Resource (disambiguation)

Context. Screen time for children aged 3–6 years should remain the exception, be limited in duration, and be supervised by an adult. In 2022, French children aged 3–5 years spent an average of 1 hour 22 minutes a day on screens. Activities such as reading, which are beneficial to a child’s development, are sometimes neglected in favor of screen time.Objective. To create a children’s book aimed at children aged 3 to 6, with the aim of preventing inappropriate screen use. This book is designed to provide both children and their carers with an interactive reading experience that encourages discussion about screens and their potential risks.Methods. The content was defined and validated using a modified nominal group consensus method. The book’s design wasbased on the principles of dialogic interactive reading and on Sabine Duflo’s four-step method.Results. The nominal group comprised 11 members, including health professionals, education professionals, communication experts and parents. The book features five anthropomorphic characters facing problematic situations involving screens, followed by a sixth character who offers advice. The proposed interactions were inspired by a questionnaire designed to identifyinappropriate screen use. Two parenting guides are also included in the book.Conclusion. Choosing a children’s book as a mean of prevention enabled it to serve as a mediation tool between children and their environment. It was the first prevention book on screen use developed using a consensus-based method. The book could serve as a resource during consultations, helping to meet parents’ expectations by addressing the topic of the screen uses more regularly and comprehensively.

زمینه: زمان استفاده از صفحه‌نمایش برای کودکان ۳ تا ۶ سال باید استثنا باشد، مدت آن محدود گردد و تحت نظارت یک بزرگسال انجام شود. در سال ۲۰۲۲، کودکان فرانسوی ۳ تا ۵ سال به طور متوسط روزانه ۱ ساعت و ۲۲ دقیقه را صرف استفاده از صفحه‌نمایش کردند. فعالیت‌هایی مانند کتاب‌خوانی که برای رشد کودک مفید هستند، گاهی به نفع زمان استفاده از صفحه‌نمایش نادیده گرفته می‌شوند. هدف: طراحی یک کتاب کودکانه برای کودکان ۳ تا ۶ سال با هدف پیشگیری از استفاده نامناسب از صفحه‌نمایش. این کتاب به گونه‌ای طراحی شده است که تجربه‌ای تعاملی از کتاب‌خوانی را برای کودکان و مراقبان آن‌ها فراهم کند و بحث درباره صفحه‌نمایش و خطرات احتمالی آن را تشویق نماید. روش‌ها: محتوای کتاب با استفاده از روش اجماع گروه اسمی اصلاح‌شده تعریف و اعتبارسنجی شد. طراحی کتاب بر اساس اصول کتاب‌خوانی تعاملی دیالوژیک و روش چهارمرحله‌ای Sabine Duflo انجام گرفت. یافته‌ها: گروه اسمی متشکل از ۱۱ عضو شامل متخصصان سلامت، متخصصان آموزش، کارشناسان ارتباطات و والدین بود. کتاب شامل پنج شخصیت انسان‌واره است که با موقعیت‌های مشکل‌ساز مرتبط با صفحه‌نمایش مواجه می‌شوند و پس از آن شخصیت ششمی که توصیه‌هایی ارائه می‌دهد. تعاملات پیشنهادی الهام‌گرفته از پرسشنامه‌ای برای شناسایی استفاده نامناسب از صفحه‌نمایش بود. دو راهنمای والدگری نیز در کتاب گنجانده شده است. نتیجه‌گیری: انتخاب کتاب کودکانه به عنوان ابزار پیشگیری، امکان استفاده از آن را به عنوان ابزار میانجی‌گری بین کودک و محیط او فراهم ساخت. این نخستین کتاب پیشگیری درباره استفاده از صفحه‌نمایش است که با روش مبتنی بر اجماع توسعه یافته است. این کتاب می‌تواند به عنوان منبعی در جلسات مشاوره مورد استفاده قرار گیرد و با پرداختن منظم‌تر و جامع‌تر به موضوع استفاده از صفحه‌نمایش، به انتظارات والدین پاسخ دهد.

Universities want placements filled, students want them completed, and community partners are left to reconcile a mismatch no one asked them to navigate. This practice-informed provocation draws on work-integrated learning (WIL) scholarship and my experience as placement coordinator to argue that community engagement is often raised as a value in psychology placements but insufficiently embedded in placement infrastructure. Community engagement may appear in program rationales and accreditation documents but rarely in the structural design of how placements are resourced and supported. In other words, there is a gap between what we say about community engagement and what we build into our placement systems (Jackson et al., 2017). Based on my experience, I argue that community partners are often positioned as hosts rather than co-designers of professional learning, left carrying substantial, under-recognised responsibility for student learning. Postgraduate psychology placements cannot be ethically scaled through transactional placement models. If universities want community partners to sustain student learning, they must resource relational co-design as core placement infrastructure, rather than treat it as optional engagement work.

دانشگاه‌ها خواهان تکمیل کارورزی‌ها هستند، دانشجویان نیز خواهان اتمام آن‌ها، و شرکای اجتماعی در نهایت باید با عدم تطابقی مواجه شوند که هیچ‌کس از آن‌ها نخواسته بود آن را مدیریت کنند. این مقاله مبتنی بر تجربه عملی، با بهره‌گیری از پژوهش‌های یادگیری تلفیقی با کار (WIL) و تجربه شخصی نویسنده به عنوان هماهنگ‌کننده کارورزی، استدلال می‌کند که مشارکت اجتماعی اغلب به عنوان یک ارزش در کارورزی‌های روان‌شناسی مطرح می‌شود اما به طور کافی در زیرساخت‌های کارورزی نهادینه نشده است. مشارکت اجتماعی ممکن است در توجیه‌نامه‌های برنامه و اسناد اعتباربخشی ذکر شود، اما به ندرت در طراحی ساختاری نحوه تخصیص منابع و حمایت از کارورزی‌ها لحاظ می‌شود. به عبارت دیگر، شکافی میان آنچه درباره مشارکت اجتماعی بیان می‌کنیم و آنچه در سامانه‌های کارورزی خود پیاده می‌سازیم وجود دارد (Jackson و همکاران، ۲۰۱۷). بر اساس تجربه نویسنده، شرکای اجتماعی اغلب به عنوان میزبان و نه هم‌طراحان یادگیری حرفه‌ای جای می‌گیرند و مسئولیت قابل توجه و کمتر شناخته‌شده‌ای را برای یادگیری دانشجویان بر عهده دارند. کارورزی‌های تحصیلات تکمیلی روان‌شناسی را نمی‌توان به طور اخلاقی از طریق مدل‌های کارورزی معاملاتی گسترش داد. اگر دانشگاه‌ها می‌خواهند شرکای اجتماعی یادگیری دانشجویان را پایدار سازند، باید هم‌طراحی رابطه‌محور را به عنوان زیرساخت اصلی کارورزی تأمین منابع کنند و نه آن را به عنوان فعالیت اختیاری مشارکتی تلقی نمایند.