The professional reintegration of veterans is a major challenge for Ukraine’s post-war recovery and requires vocational education aligned with labour market needs. The tourism and hospitality industry offers employment opportunities, but transition to civilian work requires sector-specific knowledge, digital competence, communication, teamwork, decision-making and adaptability. The study aims to develop and theoretically substantiate a conceptual model for integrating interactive digital learning technologies into veterans’ vocational education for employment in the tourism and hospitality industry. The methodology combines secondary analysis of a sociological survey conducted by the Ukrainian Veterans Fund and the Rating Sociological Group in December 2025 among 240 respondents, competency mapping and a systematic literature review. The analysis identified transferable military competencies, including discipline, teamwork under pressure, logistical planning and decision-making in dynamic situations. It also revealed gaps in customer orientation, digital literacy and personalised service. The proposed model links veterans’ competencies and educational needs with labour market requirements through interactive technologies, including problem-based, case-based, simulation-based and scenario-based learning, microlearning, the flipped classroom, Learning Management Systems, Virtual Reality, Augmented Reality and Geographic Information Systems. The model provides a framework for translating military experience into civilian professional competencies and supports vocational programmes for veterans seeking employment in the tourism and hospitality industry. Its application may strengthen employability, facilitate social reintegration and contribute to Ukraine’s post-war recovery. Further research should validate the model through implementation and evaluation.
The rapid integration of digital technologies into teaching, learning, and assessment has created new avenues through which technology-facilitated gender-based violence (TFGBV) may occur in school settings. Existing scholarship has examined TFGBV mainly through the lenses of cyberbullying, digital safety, and student well-being. At the same time, emerging work has also begun to conceptualise digital assessment systems as sites of structural and institutional gendered risk. Building on this systems-level perspective, this conceptual paper shifts attention to the pedagogical and interactional layer of digital assessment, examining how teachers' assessment design and oversight decisions may shape the conditions under which TFGBV becomes more or less likely. Developed through a critical interdisciplinary literature review, the paper draws on Bronfenbrenner's ecological systems theory, digital citizenship frameworks, and classroom assessment scholarship to examine how learning management systems, peer assessment tools, collaborative online assignments, and social media-integrated assessment activities may create conditions conducive to gendered harassment, image-based abuse, and exclusionary behaviour among learners of all genders. The paper proposes the Assessment-Mediated Digital Ethics (AMDE) framework, a theoretically grounded but not yet empirically validated model integrating gender-responsive assessment design, embedded digital behavioural expectations, and structured teacher oversight. AMDE is presented as a complementary pedagogical extension of existing justice-oriented approaches to digital assessment and TFGBV, rather than as a claim of first conceptualisation. The framework provides a basis for future empirical research examining teacher-mediated assessment practices and their relationship to digital safety, ethical participation, and TFGBV risk across diverse educational contexts. Responsibility for TFGBV prevention is understood as shared among teachers, learners, schools, families, technology providers, and policymakers.
This study examined the associations of self-regulation, self-esteem, and digital literacy with students' perceived learning achievement at Ariya Metta Vocational High School, Tangerang. The quantitative ex post facto study included 154 students drawn from a population of 250 through proportional stratified random sampling. Online questionnaire responses were analysed using multiple linear regression in SPSS version 27. Self-regulation (B = 1.349; β = 0.494; t = 6.739; p < .001) and self-esteem (B = 0.624; β = 0.345; t = 4.113; p < .001) were positively associated with perceived achievement after adjustment for the other predictors. Digital literacy showed no significant unique association (B = 0.040; β = 0.019; t = 0.248; p = .804). The model accounted for 63.0% of the observed variation (R² = .630; adjusted R² = .622). Although digital literacy was significant in a simple regression, the association did not persist in the full model, indicating overlapping explanatory information among predictors. The findings support attention to learning management and students' evaluations of themselves while encouraging academically purposeful uses of digital resources. Because achievement was self-reported and the design was observational, the results do not establish causality.
The flipped classroom (FC) model has obtained collective attention in medical education for its potential to enhance student engagement, active learning, and knowledge retention.This study systematically reviews the report on flipped classrooms in medical education using the Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta- Analyses (PRISMA) framework. Articles were retrieved from reputable databases, including PubMed, Medline, OVID, ACM, ScienceDirect, Taylor & Francis, MDPI, SAGE, SpringerLink, Wiley, IEEE Xplore, and Google Scholar.The 34 studies were identified exploring flipped classroom teaching approaches to enhance medical education. Review focuses on the tools and technologies employed such as video creation, learning management systems, podcasts, online assessments, and collaborative platforms as well as pedagogical strategies implemented across medical courses.This study focused on flipped learning in higher education. Future research should examine its application in other educational settings, including schools, vocational, technical, and professional training. Emerging technologies such as artificial intelligence and augmented reality warrant investigation for their impact on student engagement and learning outcomes across disciplines. Further studies should also explore the influence of cultural and geographical factors on flipped classroom implementation and effectiveness. Additionally, research is needed to determine how flipped classroom activities can be tailored to specific learning objectives, student needs, and subject areas. Finally, longitudinal studies are recommended to assess the long- term effects of flipped learning on student achievement, retention, and academic success.
مدل کلاس معکوس (FC) به دلیل پتانسیل آن در افزایش مشارکت دانشجویان، یادگیری فعال و حفظ دانش، توجه جمعی را در آموزش پزشکی به خود جلب کرده است. این مطالعه بهصورت نظاممند گزارشهای مربوط به کلاسهای معکوس در آموزش پزشکی را با استفاده از چارچوب آیتمهای ترجیحی برای گزارش مرورهای نظاممند و متاآنالیزها (PRISMA) مرور میکند. مقالات از پایگاههای داده معتبر از جمله PubMed، Medline، OVID، ACM، ScienceDirect، Taylor & Francis، MDPI، SAGE، SpringerLink، Wiley، IEEE Xplore و Google Scholar بازیابی شدند. در مجموع ۳۴ مطالعه شناسایی شد که رویکردهای تدریس کلاس معکوس را برای ارتقای آموزش پزشکی بررسی کردهاند. این مرور بر ابزارها و فناوریهای بهکاررفته مانند تولید ویدئو، سامانههای مدیریت یادگیری، پادکستها، ارزیابیهای آنلاین و پلتفرمهای همکاری و همچنین راهبردهای آموزشی اجراشده در دورههای پزشکی تمرکز دارد. این مطالعه بر یادگیری معکوس در آموزش عالی متمرکز بود. پژوهشهای آتی باید کاربرد آن را در سایر محیطهای آموزشی از جمله مدارس، آموزشهای فنیوحرفهای و تخصصی بررسی کنند. فناوریهای نوظهوری مانند هوش مصنوعی و واقعیت افزوده شایسته بررسی برای تأثیر آنها بر مشارکت دانشجویان و پیامدهای یادگیری در رشتههای مختلف هستند. مطالعات بیشتر همچنین باید تأثیر عوامل فرهنگی و جغرافیایی بر اجرای کلاس معکوس و اثربخشی آن را بررسی کنند. علاوه بر این، پژوهشهایی لازم است تا مشخص شود چگونه فعالیتهای کلاس معکوس میتواند متناسب با اهداف یادگیری خاص، نیازهای دانشجویان و حوزههای موضوعی تنظیم شود. در نهایت، مطالعات طولی برای ارزیابی اثرات بلندمدت یادگیری معکوس بر پیشرفت، ماندگاری و موفقیت تحصیلی دانشجویان توصیه میشود.
This study aims to provide an in depth description of the utilization of Learning Management Systems (LMS), such as Google Classroom, in post-pandemic Early Childhood Education (PAUD) learning, and to examine the functions, negotiations, and challenges encountered in the field. Employing a qualitative approach with a case study design at RA Al Muttaqien, data were collected through semi-structured interviews with the school principal, who also serves as an educator, and were supplemented by observation and institutional document analysis. Data analysis was conducted using an interactive model consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing. The main findings indicate that the use of Google Classroom operates in a selective and adaptive manner, primarily functioning as a digital archive for evidence of home-based practical activities to address device memory limitations. In contrast, daily communication and assessment continue to rely on WhatsApp and the Digital Madrasah Report (Raport Digital Madrasah/RDM). This pattern emerged through fluid negotiation processes in navigating constraints related to limited storage quotas and varying levels of parents’ digital literacy readiness, which ranged from 60 to 90 percent. This research contributes to expanding theoretical understanding of the integration of the TPACK framework and school-family partnerships at the early childhood education level. The findings imply the need for sustainable institutional policies in managing digital infrastructure and more contextual guidelines for documenting learning processes. Further research is recommended to involve a broader range of subjects or to compare inclusive and non-inclusive institutions.
این پژوهش با هدف ارائهٔ توصیفی عمیق از بهرهبرداری از سامانههای مدیریت یادگیری (LMS) مانند Google Classroom در آموزش پیشدبستانی (PAUD) پس از همهگیری و بررسی کارکردها، مذاکرات و چالشهای موجود در این زمینه انجام شدهاست. این مطالعه با رویکرد کیفی و طراحی مطالعه موردی در RA Al Muttaqien صورت گرفته و دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته با مدیر مدرسه که همزمان نقش آموزگار را نیز ایفا میکند، جمعآوری و با مشاهده و تحلیل اسناد نهادی تکمیل شدهاست. تحلیل دادهها با استفاده از مدل تعاملی شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجهگیری انجام شدهاست. یافتههای اصلی نشان میدهد که استفاده از Google Classroom بهصورت گزینشی و انطباقی انجام میشود و عمدتاً بهعنوان آرشیو دیجیتال برای مستندسازی شواهد فعالیتهای عملی مبتنی بر خانه جهت رفع محدودیت حافظه دستگاهها به کار میرود. در مقابل، ارتباطات روزانه و ارزیابیها همچنان بر WhatsApp و گزارش دیجیتال مدرسه (Raport Digital Madrasah/RDM) متکی است. این الگو از طریق فرآیندهای مذاکره سیال در مواجهه با محدودیتهای مربوط به سهمیه ذخیرهسازی و سطوح مختلف آمادگی سواد دیجیتال والدین که بین ۶۰ تا ۹۰ درصد متغیر بود، شکل گرفتهاست. این پژوهش به گسترش فهم نظری از ادغام چارچوب TPACK و مشارکت مدرسه و خانواده در سطح آموزش پیشدبستانی کمک میکند. یافتهها بر ضرورت سیاستهای نهادی پایدار در مدیریت زیرساخت دیجیتال و دستورالعملهای زمینهایتر برای مستندسازی فرآیندهای یادگیری دلالت دارد. انجام پژوهشهای بیشتر با مشارکت دامنه وسیعتری از آزمودنیها یا مقایسه مؤسسات فراگیر و غیر فراگیر توصیه میشود.
Quality learning management in Islamic Education requires harmonious integration of a solid understanding of media development fundamentals, systematic design principles, and well-structured learning strategies. This article outlines a framework for managing instructional media, covering planning, development, implementation, and evaluation stages. Basic concepts of media development serve as the foundation for determining appropriate media types and forms aligned with learning objectives and the distinctive characteristics of Islamic Education content. Meanwhile, design aspects are directed not only toward effective presentation but also toward conveying Islamic values clearly, simply, and comprehensibly. Furthermore, management strategies are formulated to organize the educator’s role, learner engagement, and efficient use of resources to foster a conducive learning environment. The discussion confirms that sound management from appropriate media selection and purposeful design to the implementation of planned strategies enhances learning effectiveness, motivates students, and supports the achievement of educational goals: establishing sound religious understanding and noble character.
مدیریت کیفی یادگیری در تعلیم و تربیت اسلامی مستلزم ادغام هماهنگ درک عمیق از مبانی توسعه رسانه، اصول طراحی نظاممند و راهبردهای ساختارمند یادگیری است. این مقاله چارچوبی برای مدیریت رسانههای آموزشی ارائه میدهد که مراحل برنامهریزی، توسعه، اجرا و ارزیابی را دربرمیگیرد. مفاهیم بنیادی توسعه رسانه بهعنوان پایهای برای تعیین انواع و اشکال مناسب رسانهها متناسب با اهداف یادگیری و ویژگیهای خاص محتوای تعلیم و تربیت اسلامی عمل میکنند. در عین حال، جنبههای طراحی نه تنها به ارائه مؤثر بلکه به انتقال ارزشهای اسلامی بهصورت شفاف، ساده و قابل فهم جهت داده میشوند. افزون بر این، راهبردهای مدیریتی به منظور سازماندهی نقش معلم، مشارکت فراگیران و استفاده بهینه از منابع برای ایجاد محیط یادگیری مساعد تدوین میشوند. بحث مقاله تأیید میکند که مدیریت صحیح از انتخاب مناسب رسانه و طراحی هدفمند تا اجرای راهبردهای برنامهریزیشده، اثربخشی یادگیری را افزایش داده، انگیزه دانشآموزان را تقویت میکند و تحقق اهداف آموزشی یعنی ایجاد درک صحیح دینی و پرورش شخصیت اخلاقی را حمایت میکند.
Background Hybrid learning requires students to sustain attention, regulate emotions, and use technology purposefully across physical and virtual spaces. Digital mindfulness has mainly been studied as a means of reducing psychological distress; its role as a pedagogical strategy for engagement has not been systematically synthesised. We aimed to identify the forms of digital mindfulness reported in relation to student engagement, how interventions are designed and implemented, the mechanisms through which they support engagement, and the direction of reported effects. Methods A systematic review following the PRISMA 2020 statement was conducted across Scopus, Web of Science, and ERIC for records published between January 2021 and July 2026. Eligible studies were English-language research articles in Scopus-indexed journals reporting quantitative or mixed-methods evidence. Screening was performed independently by two reviewers (Cohen’s kappa = 0.81), methodological quality was appraised with the Mixed Methods Appraisal Tool, and the evidence was analysed through thematic and narrative synthesis. The review followed PRISMA 2020 and was registered retrospectively on the Open Science Framework (https://doi.org/10.17605/OSF.IO/ZNSMK). Results From 412 initial records, 14 articles met the inclusion criteria. Three forms of digital mindfulness were identified: psychological or dispositional capacity (36%), structured digital interventions (36%), and mindful agency in technology use (28%), operationalised through learning management systems, mobile applications, and guided practices supported by monitoring and mentoring. Digital mindfulness supported engagement by strengthening attention regulation, emotional management, motivation, self-efficacy, autonomy, participation, and persistence, with 79% of studies reporting positive effects, 14% limited effects, and 7% no significant relationship. Conclusions The study proposes an integrative conceptual model linking digital mindfulness to the behavioural, cognitive, and emotional dimensions of engagement, with practical implications for hybrid learning design. The evidence is limited by heterogeneous engagement measures and the dominance of online-learning and Asian research contexts.
زمینه: یادگیری ترکیبی مستلزم آن است که دانشجویان بتوانند توجه خود را حفظ کنند، هیجانات خود را تنظیم نمایند و از فناوری بهصورت هدفمند در فضاهای فیزیکی و مجازی بهره ببرند. ذهنآگاهی دیجیتال عمدتاً بهعنوان ابزاری برای کاهش پریشانی روانشناختی مورد مطالعه قرار گرفته است؛ نقش آن بهعنوان راهبردی آموزشی برای مشارکت دانشجویان بهطور نظاممند جمعبندی نشده است. هدف ما شناسایی انواع ذهنآگاهی دیجیتال گزارششده در ارتباط با مشارکت دانشجویان، نحوه طراحی و اجرای مداخلات، سازوکارهای حمایتکننده از مشارکت و جهتگیری اثرات گزارششده بود. روشها: مرور نظاممند مطابق با بیانیه PRISMA 2020 در پایگاههای Scopus، Web of Science و ERIC برای مدارک منتشرشده بین ژانویه 2021 تا ژوئیه 2026 انجام شد. مطالعات واجد شرایط، مقالات پژوهشی به زبان انگلیسی در مجلات نمایهشده در Scopus بودند که شواهد کمی یا آمیخته ارائه داده بودند. غربالگری بهطور مستقل توسط دو ارزیاب (کاپای کوهن = 0.81) انجام شد، کیفیت روششناختی با ابزار Mixed Methods Appraisal Tool ارزیابی گردید و شواهد از طریق سنتز روایتی و موضوعی تحلیل شد. این مرور مطابق با PRISMA 2020 انجام و بهصورت بازنگرانه در Open Science Framework ثبت شد (https://doi.org/10.17605/OSF.IO/ZNSMK). یافتهها: از میان 412 مدرک اولیه، 14 مقاله معیارهای ورود را داشتند. سه نوع ذهنآگاهی دیجیتال شناسایی شد: ظرفیت روانشناختی یا صفتی (36٪)، مداخلات دیجیتال ساختاریافته (36٪) و عاملیت ذهنآگاهانه در استفاده از فناوری (28٪) که از طریق سامانههای مدیریت یادگیری، برنامههای تلفن همراه و تمرینات هدایتشده با پشتیبانی پایش و مشاوره عملیاتی شدند. ذهنآگاهی دیجیتال با تقویت تنظیم توجه، مدیریت هیجان، انگیزش، خودکارآمدی، خودمختاری، مشارکت و پایداری، از مشارکت حمایت کرد؛ بهطوری که 79٪ مطالعات اثرات مثبت، 14٪ اثرات محدود و 7٪ هیچ رابطه معناداری را گزارش کردند. نتیجهگیری: این مطالعه یک مدل مفهومی تلفیقی ارائه میدهد که ذهنآگاهی دیجیتال را به ابعاد رفتاری، شناختی و هیجانی مشارکت پیوند میدهد و پیامدهای عملی برای طراحی یادگیری ترکیبی دارد. شواهد با ناهمگونی ابزارهای سنجش مشارکت و غلبه زمینههای پژوهشی آموزش آنلاین و آسیایی محدود میشود.
Learning transformation in the digital era requires educational units to optimize the use of technology, especially since the implementation of the Kurikulum Merdeka (Independent Curriculum), which emphasizes flexibility, differentiation, and student-centered learning. In this context, digital media plays an increasingly significant role in supporting the instructional process. This study aims to examine the utilization of digital media in the implementation of the Kurikulum Merdeka through a Systematic Literature Review (SLR) method. Ten SINTA-indexed articles published between 2023 and 2025 were analyzed based on topic relevance, publication quality, and the Indonesian educational context. The results indicate that digital media can enhance student motivation, participation, and learning outcomes through the use of various interactive applications such as Wordwall, Kahoot, Quizizz, educational videos, Learning Management Systems (LMS), and digital project development platforms like Thunkable. Furthermore, digital media strengthens the application of differentiated learning and formative assessment, which are core characteristics of the Kurikulum Merdeka. Nevertheless, implementation still faces challenges such as limited technological infrastructure, digital literacy, and teacher readiness. Overall, digital media is proven to be a vital element in supporting 21st-century learning transformation and realizing the principles of the Kurikulum Merdeka more effectively.
تحول یادگیری در عصر دیجیتال مستلزم آن است که واحدهای آموزشی بهینهسازی استفاده از فناوری را مد نظر قرار دهند، بهویژه از زمان اجرای برنامه درسی مستقل که بر انعطافپذیری، تمایز و یادگیری دانشآموز محور تأکید دارد. در این زمینه، رسانههای دیجیتال نقش فزایندهای در حمایت از فرایند آموزشی ایفا میکنند. هدف این پژوهش بررسی بهرهبرداری از رسانههای دیجیتال در اجرای برنامه درسی مستقل از طریق روش مرور نظاممند ادبیات (SLR) است. ده مقاله نمایهشده در SINTA که بین سالهای ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ منتشر شدهاند، بر اساس ارتباط موضوعی، کیفیت انتشار و زمینه آموزشی اندونزی تحلیل شدند. نتایج نشان میدهد که رسانههای دیجیتال میتوانند انگیزه، مشارکت و نتایج یادگیری دانشآموزان را از طریق استفاده از برنامههای تعاملی مختلف مانند Wordwall، Kahoot، Quizizz، ویدئوهای آموزشی، سامانههای مدیریت یادگیری (LMS) و بسترهای توسعه پروژه دیجیتال مانند Thunkable ارتقاء دهند. افزون بر این، رسانههای دیجیتال به تقویت اجرای یادگیری تمایزیافته و ارزشیابی تکوینی که از ویژگیهای اصلی برنامه درسی مستقل هستند، کمک میکنند. با این حال، اجرا همچنان با چالشهایی مانند محدودیت زیرساختهای فناوری، سواد دیجیتال و آمادگی معلمان مواجه است. در مجموع، رسانههای دیجیتال به عنوان عنصری حیاتی در حمایت از تحول یادگیری در قرن بیستویکم و تحقق اصول برنامه درسی مستقل به شکلی مؤثرتر اثبات شدهاند.
Digital transformation has reshaped technical and vocational education and training (TVET), accelerating the adoption of learning management systems, mobile learning, immersive technologies, and AI-enabled instructional tools. Although technology acceptance has been widely studied, existing research remains theoretically fragmented and insufficiently synthesised within vocational contexts characterised by practice-oriented, skill-based, and industry-aligned learning.This study presents a systematic review of approximately 100 empirical and review studies published between 1989 and 2025, guided by PRISMA 2020 guidelines. Integrating perspectives from the Technology Acceptance Model, UTAUT/UTAUT2, Social Cognitive Theory, the Stimulus–Organism–Response framework, and learning sciences, the review identifies four overarching categories of factors influencing technology acceptance in TVET: technical, psychological, environmental and institutional, and cognitive–affective mechanisms.The findings demonstrate that technology acceptance in vocational education is a multi-level, learning-centred process shaped by learners’ cognitive processing, emotional experience, motivation, and engagement. Building on this synthesis, the study proposes an integrated conceptual framework that embeds technology acceptance within the pedagogical and institutional context of TVET, highlighting procedural learning, authenticity, industry alignment, and cultural context.
تحول دیجیتال آموزشهای فنی و حرفهای (TVET) را دگرگون ساخته و به تسریع پذیرش سامانههای مدیریت یادگیری، یادگیری سیار، فناوریهای غوطهور و ابزارهای آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی انجامیده است. اگرچه پذیرش فناوری به طور گستردهای مورد مطالعه قرار گرفته است، پژوهشهای موجود از نظر نظری پراکنده بوده و در زمینههای فنی و حرفهای که با یادگیری مبتنی بر عمل، مهارتمحور و همسو با صنعت مشخص میشوند، به اندازه کافی تلفیق نشدهاند. این مطالعه مرور نظاممند حدود ۱۰۰ مطالعه تجربی و مروری منتشرشده بین سالهای ۱۹۸۹ تا ۲۰۲۵ را با راهنمایی دستورالعملهای PRISMA 2020 ارائه میدهد. با ادغام دیدگاههای مدل پذیرش فناوری، UTAUT/UTAUT2، نظریه شناخت اجتماعی، چارچوب محرک–سازمان–پاسخ و علوم یادگیری، این مرور چهار دسته کلی از عوامل مؤثر بر پذیرش فناوری در TVET را شناسایی میکند: عوامل فنی، روانشناختی، محیطی و نهادی، و سازوکارهای شناختی–عاطفی. یافتهها نشان میدهد که پذیرش فناوری در آموزش فنی و حرفهای فرایندی چندسطحی و یادگیرندهمحور است که تحت تأثیر پردازش شناختی، تجربه عاطفی، انگیزش و درگیری یادگیرندگان قرار دارد. بر اساس این تلفیق، مطالعه حاضر چارچوب مفهومی یکپارچهای را پیشنهاد میکند که پذیرش فناوری را در بستر آموزشی و نهادی TVET جای میدهد و بر یادگیری فرایندی، اصالت، همسویی با صنعت و زمینه فرهنگی تأکید میکند.
Background The current research assesses whether students can achieve better academic performance through the proposed collaborative learning management system (C-LMS) developed as the primary virtual collaborative learning environment. It is intended to examine the relationship between students’ personality traits and their technological, pedagogical, and content knowledge (TPACK) proficiency and to determine their continued use of technology. Methods The current research initiated an investigation of the issue from psychological perspectives, using students’ Big Five Personality Traits (BFPT) as predictors and extending the study by grounding it in the TPACK framework. It aimed to explain the relationship between BFPT and TPACK among students regarding their continued use of technology. The research experiment was conducted using the developed proposed C-LMS integrated into the virtual collaborative learning environment. Participants completed the provided pre-module knowledge-checking test after completing the BFPT questionnaire. Then, they needed to complete a post-module knowledge-checking test, a TPACK questionnaire, and course feedback. Their course feedback indicates their intention to continue using technology. Results Based on the findings, the students’ BFPT had a significant effect on their TPACK and continued use of technology, except for extraversion, neuroticism and TCK towards TPACK. Using PLSpredict, the proposed model demonstrated substantial predictive power over the LM model, consistently achieving lower RMSE and MAE across most indicators. Engagement within the C-LMS was positively associated with students’ academic performance, suggesting that collaborative features align with higher academic outcomes Conclusions The current research demonstrated the proposed structural model, adopting the Big Five Personality Traits (BFPT) and the TPACK framework, and integrating the proposed C-LMS to improve students’ collaborativeness through a dedicated online course. Moreover, students’ understanding of the enrolled online course improves significantly when the proposed C-LMS is integrated as the primary virtual collaborative learning environment. The phenomenon explained the positive impact of the proposed C-LMS on students’ academic performance in collaboration and knowledge co-creation.
زمینه و هدف: پژوهش حاضر بررسی میکند که آیا دانشجویان میتوانند از طریق سامانه مدیریت یادگیری مشارکتی پیشنهادی (C-LMS) که به عنوان محیط اصلی یادگیری مشارکتی مجازی توسعه یافته است، عملکرد تحصیلی بهتری کسب کنند یا خیر. هدف این پژوهش بررسی رابطه بین ویژگیهای شخصیتی دانشجویان و شایستگی آنها در دانش فناورانه، آموزشی و محتوایی (TPACK) و تعیین تداوم استفاده آنها از فناوری است. روشها: این پژوهش با رویکرد روانشناختی، ویژگیهای شخصیتی پنجگانه بزرگ (BFPT) دانشجویان را به عنوان متغیر پیشبین مورد استفاده قرار داد و مطالعه را با استناد به چارچوب TPACK گسترش داد. هدف، تبیین رابطه بین BFPT و TPACK در میان دانشجویان با توجه به تداوم استفاده آنها از فناوری بود. آزمایش پژوهش با استفاده از C-LMS پیشنهادی که در محیط یادگیری مشارکتی مجازی ادغام شده بود، انجام شد. شرکتکنندگان پس از تکمیل پرسشنامه BFPT، آزمون پیشآزمون دانش را انجام دادند. سپس لازم بود آزمون پسآزمون دانش، پرسشنامه TPACK و بازخورد دوره را تکمیل کنند. بازخورد آنها از دوره، نشاندهنده قصد آنها برای تداوم استفاده از فناوری بود. یافتهها: بر اساس نتایج، ویژگیهای شخصیتی پنجگانه بزرگ دانشجویان تأثیر معناداری بر TPACK و تداوم استفاده آنها از فناوری داشت، به جز برونگرایی، روانرنجوری و TCK نسبت به TPACK. با استفاده از PLSpredict، مدل پیشنهادی قدرت پیشبینی قابل توجهی نسبت به مدل LM نشان داد و به طور مداوم RMSE و MAE کمتری را در اکثر شاخصها به دست آورد. مشارکت در C-LMS با عملکرد تحصیلی دانشجویان رابطه مثبت داشت و نشان داد که ویژگیهای مشارکتی با نتایج تحصیلی بالاتر همسو هستند. نتیجهگیری: پژوهش حاضر مدل ساختاری پیشنهادی را که ویژگیهای شخصیتی پنجگانه بزرگ (BFPT) و چارچوب TPACK را اتخاذ کرده و C-LMS پیشنهادی را برای بهبود مشارکت دانشجویان از طریق یک دوره آنلاین اختصاصی ادغام میکند، نشان داد. همچنین، درک دانشجویان از دوره آنلاین ثبتنامشده به طور معناداری زمانی که C-LMS پیشنهادی به عنوان محیط اصلی یادگیری مشارکتی مجازی ادغام میشود، بهبود مییابد. این پدیده تأثیر مثبت C-LMS پیشنهادی بر عملکرد تحصیلی دانشجویان در همکاری و همآفرینی دانش را تبیین کرد.
Studies on how college/university students approach online education and courses have been conducted. The purposes of such studies, including the current paper, is to assess the students’ use of online resources to identify patterns and any room for improvement of their online experience. The author has used the Canvas Learning Management System (LMS) to deliver asynchronous instruction in an undergraduate course and to facilitate communication and course organization in a face-to-face graduate course. This paper analyzes student access and usage data from both courses to identify meaningful patterns and insights. The collected data are examined in relation to course enrollment and major course milestones. Information obtained directly from Canvas is supplemented with basic statistical analyses, including descriptive measures such as averages. The findings are then discussed to provide insights into the advantages and limitations of online teaching and learning. Findings include reduced student engagement with online content over time. Graduate students are more likely to stay engaged online versus undergraduate students. Lastly, online group work shows the free-rider effect where some students rely on other group members to finish assigned tasks.
پژوهشهایی درباره نحوه رویکرد دانشجویان دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی به آموزش و دورههای آنلاین انجام شده است. اهداف اینگونه پژوهشها، از جمله مقاله حاضر، ارزیابی استفاده دانشجویان از منابع آنلاین به منظور شناسایی الگوها و هرگونه امکان بهبود تجربه آنلاین آنها است. نویسنده از سامانه مدیریت یادگیری Canvas (LMS) برای ارائه آموزش غیرهمزمان در یک دوره کارشناسی و تسهیل ارتباط و سازماندهی دوره در یک دوره حضوری کارشناسی ارشد استفاده کرده است. این مقاله دادههای مربوط به دسترسی و استفاده دانشجویان از هر دو دوره را به منظور شناسایی الگوها و بینشهای معنادار تحلیل میکند. دادههای جمعآوریشده در ارتباط با ثبتنام در دوره و نقاط عطف اصلی دوره بررسی میشوند. اطلاعات بهدستآمده مستقیماً از Canvas با تحلیلهای آماری پایه، از جمله شاخصهای توصیفی مانند میانگینها، تکمیل شده است. یافتهها سپس مورد بحث قرار میگیرند تا بینشهایی درباره مزایا و محدودیتهای آموزش و یادگیری آنلاین ارائه شود. یافتهها شامل کاهش مشارکت دانشجویان با محتوای آنلاین در طول زمان است. دانشجویان کارشناسی ارشد نسبت به دانشجویان کارشناسی احتمال بیشتری دارند که به صورت آنلاین فعال باقی بمانند. در نهایت، کار گروهی آنلاین اثر سواری رایگان را نشان میدهد که در آن برخی دانشجویان برای انجام وظایف محوله به سایر اعضای گروه متکی هستند.
