Active listening

Professional communication is an important learning outcome in higher education, yet different active learning pedagogies may provide different communicative affordances for its development and enactment. This study comparatively examined how four active learning pedagogies-group discussion, role play, case study analysis, and student-led seminars-were associated with professional communication across five dimensions: clarity and precision, logical structuring, adaptability and tone, active listening, and persuasive expression. Using a mixed-methods, within-subject repeated-measures design, data were collected from 72 postgraduate management students across two cohorts. All participants experienced the four pedagogies through a Latin Square rotation. Data were drawn from pre-post self-reports, instructor-rated session-level communication performance, and qualitative reflections. Findings were examined across three analytical levels. At the aggregate level, pre-post results indicated significant gains in students’ self-perceived communication competence across both cohorts. These findings indicate perceived development rather than objective gains in demonstrated competence. At the session level, observed communication performance varied across pedagogical conditions, with group discussion and role play associated with higher performance scores than case study analysis and student-led seminars. At the dimension level, qualitative findings revealed distinct pedagogy-dimension linkages. Group discussion was associated with clarity, logical structuring, active listening, and persuasive expression, whereas role play was particularly associated with adaptability and contextual responsiveness. The findings suggest that active learning pedagogies should not be treated as interchangeable approaches to communication development. Instead, their communicative affordances may be considered in relation to specific instructional objectives and desired dimensions of professional communication. The study contributes a differentiated account of how pedagogical structures shape opportunities for communication enactment and provides an evidence-informed basis for aligning active learning design with professional communication objectives in higher education.

This study describes and evaluates a long-term training program to improve dialogue between clients and contractors in two forestry companies. A comparative case study design was used. Interviews were conducted at three points: prior to training (n = 28), three months after completion (n = 30), and at a seven-year follow-up (n = 14). Analysis resulted in a program theory formulated as a context-mechanism-outcome (CMO) configuration to guide future dialogue-based training in interdependent forestry systems. In contexts characterized by diverse expectations, varied role understandings, and differing organizational cultures, sustainable change depends on both individual and structural factors. Central mechanisms include fostering shared understanding of roles and the forestry value chain, developing dialogical skills (e.g. active listening, reflection, feedback), linking training to everyday work practices, supporting psychological safety and constructive conflict engagement, and ensuring sustained organizational follow-up. These mechanisms are associated with short-term improvements in openness, trust, and teamwork; medium-term application of dialogical skills in cross-organizational collaboration; and long-term normalization of feedback practices and sustained cooperation. Lasting impact depends on participant preparation, alignment of expectations, practical relevance, and organizational support. Overall, the study shows that dialogue-based training can achieve lasting organizational change when embedded in supportive organizational contexts that reinforce learning and collaboration over time.

این مطالعه به توصیف و ارزیابی یک برنامه آموزشی بلندمدت با هدف بهبود گفت‌وگو میان کارفرمایان و پیمانکاران در دو شرکت جنگل‌داری می‌پردازد. از طرح مطالعه موردی مقایسه‌ای استفاده شده است. مصاحبه‌ها در سه مقطع زمانی انجام شد: پیش از آموزش (n = ۲۸)، سه ماه پس از اتمام آموزش (n = ۳۰)، و در پیگیری هفت‌ساله (n = ۱۴). تحلیل داده‌ها منجر به تدوین نظریه برنامه به صورت پیکربندی زمینه-سازوکار-پیامد (CMO) شد تا راهنمایی برای آموزش‌های مبتنی بر گفت‌وگو در نظام‌های وابسته به هم جنگل‌داری باشد. در زمینه‌هایی که با انتظارات متنوع، برداشت‌های متفاوت از نقش‌ها و فرهنگ‌های سازمانی گوناگون مشخص می‌شوند، تغییر پایدار به عوامل فردی و ساختاری وابسته است. سازوکارهای مرکزی شامل تقویت درک مشترک از نقش‌ها و زنجیره ارزش جنگل‌داری، توسعه مهارت‌های گفت‌وگویی (مانند گوش‌دادن فعال، تأمل، بازخورد)، پیوند آموزش با فعالیت‌های روزمره کاری، حمایت از ایمنی روانی و مشارکت سازنده در تعارض، و تضمین پیگیری سازمانی مستمر می‌باشد. این سازوکارها با بهبودهای کوتاه‌مدت در گشودگی، اعتماد و کار تیمی؛ کاربرد میان‌مدت مهارت‌های گفت‌وگویی در همکاری بین‌سازمانی؛ و نهادینه‌سازی بلندمدت شیوه‌های بازخورد و تداوم همکاری مرتبط هستند. تأثیر ماندگار به آمادگی شرکت‌کنندگان، همسویی انتظارات، ارتباط عملی و حمایت سازمانی بستگی دارد. در مجموع، این مطالعه نشان می‌دهد که آموزش مبتنی بر گفت‌وگو زمانی می‌تواند تغییر سازمانی پایدار ایجاد کند که در بسترهای حمایتی سازمانی که یادگیری و همکاری را در طول زمان تقویت می‌کنند، جای گیرد.

Ensuring high Indoor Environmental Quality (IEQ) in educational settings is crucial for Students performance. Within IEQ, the combined effects of different domains are highly relevant, yet the interaction between acoustics and Indoor Air Quality (IAQ) requires further exploration. While laboratory studies allow precise environmental control, their representativeness of a real classroom is often unclear due to the inability to recreate all real-world stimuli. Therefore, this study examines the combined effects of acoustics and IAQ on calculation tasks, comparing results when experiments are performed in a laboratory versus real classrooms with the same participants. Nearly 200 students participated in the laboratory experiment, which included five auditory conditions: quiet, playground noise, birdsongs, and mechanical ventilation at 160 L/s and 200 L/s. A split plot design was employed where half of the students were exposed to good IAQ while the remaining experienced poorer IAQ. Results revealed main effects only for listening conditions, heavily mediated by individual noise sensitivity. These findings partially contradict previous classroom results. A comparison between settings indicates pupils were generally faster in the laboratory. Interestingly, the most favourable condition was mechanical ventilation in the lab, but playground noise in the classroom. These results illustrate the lab-dilemma regarding discrepancies between controlled and real-world conditions. While precise causes were not definitively identified, they are hypothesised to stem from individual characteristics, highlighting a strong need for better characterisation of student-related aspects in future studies.

تأمین کیفیت بالای محیط داخلی (IEQ) در محیط‌های آموزشی برای عملکرد دانش‌آموزان بسیار حیاتی است. در چارچوب IEQ، تأثیرات ترکیبی حوزه‌های مختلف بسیار مهم است، اما تعامل بین آکوستیک و کیفیت هوای داخلی (IAQ) نیازمند بررسی بیشتری است. اگرچه مطالعات آزمایشگاهی امکان کنترل دقیق محیطی را فراهم می‌کنند، اما به دلیل ناتوانی در بازآفرینی تمامی محرک‌های دنیای واقعی، نمایندگی آن‌ها از کلاس‌های واقعی اغلب نامشخص است. بنابراین، این پژوهش تأثیرات ترکیبی آکوستیک و IAQ را بر وظایف محاسباتی بررسی می‌کند و نتایج زمانی که آزمایش‌ها در آزمایشگاه در مقایسه با کلاس‌های واقعی با همان شرکت‌کنندگان انجام می‌شود را مقایسه می‌نماید. نزدیک به ۲۰۰ دانش‌آموز در آزمایش آزمایشگاهی شرکت کردند که شامل پنج وضعیت شنیداری بود: سکوت، صدای زمین‌بازی، آواز پرندگان و تهویه مکانیکی با دبی ۱۶۰ لیتر بر ثانیه و ۲۰۰ لیتر بر ثانیه. طرح آزمایشی اسپلیت‌پلات به کار گرفته شد که در آن نیمی از دانش‌آموزان در معرض IAQ مطلوب و نیم دیگر در معرض IAQ نامطلوب قرار گرفتند. نتایج نشان داد که اثرات اصلی تنها برای شرایط شنیداری مشاهده شد که به شدت توسط حساسیت فردی به صدا میانجی‌گری می‌شد. این یافته‌ها تا حدی با نتایج قبلی کلاس‌های درس در تناقض است. مقایسه بین محیط‌ها نشان داد که دانش‌آموزان به طور کلی در آزمایشگاه سریع‌تر بودند. جالب آنکه مطلوب‌ترین وضعیت در آزمایشگاه تهویه مکانیکی و در کلاس درس صدای زمین‌بازی بود. این نتایج معضل آزمایشگاهی را در خصوص تفاوت‌های بین شرایط کنترل‌شده و دنیای واقعی نشان می‌دهد. اگرچه علل دقیق به طور قطعی شناسایی نشدند، فرض بر این است که این تفاوت‌ها ناشی از ویژگی‌های فردی باشند و بر لزوم شناسایی بهتر جنبه‌های مرتبط با دانش‌آموزان در مطالعات آتی تأکید می‌کند.

Dominant models of intercultural competence and empathy rest on the assumption that learners are free to move, encounter differences in person, and choose their intercultural contacts. Imperiale (2021) has shown, in the context of the Gaza Strip in Palestine, that this assumption renders such models programmatically inapplicable under conditions of forced immobility. This study extends that reconceptualisation empirically to the occupied West Bank in Palestine. Drawing on semi-structured online interviews with four Palestinian undergraduates who had never travelled beyond the West Bank, this study examines how intercultural empathy is understood and enacted when encounter is structurally denied. The interviews were conducted between April and August 2024 and analysed using reflexive thematic analysis. Participants articulated empathy as inseparable from political recognition and material action; they described deliberate strategies, such as preparatory research, active listening and digital exchange, through which they built intercultural understanding without mobility; and one participant refused the expectation of empathy altogether, demanding it instead. Read through the Capabilities Approach and critical pedagogy, these accounts suggest that intercultural empathy is best understood not as an individual competence acquired through encounter, but as a relational capability whose distribution and expectation are politically structured. Implications for intercultural education in contexts of conflict and constraint are discussed.

الگوهای غالب شایستگی و همدلی بین‌فرهنگی بر این فرض استوار هستند که یادگیرندگان آزادانه می‌توانند جابجا شوند، تفاوت‌ها را به‌صورت حضوری تجربه کنند و تماس‌های بین‌فرهنگی خود را انتخاب نمایند. Imperiale (2021) در زمینه نوار غزه در فلسطین نشان داده است که این فرض باعث می‌شود چنین الگوهایی در شرایط بی‌تحرکی اجباری به‌طور برنامه‌ای غیرقابل اجرا باشند. این پژوهش، بازنگری مذکور را به‌صورت تجربی به کرانه باختری اشغالی فلسطین گسترش می‌دهد. با بهره‌گیری از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته آنلاین با چهار دانشجوی کارشناسی فلسطینی که هرگز از کرانه باختری سفر نکرده بودند، این مطالعه بررسی می‌کند که همدلی بین‌فرهنگی چگونه در شرایطی که مواجهه به‌طور ساختاری انکار می‌شود، فهم و اجرا می‌گردد. مصاحبه‌ها بین آوریل و اوت ۲۰۲۴ انجام شد و با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد بررسی قرار گرفت. مشارکت‌کنندگان همدلی را جدایی‌ناپذیر از شناسایی سیاسی و کنش مادی بیان کردند؛ آن‌ها راهبردهای عمدی مانند پژوهش مقدماتی، گوش‌دادن فعال و تبادل دیجیتال را توصیف نمودند که از طریق آن‌ها بدون جابجایی، فهم بین‌فرهنگی را ایجاد کردند؛ و یکی از مشارکت‌کنندگان به‌طور کلی از انتظار همدلی امتناع ورزید و آن را مطالبه نمود. با خوانش از منظر رویکرد قابلیت‌ها و پداگوژی انتقادی، این روایت‌ها نشان می‌دهند که همدلی بین‌فرهنگی بهتر است نه به‌عنوان یک شایستگی فردی که از طریق مواجهه کسب می‌شود، بلکه به‌عنوان یک قابلیت رابطه‌ای که توزیع و انتظار آن به‌طور سیاسی ساختار یافته است، درک شود. پیامدهای این یافته‌ها برای آموزش بین‌فرهنگی در زمینه‌های تعارض و محدودیت مورد بحث قرار گرفته است.