Conceptualization

Social capital represents a relational resource developed through trust, professional networks, collaboration, peer support, and knowledge exchange. In the context of Social Studies Education, social capital can support teachers in accessing information, experiences, and professional resources relevant to professional development and instructional planning. This study aims to analyze the conceptualization of teachers’ social capital, identify its dimensions in relation to teacher professionalism, and examine its relevance to Social Studies teaching practices and instructional planning. The study employs a Systematic Literature Review (SLR) approach guided by the PRISMA 2020 framework. The literature analyzed consists of scholarly publications published between 2023 and 2026 in Indonesian and English that met the established inclusion criteria. The data were analyzed through thematic synthesis based on conceptual dimensions, forms of professional relationships, and their contributions to teaching practices. The synthesis indicates that social capital facilitates teachers’ access to information, experiences, feedback, and professional support through networks and collaborative relationships. These resources can strengthen professional learning and pedagogical decision-making relevant to Social Studies instructional planning. However, empirical evidence directly linking teachers’ social capital to the quality of Social Studies instructional planning remains limited. These findings highlight the need for further research on how social capital can be translated into improvements in the quality of Social Studies instructional planning components.

Abstract Media about the Holocaust are often referred to in terms of Holocaust representation, as if this is the only way to explore the relationship between media and this past. As the Holocaust transitions from a living to a mediated memory, this article offers an alternative perspective. Whereas some historical critiques still focus on representational appropriateness and trivialization, current research is less concerned with who or what is made visible in media about the Holocaust and more interested in what users/visitors can do with sources and narratives about the past with and through media. Yet, conceptually, scholars continue to understand interactivity in limited ways, either in terms of user agency (in media and memory studies) or the relationship between human designers and computational systems (in digital humanities). The author argues that the dominance of representation in Holocaust studies should be understood as an interruption in the conceptualization of the relationship between media and the Holocaust rather than the norm. Taking a philosophical archaeological approach reveals that two other paradigms—the record and interactivity—are far more concerned with materiality. Moving through the three paradigms of representation, the record, and interactivity, this article foregrounds the overlooked significance of materiality in understanding the relationship between media and the Holocaust, and offers a model of seven spectra to support further practice and critique of media works that adopt interactive intentions.

چکیده: رسانه‌های مرتبط با هولوکاست اغلب در قالب بازنمایی هولوکاست مورد اشاره قرار می‌گیرند، گویی این تنها راه بررسی رابطه میان رسانه و این گذشته است. با گذار هولوکاست از حافظه زنده به حافظه میانجی‌گری‌شده، این مقاله چشم‌اندازی جایگزین ارائه می‌دهد. در حالی که برخی نقدهای تاریخی همچنان بر مناسب بودن بازنمایی و سطحی‌انگاری تمرکز دارند، پژوهش‌های کنونی کمتر نگران این هستند که چه کسی یا چه چیزی در رسانه‌های مربوط به هولوکاست قابل مشاهده می‌شود و بیشتر علاقه‌مند به این هستند که کاربران/بازدیدکنندگان با منابع و روایت‌های مربوط به گذشته، با و از طریق رسانه چه می‌توانند انجام دهند. با این حال، از نظر مفهومی، پژوهشگران همچنان تعاملیت را به شیوه‌ای محدود درک می‌کنند؛ یا در قالب عاملیت کاربر (در مطالعات رسانه و حافظه) یا رابطه میان طراحان انسانی و سامانه‌های محاسباتی (در علوم انسانی دیجیتال). نویسنده استدلال می‌کند که غلبه بازنمایی در مطالعات هولوکاست باید به عنوان وقفه‌ای در مفهوم‌پردازی رابطه میان رسانه و هولوکاست در نظر گرفته شود، نه به عنوان قاعده. اتخاذ رویکردی باستان‌شناسانه-فلسفی نشان می‌دهد که دو پارادایم دیگر—ثبت و تعاملیت—بسیار بیشتر بر مادیّت تمرکز دارند. با عبور از سه پارادایم بازنمایی، ثبت و تعاملیت، این مقاله اهمیت نادیده‌گرفته‌شده مادیّت را در فهم رابطه میان رسانه و هولوکاست برجسته می‌کند و مدلی متشکل از هفت طیف برای حمایت از عمل و نقد بیشتر آثار رسانه‌ای با اهداف تعاملی ارائه می‌دهد.

ABSTRACT Clinical mental health concerns often emerge before a client's problem is fully understood or safe to disclose. This best‐practice article presents human‐centered design as a complementary metamodel for clinical reasoning and collaborative treatment planning. Rather than replacing counseling theory, diagnosis, assessment, case conceptualization, or evidence‐based practice, human‐centered design helps counselors explore context, hold hypotheses provisionally, collaborate with clients, test appropriate actions, and revise interventions through feedback. A six‐part clinical cycle—listen and empathize, map, frame, try, learn, and revise—is illustrated through a case scenario. Practical guidance addresses integration with counseling theory, trauma care, neurodivergence and differential assessment, social determinants of mental health, managed care documentation, crisis limitations, and counselor competence. Implications are offered for practice, supervision, counselor education, and research. The approach emphasizes designing with clients, not for them, while maintaining diagnostic rigor, ethical responsibility, and contextual responsiveness.

چکیده: نگرانی‌های بالینی سلامت روان اغلب پیش از آن‌که مسئله مراجع به‌طور کامل درک یا به‌صورت ایمن افشا شود، پدیدار می‌شوند. این مقاله مبتنی بر بهترین شواهد، طراحی انسان‌محور را به‌عنوان فرامدل مکملی برای استدلال بالینی و برنامه‌ریزی درمانی مشارکتی معرفی می‌کند. طراحی انسان‌محور به‌جای جایگزینی نظریه مشاوره، تشخیص، ارزیابی، مفهوم‌سازی مورد یا عمل مبتنی بر شواهد، به مشاوران کمک می‌کند تا زمینه را بررسی کنند، فرضیه‌ها را به‌صورت موقت نگه دارند، با مراجعان همکاری کنند، اقدامات مناسب را آزمایش کنند و مداخلات را از طریق بازخورد بازنگری نمایند. یک چرخه بالینی شش‌مرحله‌ای—گوش دادن و همدلی، ترسیم، چارچوب‌بندی، آزمودن، یادگیری و بازنگری—از طریق یک سناریوی موردی تشریح می‌شود. راهنمایی‌های عملی به ادغام با نظریه مشاوره، مراقبت از تروما، تفاوت‌های عصبی و ارزیابی افتراقی، تعیین‌کننده‌های اجتماعی سلامت روان، مستندسازی مراقبت مدیریت‌شده، محدودیت‌های بحران و شایستگی مشاور می‌پردازد. پیامدهایی برای عمل، نظارت، آموزش مشاور و پژوهش ارائه شده است. این رویکرد بر طراحی با مراجعان، نه برای آن‌ها، در عین حفظ دقت تشخیصی، مسئولیت اخلاقی و پاسخگویی به زمینه تأکید دارد.

Coprolalia is a relatively rare type of complex vocal tic in people with Tourette syndrome (TS). In the general population, however, it is believed that coprolalia is the most typical and common symptom resulting in the stereotype of TS as the “swearing disease”. Swearing, however, also occurs as a “normal” expression of negative emotions and thus occurs more often in people with impulse control problems. It is believed that there is a continuum reaching from voluntary to involuntary swearing. Besides coprolalia, in TS, coprophenomena may also occur in the form of motor tics, called copropraxia. Furthermore, other socially inappropriate behaviors have been described such as making socially inappropriate comments and actions, called Non Obscene Socially Inappropriate symptoms or NOSIS. Only recently, coprolalia has been identified as a core symptom in functional tic-like behaviors (FTLB), a relatively new and escalating presentation of a functional movement disorder (FMD). Today it is well-established that FTLB and TS represent two distinct clinical entities, although FTLB is a common comorbidity in TS. The overlap of diseases and disorders with the more incongruent presentations of FMD are well-established clinical concepts in other neurological disorders. This raises the clinically important question as to whether coprolalia as a complex tic can be differentiated at all from “coprolalia-like” words as FTLB. Here, we want to introduce a novel concept regarding the classification of coprolalia, copropraxia, and NOSIS. We propose that it is important to consider the presence of obscene and/or socially inappropriate words, behaviors and/or insults as being more supportive of FTLB or a combination of both TS plus comorbid FTLB as opposed to being considered to be complex tic phenomena, since coprolalia and copropraxia are rare in TS. Given what we know about FTLB today, the symptom construct of NOSIS is probably not a separate symptom entity in TS. We therefore suggest that NOSIS should be preferable considered as comorbid FTLB. We believe that this novel re-conceptualization will lead us toward some explanations around inconsistent findings related to coprophenomena in TS. Furthermore, it is of high clinical relevance, since it opens wider management and treatment strategies including psychological interventions for people suffering from coprolalia, copropraxia, and NOSIS and will hopefully prevent these patients from inappropriate or even harmful treatments including invasive surgical therapies when being mistakenly classified as severely affected and treatment resistant patients with TS.

کوپرولالیا نوعی تیک صوتی پیچیده و نسبتاً نادر در افراد مبتلا به سندرم تورت (TS) است. با این حال، در جمعیت عمومی، باور بر این است که کوپرولالیا شایع‌ترین و تیپیک‌ترین علامت بوده و همین امر منجر به شکل‌گیری کلیشه‌ای از TS به عنوان «بیماری فحاشی» شده است. با این حال، فحاشی همچنین به عنوان ابراز «عادی» هیجانات منفی رخ می‌دهد و بنابراین در افرادی با مشکلات کنترل تکانه بیشتر مشاهده می‌شود. اعتقاد بر این است که پیوستاری از فحاشی ارادی تا غیرارادی وجود دارد. علاوه بر کوپرولالیا، در TS، پدیده‌های کوپروفنومنای دیگری نیز ممکن است به صورت تیک‌های حرکتی، موسوم به کوپروپراکسی، رخ دهند. افزون بر این، رفتارهای اجتماعی نامناسب دیگری نیز توصیف شده‌اند، مانند بیان یا انجام اظهارات و اعمال اجتماعی نامناسب که به عنوان علائم اجتماعی نامناسب غیرمستهجن یا NOSIS شناخته می‌شوند. تنها اخیراً، کوپرولالیا به عنوان یک علامت اصلی در رفتارهای تیک‌مانند عملکردی (FTLB)، که نوعی اختلال حرکتی عملکردی (FMD) نسبتاً جدید و رو به افزایش است، شناسایی شده است. امروزه به خوبی مشخص شده است که FTLB و TS دو موجودیت بالینی متمایز هستند، هرچند FTLB یک همبودی شایع در TS محسوب می‌شود. همپوشانی بیماری‌ها و اختلالات با تظاهرات ناسازگارتر FMD مفاهیمی بالینی تثبیت‌شده در سایر اختلالات نورولوژیک است. این امر پرسش بالینی مهمی را مطرح می‌کند که آیا اساساً می‌توان کوپرولالیا به عنوان یک تیک پیچیده را از واژه‌های «شبیه کوپرولالیا» به عنوان FTLB متمایز کرد یا خیر. در اینجا، ما قصد داریم یک مفهوم نوین در خصوص طبقه‌بندی کوپرولالیا، کوپروپراکسی و NOSIS معرفی کنیم. ما پیشنهاد می‌کنیم که توجه به وجود واژه‌ها، رفتارها و/یا توهین‌های مستهجن و/یا اجتماعی نامناسب، بیشتر به نفع FTLB یا ترکیب هر دو TS به همراه FTLB همبود باشد تا اینکه به عنوان پدیده‌های تیک پیچیده در نظر گرفته شود، چرا که کوپرولالیا و کوپروپراکسی در TS نادر هستند. با توجه به دانسته‌های کنونی درباره FTLB، ساختار علامتی NOSIS احتمالاً یک موجودیت علامتی جداگانه در TS نیست. بنابراین پیشنهاد می‌کنیم که NOSIS ترجیحاً به عنوان FTLB همبود در نظر گرفته شود. ما بر این باوریم که این بازنگری مفهومی نوین می‌تواند به توضیح برخی یافته‌های ناسازگار مرتبط با کوپروفنومنای در TS کمک کند. افزون بر این، این موضوع از اهمیت بالینی بالایی برخوردار است، چرا که راهبردهای مدیریتی و درمانی گسترده‌تری از جمله مداخلات روان‌شناختی را برای افراد مبتلا به کوپرولالیا، کوپروپراکسی و NOSIS فراهم می‌آورد و امید است که از درمان‌های نامناسب یا حتی آسیب‌زا از جمله درمان‌های جراحی تهاجمی در مواردی که بیماران به اشتباه به عنوان مبتلایان شدید و مقاوم به درمان TS طبقه‌بندی می‌شوند، جلوگیری کند.

Objective There is currently no clinical interview to assess exposure to potentially morally injurious experiences (PMIEs) and moral injury, the potential clinical outcome associated with PMIEs. To enable a person-centered assessment of PMIEs and moral injury in military veterans, we developed a structured, non-diagnostic clinical interview to support descriptive assessment, case conceptualization, and treatment planning, and conducted an initial evaluation of its feasibility, acceptability, and clinical utility. Method The Clinical Interview for Moral Injury—Military Version (CIMI-M) was developed through an iterative, stakeholder-informed process. Questions from existing moral injury instruments were selected, adapted and supplemented to create an interview with a descriptive, theory-driven approach. Clinicians (N = 7) and military veterans (N = 8) at two Dutch trauma centers who conducted the CIMI-M were interviewed and completed questionnaires assessing the CIMI-M’s feasibility, acceptability, and clinical utility. Interviews were analyzed using the General Inductive Approach for qualitative evaluation data. Results Mean evaluation scores were 7.63 for veterans and 8.41 for clinicians (10-point scale). Qualitative analysis of interview transcripts revealed that the CIMI-M helped veterans share their experiences, while clinicians found it valuable for fostering trust and planning treatment. Both groups agreed that the CIMI-M generated insightful content about PMIEs and moral injury. Based on feedback, several interview questions were revised or added. Conclusions We found preliminary evidence that the CIMI-M is a feasible, acceptable, and clinically useful descriptive interview. It offers a potentially valuable treatment-planning tool that complements paper-and-pencil approaches that assess PMIEs and moral injury. Further evaluation, including in non-veteran populations, is needed.

هدف: در حال حاضر هیچ مصاحبه بالینی برای ارزیابی مواجهه با تجارب بالقوه آسیب‌رسان اخلاقی (PMIEs) و آسیب اخلاقی، که پیامد بالینی احتمالی مرتبط با PMIEs است، وجود ندارد. به منظور فراهم‌کردن ارزیابی مبتنی بر فرد از PMIEs و آسیب اخلاقی در کهنه‌سربازان نظامی، یک مصاحبه بالینی ساختاریافته و غیرتشخیصی توسعه داده شد تا از ارزیابی توصیفی، مفهوم‌سازی مورد و برنامه‌ریزی درمان حمایت کند و ارزیابی اولیه‌ای از امکان‌سنجی، مقبولیت و سودمندی بالینی آن انجام شد. روش: مصاحبه بالینی آسیب اخلاقی ـ نسخه نظامی (CIMI-M) از طریق فرایندی تکرارشونده و مبتنی بر ذینفعان توسعه یافت. پرسش‌هایی از ابزارهای موجود آسیب اخلاقی انتخاب، تطبیق و تکمیل شد تا مصاحبه‌ای با رویکرد توصیفی و مبتنی بر نظریه ایجاد شود. درمانگران (N = 7) و کهنه‌سربازان نظامی (N = 8) در دو مرکز تروما در هلند که CIMI-M را اجرا کردند، مورد مصاحبه قرار گرفتند و پرسشنامه‌هایی را برای ارزیابی امکان‌سنجی، مقبولیت و سودمندی بالینی CIMI-M تکمیل کردند. مصاحبه‌ها با استفاده از رویکرد استقرایی عمومی برای داده‌های ارزیابی کیفی تحلیل شد. نتایج: میانگین نمرات ارزیابی برای کهنه‌سربازان 7.63 و برای درمانگران 8.41 (در مقیاس 10 امتیازی) بود. تحلیل کیفی متن مصاحبه‌ها نشان داد که CIMI-M به کهنه‌سربازان در به‌اشتراک‌گذاری تجارب‌شان کمک کرد، در حالی که درمانگران آن را برای ایجاد اعتماد و برنامه‌ریزی درمان ارزشمند یافتند. هر دو گروه توافق داشتند که CIMI-M محتوای بینش‌بخشی درباره PMIEs و آسیب اخلاقی ایجاد می‌کند. بر اساس بازخوردها، چندین پرسش مصاحبه بازنگری یا اضافه شد. نتیجه‌گیری: شواهد اولیه نشان می‌دهد که CIMI-M یک مصاحبه توصیفی امکان‌پذیر، مقبول و سودمند از نظر بالینی است. این ابزار می‌تواند به عنوان ابزاری ارزشمند برای برنامه‌ریزی درمان که رویکردهای کاغذ و قلمی ارزیابی PMIEs و آسیب اخلاقی را تکمیل می‌کند، مورد استفاده قرار گیرد. ارزیابی‌های بیشتر، از جمله در جمعیت‌های غیرنظامی، مورد نیاز است.

Over the past decades, school leadership has become a central element in educational reform, school improvement, and organizational effectiveness across education systems worldwide. Nevertheless, European education systems continue to reflect diverse governance arrangements shaped by national trajectories and institutional legacies. Although school leadership is widely recognized as a key determinant of educational effectiveness, comparatively limited research has examined how mentoring for school leaders is configured within distinct governance contexts. Addressing this gap, this study undertakes an analysis of six leadership trajectories from four European countries selected for their contrasting governance orientations: Portugal and Spain as cases reflecting traditions that tend to be more centralized, and Belgium and the Netherlands as cases characterized by a tendency toward greater decentralization and stronger school-level autonomy. Drawing on a critical examination of legislative and regulatory frameworks, complemented by in-depth interviews with school leaders, the research analyses how institutional configurations shape both access to leadership positions and the design, enactment, and perceived value of mentoring practices. Across the six leadership trajectories analyzed, participants consistently highlighted the importance of structured mentoring as a mechanism for reducing professional isolation, supporting leadership learning, and facilitating sustainable transitions into leadership roles. By integrating governance analysis with leadership development processes, the study advances a governance-sensitive conceptualization of mentoring as a structurally embedded mechanism for professional learning, contributing theoretically and empirically to contemporary debates on educational leadership in Europe.

در دهه‌های گذشته، رهبری مدرسه به عنوان عنصری مرکزی در اصلاحات آموزشی، بهبود مدرسه و اثربخشی سازمانی در سراسر نظام‌های آموزشی جهان مطرح شده است. با این حال، نظام‌های آموزشی اروپایی همچنان بازتاب‌دهنده ترتیبات حکمرانی متنوعی هستند که توسط مسیرهای ملی و میراث‌های نهادی شکل گرفته‌اند. اگرچه رهبری مدرسه به طور گسترده‌ای به عنوان یکی از عوامل کلیدی اثربخشی آموزشی شناخته می‌شود، پژوهش‌های نسبتاً محدودی به بررسی نحوه پیکربندی راهنمایی برای رهبران مدارس در زمینه‌های حکمرانی متفاوت پرداخته‌اند. این مطالعه با هدف پر کردن این خلأ، به تحلیل شش مسیر رهبری از چهار کشور اروپایی منتخب با گرایش‌های حکمرانی متضاد می‌پردازد: پرتغال و اسپانیا به عنوان نمونه‌هایی با سنت‌های متمایل به تمرکزگرایی بیشتر، و بلژیک و هلند به عنوان نمونه‌هایی با گرایش به تمرکززدایی بیشتر و خودمختاری قوی‌تر در سطح مدرسه. با تکیه بر بررسی انتقادی چارچوب‌های قانونی و مقرراتی، و تکمیل آن با مصاحبه‌های عمیق با رهبران مدارس، این پژوهش تحلیل می‌کند که چگونه پیکربندی‌های نهادی هم دسترسی به موقعیت‌های رهبری و هم طراحی، اجرا و ارزش ادراک‌شده راهنمایی را شکل می‌دهند. در میان شش مسیر رهبری مورد تحلیل، شرکت‌کنندگان به طور مکرر بر اهمیت راهنمایی ساختاریافته به عنوان سازوکاری برای کاهش انزوای حرفه‌ای، حمایت از یادگیری رهبری و تسهیل گذار پایدار به نقش‌های رهبری تأکید کردند. این مطالعه با ادغام تحلیل حکمرانی و فرایندهای توسعه رهبری، مفهوم‌پردازی حساس به حکمرانی از راهنمایی را به عنوان سازوکاری ساختاریافته برای یادگیری حرفه‌ای ارائه می‌دهد و به طور نظری و تجربی به مباحث معاصر رهبری آموزشی در اروپا کمک می‌کند.

This study aims to comprehensively examine the concept of Darbeyn usûl within the broader framework of usûl theory, which essentially constitutes the foundational rhythmic architecture of traditional Turkish music. Conducted on the primary hypothesis that the phenomenon of Darbeyn usûl inherently provides composers of Turkish music with highly expansive and theoretically open-ended temporal dimension, the research initially explores the traditional classification of usûl and meticulously explicates the underlying theoretical framework of Darbeyn usûl. Historically, the established theoretical literature defines Darbeyn merely as the sequential combination of two or more distinct usûls, strictly confining its practical application to eight specific, formalized combinations. However, the empirical findings of this study critically demonstrate that such a rigid limitation is neither historically accurate nor theoretically conclusive. Driven by these crucial observations, the present study actively seeks to develop a novel, more inclusive approach to the conceptualization and theorization of Darbeyn. Employing a rigorous historical research design, the investigation meticulously analyzes primary sources, specifically examining historical musical scores preserved within the prestigious Cüneyd Kosal and Kemal Batanay archives currently housed at the İSAM Library. Through this detailed archival analysis, the research successfully identifies numerous previously undocumented Darbeyn usûl combinations that constructively challenge conventional rhythmic paradigms. Ultimately, the study concludes that the phenomenon of Darbeyn usûl, by offering composers innumerable and complex rhythmic combinations, in fact generates a vast and combinatorially open-ended rhythmic domain. This expansive domain significantly broadens the compositional palette, thereby enabling profoundly greater flexibility, structural innovation, and relative expressive freedom in the intricate process of aesthetic musical creation.

این پژوهش با هدف بررسی جامع مفهوم اصول ضربین در چارچوب گسترده‌تر نظریه اصول، که اساساً معماری ریتمیک بنیادین موسیقی سنتی ترکی را تشکیل می‌دهد، انجام شده است. پژوهش بر این فرضیه اصلی استوار است که پدیده اصول ضربین ذاتاً بعد زمانی بسیار گسترده و از نظر نظری باز را برای آهنگسازان موسیقی ترکی فراهم می‌کند. در ابتدا، پژوهش به طبقه‌بندی سنتی اصول پرداخته و چارچوب نظری اصول ضربین را با دقت تبیین می‌کند. به طور تاریخی، ادبیات نظری تثبیت‌شده، ضربین را صرفاً به عنوان ترکیب متوالی دو یا چند اصول متمایز تعریف کرده و کاربرد عملی آن را به هشت ترکیب خاص و رسمی محدود می‌کند. با این حال، یافته‌های تجربی این پژوهش به طور انتقادی نشان می‌دهد که چنین محدودیتی نه از نظر تاریخی دقیق است و نه از نظر نظری قطعی. با توجه به این مشاهدات مهم، پژوهش حاضر به دنبال توسعه رویکردی نوین و فراگیرتر در مفهوم‌سازی و نظریه‌پردازی ضربین است. با به‌کارگیری طرح پژوهش تاریخی دقیق، این تحقیق منابع اولیه را به طور موشکافانه تحلیل کرده و به طور خاص به بررسی نت‌های موسیقی تاریخی موجود در آرشیوهای معتبر Cüneyd Kosal و Kemal Batanay که در حال حاضر در کتابخانه İSAM نگهداری می‌شوند، می‌پردازد. از طریق این تحلیل آرشیوی دقیق، پژوهش موفق به شناسایی ترکیبات متعددی از اصول ضربین شده است که پیش‌تر مستندسازی نشده بودند و به طور سازنده‌ای الگوهای ریتمیک متعارف را به چالش می‌کشند. در نهایت، پژوهش نتیجه می‌گیرد که پدیده اصول ضربین با ارائه ترکیبات ریتمیک بی‌شمار و پیچیده به آهنگسازان، در واقع حوزه‌ای ریتمیک وسیع و از نظر ترکیبی باز ایجاد می‌کند. این حوزه گسترده به طور قابل توجهی دامنه ترکیب را گسترش داده و در نتیجه امکان انعطاف‌پذیری بیشتر، نوآوری ساختاری و آزادی نسبی بیان را در فرآیند پیچیده خلق زیبایی‌شناسانه موسیقی فراهم می‌آورد.