Transferable skills analysis

This paper presents a multi-case study of how community-based Work-Integrated Learning (WIL) can meaningfully embed Sustainable Development Goal (SDG) education into undergraduate curricula. Drawing on four marketing and public relations subjects, we examine how the deliberate alignment of authentic industry and community challenges with specific SDGs creates learning contexts that develop professional competencies alongside sustainability mindsets. Across the four cases, community partners are positioned as co-educators within a three-way partnership model involving students, educators, and industry, enabling a form of knowledge co-creation that neither classroom instruction nor community engagement alone can replicate. Examining the design, delivery and outcomes of each case, we identify three features that account for their effectiveness: the explicit mapping of partner challenges to relevant SDGs, the positioning of partners as co-educators rather than clients, and the achievability of meaningful SDG integration within existing curriculum structures. We argue that these features constitute transferable design principles for educators across disciplines seeking to enhance both graduate employability and societal impact, and we consider the pedagogical and institutional conditions under which they can be sustained and scaled.

این مقاله به ارائه یک مطالعه چندموردی درباره چگونگی ادغام معنادار آموزش اهداف توسعه پایدار (SDG) در برنامه‌های درسی مقطع کارشناسی از طریق یادگیری مبتنی بر کار با محوریت جامعه (WIL) می‌پردازد. با بهره‌گیری از چهار درس بازاریابی و روابط عمومی، بررسی می‌کنیم که چگونه همسویی هدفمند چالش‌های واقعی صنعت و جامعه با SDGهای مشخص، زمینه‌های یادگیری‌ای را ایجاد می‌کند که شایستگی‌های حرفه‌ای را در کنار ذهنیت‌های پایداری توسعه می‌دهد. در هر چهار مورد، شرکای جامعه به عنوان هم‌آموزگار در یک مدل شراکت سه‌جانبه شامل دانشجویان، مدرسان و صنعت قرار می‌گیرند و این امر نوعی هم‌آفرینی دانش را ممکن می‌سازد که نه آموزش کلاسی و نه صرفاً مشارکت اجتماعی به تنهایی قادر به تکرار آن نیستند. با بررسی طراحی، اجرا و نتایج هر مورد، سه ویژگی را شناسایی می‌کنیم که اثربخشی آن‌ها را توضیح می‌دهد: نگاشت صریح چالش‌های شرکا به SDGهای مرتبط، جایگاه‌یابی شرکا به عنوان هم‌آموزگار به جای مشتری و امکان‌پذیری ادغام معنادار SDGها در ساختارهای موجود برنامه درسی. استدلال می‌کنیم که این ویژگی‌ها اصول طراحی قابل انتقالی را برای مدرسان رشته‌های مختلف فراهم می‌کند که به دنبال ارتقای اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان و تأثیر اجتماعی هستند و شرایط آموزشی و نهادی لازم برای پایداری و گسترش آن‌ها را مورد بررسی قرار می‌دهیم.