Bioelectrical impedance analysis

Body dissatisfaction is common, particularly among those with higher BMIs. Issues with BMI as an adiposity measure may limit our understanding of how body weight is associated with body dissatisfaction, particularly given gendered body ideals. We investigated the association of childhood trajectories of BMI, fat mass index (FMI), and fat-free mass index (FFMI) with body dissatisfaction at age 14, and sex differences in these associations. This was a secondary analysis of UK Millennium Cohort Study data. Our exposures were trajectories of BMI (3−14 years), FMI and FFMI (7−14 years), modelled using latent class growth analysis. Our outcome was body dissatisfaction at 14 years. We used univariable and multivariable linear regression models to investigate associations and interaction terms to test for sex differences. Among 13,025 participants (49.2% female; 84.4% White), we found three BMI, FMI, and FFMI trajectories (low, moderate, high). Participants with moderate (adjusted mean difference [aMD] 0.32, 95% confidence interval [CI] 0.24, 0.39) and high (aMD 0.71, 95% CI 0.55, 0.86) BMI trajectories and those with moderate (aMD 0.33, 95% CI 0.25, 0.41) and high (aMD 0.73, 95% CI 0.57, 0.89) FMI trajectories had higher body dissatisfaction scores than those with low trajectories. We did not find evidence that these associations differed by sex. For FFMI trajectories, boys with high (aMD 0.31, 95% CI 0.17, 0.46), but not moderate (aMD 0.07, 95% CI −0.03, 0.17) trajectories had greater body dissatisfaction. In girls, mean differences by FFMI trajectory were consistent with adiposity results. BMI and FMI trajectories are similarly associated with body dissatisfaction when FMI is estimated using bioelectrical impedance analysis. Both boys and girls may be susceptible to weight-related body dissatisfaction in adolescence. Further research is needed to understand how muscularity is associated with body dissatisfaction.

نارضایتی بدنی شایع است، به‌ویژه در میان افرادی که شاخص توده بدنی (BMI) بالاتری دارند. مشکلات مربوط به BMI به عنوان شاخص چربی بدن ممکن است درک ما را از نحوه ارتباط وزن بدن با نارضایتی بدنی، به‌ویژه با توجه به ایده‌آل‌های جنسیتی بدن، محدود کند. ما ارتباط مسیرهای BMI، شاخص توده چربی (FMI) و شاخص توده بدون چربی (FFMI) دوران کودکی را با نارضایتی بدنی در سن ۱۴ سالگی و تفاوت‌های جنسی در این ارتباطات بررسی کردیم. این مطالعه، تحلیل ثانویه‌ای از داده‌های مطالعه هم‌گروهی هزاره بریتانیا بود. متغیرهای مواجهه ما مسیرهای BMI (۳ تا ۱۴ سال)، FMI و FFMI (۷ تا ۱۴ سال) بودند که با استفاده از تحلیل رشد کلاس پنهان مدل‌سازی شدند. متغیر پیامد ما نارضایتی بدنی در ۱۴ سالگی بود. برای بررسی ارتباطات، از مدل‌های رگرسیون خطی یک‌متغیره و چندمتغیره و برای آزمون تفاوت‌های جنسی از عبارات تعاملی استفاده شد. در میان ۱۳٬۰۲۵ شرکت‌کننده (۴۹٫۲٪ دختر؛ ۸۴٫۴٪ سفیدپوست)، سه مسیر برای BMI، FMI و FFMI (پایین، متوسط، بالا) یافت شد. شرکت‌کنندگانی با مسیرهای BMI متوسط (تفاوت میانگین تعدیل‌شده [aMD] برابر با ۰٫۳۲، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۴ تا ۰٫۳۹) و بالا (aMD برابر با ۰٫۷۱، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۵ تا ۰٫۸۶) و همچنین مسیرهای FMI متوسط (aMD برابر با ۰٫۳۳، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۵ تا ۰٫۴۱) و بالا (aMD برابر با ۰٫۷۳، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۷ تا ۰٫۸۹) نسبت به مسیرهای پایین، نمرات نارضایتی بدنی بالاتری داشتند. شواهدی دال بر تفاوت این ارتباطات بر اساس جنسیت نیافتیم. در مورد مسیرهای FFMI، پسران با مسیر بالا (aMD برابر با ۰٫۳۱، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۱۷ تا ۰٫۴۶)، اما نه متوسط (aMD برابر با ۰٫۰۷، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۰۳- تا ۰٫۱۷)، نارضایتی بدنی بیشتری داشتند. در دختران، تفاوت میانگین‌ها بر اساس مسیر FFMI با نتایج چربی بدن سازگار بود. مسیرهای BMI و FMI زمانی که FMI با استفاده از آنالیز امپدانس بیوالکتریک تخمین زده می‌شود، به طور مشابهی با نارضایتی بدنی مرتبط هستند. هر دو گروه پسران و دختران ممکن است در نوجوانی مستعد نارضایتی بدنی مرتبط با وزن باشند. پژوهش‌های بیشتری برای درک نحوه ارتباط عضلانی بودن با نارضایتی بدنی مورد نیاز است.