوند می‌دهد، کمک می‌کند.

Big data supports personalized learning but often neglects value-oriented student development. In China, ideological and political education (IPE) is essential for talent cultivation, yet its integration with data-driven personalization remains limited. To address this, we propose a Big Data and IPE Personalized Learning Model (BD-IPE-PLM) that links data collection, learner profiling, IPE integration, personalized support, and dynamic evaluation. Using expert consultation and survey data, we assess the model's rationality and applicability. Results show that big-data-supported analytics positively relate to perceived personalized support and IPE integration, with IPE integration more strongly associated with IPE outcomes than academic outcomes. Data privacy concern negatively correlates with perceived support, emphasizing the need for responsible governance. We conclude that personalized learning is not purely technical. It requires data evidence, teacher judgment, value guidance, student engagement, and ethical governance.

داده‌های بزرگ از یادگیری شخصی‌سازی‌شده پشتیبانی می‌کنند اما اغلب توسعه دانشجویان مبتنی بر ارزش‌ها را نادیده می‌گیرند. در چین، آموزش ایدئولوژیک و سیاسی (IPE) برای پرورش استعدادها ضروری است، اما ادغام آن با شخصی‌سازی مبتنی بر داده هنوز محدود باقی مانده‌است. برای رفع این مسئله، ما مدل یادگیری شخصی‌سازی‌شده مبتنی بر داده‌های بزرگ و آموزش ایدئولوژیک و سیاسی (BD-IPE-PLM) را پیشنهاد می‌کنیم که جمع‌آوری داده‌ها، پروفایل‌سازی یادگیرنده، ادغام IPE، حمایت شخصی‌سازی‌شده و ارزیابی پویا را به هم پیوند می‌دهد. با استفاده از مشاوره خبرگان و داده‌های پیمایشی، معقولیت و قابلیت کاربرد مدل را ارزیابی می‌کنیم. نتایج نشان می‌دهد که تحلیل‌های پشتیبانی‌شده توسط داده‌های بزرگ با حمایت شخصی‌سازی‌شده ادراک‌شده و ادغام IPE رابطه مثبت دارند و ادغام IPE با پیامدهای IPE نسبت به پیامدهای تحصیلی ارتباط قوی‌تری دارد. نگرانی درباره حریم خصوصی داده‌ها با حمایت ادراک‌شده رابطه منفی دارد و بر لزوم حکمرانی مسئولانه تأکید می‌کند. نتیجه می‌گیریم که یادگیری شخصی‌سازی‌شده صرفاً فنی نیست؛ بلکه نیازمند شواهد داده‌ای، قضاوت معلم، هدایت ارزشی، مشارکت دانشجو و حکمرانی اخلاقی است.

This study assesses the rationality of public policies for the spatial allocation of primary schools in the West region of Cameroon, in the context of ongoing crises and economic shocks. Using cross-sectional data of 2022 from the Ministry of Basic Education, the Central Bureau of Censuses and Population Studies., and the National Institute of Statistics, the analysis applies Ripley’s K function to examine whether the spatial distribution of public primary schools follows a clustered, random, or dispersed pattern relative to population distribution. This spatial statistical approach is complemented by Monte Carlo simulations to test the significance of observed patterns. The results show that, while school locations are generally aligned with population concentration, some districts exhibit random spatial allocation. These findings suggest the need for more rational and demand-driven school placement policies, particularly through prioritizing densely populated areas to improve access and educational outcomes.

این مطالعه به ارزیابی عقلانیت سیاست‌های عمومی در تخصیص فضایی مدارس ابتدایی در منطقه غرب کامرون، در بستر بحران‌ها و شوک‌های اقتصادی جاری می‌پردازد. با استفاده از داده‌های مقطعی سال ۲۰۲۲ از وزارت آموزش ابتدایی، اداره مرکزی سرشماری و مطالعات جمعیت، و مؤسسه ملی آمار، تحلیل حاضر از تابع K ریپلی برای بررسی این موضوع بهره می‌گیرد که آیا توزیع فضایی مدارس ابتدایی دولتی نسبت به توزیع جمعیت، الگوی خوشه‌ای، تصادفی یا پراکنده دارد. این رویکرد آماری فضایی با شبیه‌سازی‌های مونت‌کارلو برای آزمون معناداری الگوهای مشاهده‌شده تکمیل می‌شود. نتایج نشان می‌دهد که اگرچه مکان‌یابی مدارس عموماً با تمرکز جمعیت همسو است، برخی نواحی تخصیص فضایی تصادفی را نشان می‌دهند. این یافته‌ها بر لزوم سیاست‌های عقلانی‌تر و مبتنی بر تقاضا در مکان‌یابی مدارس، به‌ویژه با اولویت‌بخشی به مناطق پرجمعیت برای بهبود دسترسی و پیامدهای آموزشی تأکید دارد.

The call for papers for the 2025 PESA conference referenced our ‘increasingly pluralistic, post-truth, post-reality and divided world’ and the ‘existential problems’ that we face—noting climate change, AI, populism and the decline in ethical and reasoned discourse. The assumption contained in the call was that equipping young people with the ability to engage in reasoned deliberation is more pressing than ever before. And certainly, educating for critical thinking—thoughtfulness, coherence, rationality—is often held up as a silver bullet to heal our seemingly ailing and divided world. Perhaps rightly so. But here, I apply some critical thinking to the claim. Drawing on many years of involvement in teaching philosophy and ethics at the tertiary level, I reflect on what teaching critical thinking skills can, and cannot, achieve. I question the pervasive ‘crisis’ framing in education, suggesting that constant existential rhetoric can leave students anxious and less resilient and I argue for some guiding principles: teach students how to think, not what to think; and guard against ideological narrowing, ensuring critical thinking is genuinely open to diverse perspectives, including those that make us uncomfortable. Rather than a cure-all, critical thinking should be taught as a discipline grounded in humility, charity, and the courage to engage with difference. Its power lies not in solving every societal problem, but in equipping students to reason together in good faith—even when the stakes are existential.

در فراخوان ارسال مقالات برای کنفرانس PESA سال ۲۰۲۵ به «جهان فزاینده چندگرایانه، پساحقیقت، پساواقعیت و تقسیم‌شده» و «مسائل وجودی» که با آن‌ها مواجه هستیم اشاره شده است—از جمله تغییرات اقلیمی، هوش مصنوعی، پوپولیسم و افول گفتمان اخلاقی و عقلانی. فرض نهفته در این فراخوان آن است که تجهیز جوانان به توانایی مشارکت در بحث‌های عقلانی بیش از هر زمان دیگری ضروری است. بی‌تردید، آموزش برای تفکر انتقادی—اندیشمندی، انسجام، عقلانیت—اغلب به عنوان راه‌حلی معجزه‌آسا برای درمان جهان بیمار و تقسیم‌شده ما مطرح می‌شود. شاید به‌درستی چنین باشد. اما در اینجا، من خود این ادعا را با رویکردی انتقادی بررسی می‌کنم. با تکیه بر سال‌ها تجربه در تدریس فلسفه و اخلاق در سطح آموزش عالی، تأمل می‌کنم که آموزش مهارت‌های تفکر انتقادی چه می‌تواند و چه نمی‌تواند انجام دهد. من چارچوب فراگیر «بحران» در آموزش را به چالش می‌کشم و پیشنهاد می‌کنم که خطابه‌های مداوم وجودی می‌تواند دانشجویان را مضطرب و کم‌تاب‌آور کند و برای برخی اصول راهنما استدلال می‌کنم: به دانشجویان بیاموزیم چگونه فکر کنند، نه اینکه چه فکر کنند؛ و از تنگ‌نظری ایدئولوژیک پرهیز کنیم تا تفکر انتقادی واقعاً به دیدگاه‌های متنوع، حتی آن‌هایی که ما را ناراحت می‌کنند، گشوده باشد. تفکر انتقادی نباید به عنوان درمانی همه‌جانبه تلقی شود، بلکه باید به عنوان دانشی مبتنی بر فروتنی، خیرخواهی و شجاعت برای مواجهه با تفاوت‌ها آموزش داده شود. قدرت آن نه در حل همه مشکلات اجتماعی، بلکه در توانمندسازی دانشجویان برای استدلال مشترک با حسن نیت—even when the stakes are existential—نهفته است.