Autonomous learning

Purpose: This study aimed to examine the relationships between teacher leadership components and students’ academic responsibility and academic self-regulation, with particular emphasis on the mediating role of self-directed learning among lower-secondary school students. Methods and Materials: This descriptive-correlational study was conducted among lower-secondary school students in Salah al-Din Governorate, Iraq, and their teachers during the 2025 academic year. Using multistage cluster sampling, 400 students and 400 of their teachers were selected. Data were collected using the Hoveyda et al. Teacher Leadership Scale, Lewis Student Responsibility Questionnaire, Zimmerman and Pons Self-Regulation Scale, and Fisher and King Self-Directed Learning Questionnaire. The hypothesized relationships among the study variables were analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM), which enabled simultaneous assessment of the direct and indirect effects specified in the proposed conceptual model. Findings: The inferential results demonstrated significant relationships between teacher leadership and self-directed learning, academic responsibility, and academic self-regulation. Self-directed learning was also significantly related to both academic responsibility and academic self-regulation. Furthermore, the structural model supported significant indirect effects of teacher leadership on academic responsibility and academic self-regulation through self-directed learning, confirming the mediating role of self-directed learning in the proposed relationships. Thus, stronger teacher leadership was associated with enhanced student responsibility and self-regulatory functioning both directly and through the development of self-directed learning. Conclusion: The findings indicate that teacher leadership represents an important educational factor associated with students’ academic responsibility and self-regulation, while self-directed learning serves as a meaningful mechanism through which these relationships operate. Strengthening teacher leadership competencies and simultaneously developing students’ self-directed learning skills may therefore provide an effective educational pathway for promoting greater responsibility, autonomous learning, and academic self-regulation among lower-secondary school students, with potential benefits for their broader academic and psychoeducational outcomes.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی روابط بین مؤلفه‌های رهبری معلم و مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی تحصیلی دانش‌آموزان، با تأکید ویژه بر نقش میانجی یادگیری خودراهبر در میان دانش‌آموزان دوره متوسطه اول انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه توصیفی-همبستگی در میان دانش‌آموزان دوره متوسطه اول استان صلاح‌الدین عراق و معلمان آن‌ها در سال تحصیلی ۲۰۲۵ اجرا گردید. با استفاده از نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای، ۴۰۰ دانش‌آموز و ۴۰۰ معلم آن‌ها انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از مقیاس رهبری معلم Hoveyda و همکاران، پرسشنامه مسئولیت‌پذیری دانش‌آموز Lewis، مقیاس خودتنظیمی Zimmerman و Pons و پرسشنامه یادگیری خودراهبر Fisher و King گردآوری شد. روابط فرضی میان متغیرهای پژوهش با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شد که امکان ارزیابی همزمان اثرات مستقیم و غیرمستقیم مشخص‌شده در مدل مفهومی پیشنهادی را فراهم ساخت. یافته‌ها: نتایج استنباطی نشان داد که بین رهبری معلم و یادگیری خودراهبر، مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی تحصیلی روابط معناداری وجود دارد. همچنین یادگیری خودراهبر با هر دو متغیر مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی تحصیلی رابطه معناداری داشت. افزون بر این، مدل ساختاری اثرات غیرمستقیم معنادار رهبری معلم بر مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی تحصیلی از طریق یادگیری خودراهبر را تأیید کرد و نقش میانجی یادگیری خودراهبر را در روابط پیشنهادی اثبات نمود. بنابراین، رهبری قوی‌تر معلم با افزایش مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان و عملکرد خودتنظیمی آن‌ها، هم به طور مستقیم و هم از طریق توسعه یادگیری خودراهبر، همراه بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری معلم یک عامل آموزشی مهم مرتبط با مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی دانش‌آموزان است و یادگیری خودراهبر به عنوان سازوکاری معنادار عمل می‌کند که این روابط از طریق آن برقرار می‌شود. تقویت شایستگی‌های رهبری معلم و توسعه همزمان مهارت‌های یادگیری خودراهبر دانش‌آموزان می‌تواند مسیر آموزشی مؤثری برای ارتقای مسئولیت‌پذیری، یادگیری خودگردان و خودتنظیمی تحصیلی در میان دانش‌آموزان دوره متوسطه اول فراهم آورد و منافع بالقوه‌ای برای پیامدهای تحصیلی و روان‌آموزشی گسترده‌تر آنان به همراه داشته باشد.

In the modern world, students should be equipped with critical thinking, problem-solving, and autonomous learning skills. Problem-Based Learning (PBL) is designed to foster these competencies by shifting the focus from teacher-centered instruction to student-centered learning. However, many instructors struggle with this transition and tend to take control of the classroom instead of encouraging students to take charge of their own learning. This study investigates how teachers implement PBL and what factors contribute to teacher dominance in a student-centered approach. We employed a mixed-methods design, incorporating classroom observations and semi-structured interviews with 20 teachers from two universities in East Java, Indonesia. Findings revealed that teachers correctly implemented only 37.50% of PBL phases, while in 62.50% of cases, the instructors misapplied or didn’t complete the PBL phase. Teacher-centered activities dominated 64.17% of classroom interactions, limiting opportunities for learner autonomy. Interview results highlighted that many teachers misunderstood problem presentation, while some believed PBL was only effective for high-achieving students. These findings highlight a need for targeted professional development programs to help teachers become facilitators rather than content deliverers. Without proper training, PBL risks becoming a modified version of traditional teaching. Future research should explore long-term changes in teacher autonomy and incorporate students’ perspectives in order to better understand the impact of PBL implementation.

With the continuous advancement of the construction of a national lifelong learning system and the deepening reform of the modern vocational education system, exploring the internal and external driving factors underlying the high-quality development of higher vocational colleges in border regions can effectively address several prominent challenges faced by northern higher vocational institutions, including insufficient connotative development in relation to construction requirements, inadequate motivation for autonomous learning among teachers and students, and difficulties in adapting lifelong education services to the needs of regional industries. Therefore, this research has significant practical implications.Drawing on self-efficacy theory and lifelong education theory, this study clarifies the transmission mechanisms among variables and constructs a theoretical model centered on lifelong education driving factors, teachers’ and students’ self-efficacy, and the high-quality development of higher vocational colleges. The study conducted a survey among 14 public higher vocational colleges in Heilongjiang Province, collecting 628 valid teacher questionnaires and 864 valid student questionnaires. Empirical analysis was conducted using SPSS 26.0 and the PROCESS macro, including reliability and validity tests, correlation analysis, and Bootstrap tests of mediating effects.The empirical results reveal several key findings. First, four driving factors associated with lifelong education—digital learning resource provision, the implementation of industry–education integration, the cultivation of a lifelong learning-oriented campus environment, and modern institutional governance—can all positively promote the high-quality development of higher vocational colleges. Second, these four types of factors significantly enhance the self-efficacy levels of both teachers and students. Finally, teachers’ and students’ self-efficacy plays a mediating role in this process: various lifelong education-related factors not only directly improve the quality of institutional development but also indirectly facilitate the connotative development of colleges by strengthening teachers’ and students’ confidence in learning and career development.Based on the practical context of higher vocational education in Heilongjiang Province, this study enriches the theoretical framework concerning institutional development from the perspective of lifelong education and provides two practical implications for higher vocational colleges in northern border regions. Higher vocational institutions should not only align their educational practices with local industrial characteristics but also focus on stimulating the subjective initiative of teachers and students, thereby establishing a sustainable and stable model of high-quality development.

Students increasingly rely on online video for help with class material. Here we ask if this form of self-directed learning can be leveraged to improve learning outcomes of regular classroom instruction. Specifically, we test whether encouraging students to find relevant instructional videos online, paired with scaffolding through association questions, benefits learning in an introductory college physics course. A total of 103 undergraduate students were assigned to either a control group (conventional reading assignments and exercises) or an intervention group (unassisted free video search and viewing along with association questions). We also assessed working memory capacity, motivation, and collected their grade-point averages (GPA) to determine the effect of these individual traits. Learning performance was assessed via quizzes, exams, and pre/post physics knowledge tests. In all three measures, we found evidence for a beneficial effect of this intervention. However, on the exam the evidence was only indirect, namely, performance depended on the level of engagement with the association questions. Working memory, GPA, and motivation were significant predictors on most outcomes measures. These findings suggest that student engagement and cognitive traits play a critical role in the effectiveness of video-based, autonomous learning interventions. These results indicate that integrating scaffolding questions into regular at home self directed video search enhances learning, as students are prompted to actively engage with the material.

دانشجویان به طور فزاینده‌ای برای کمک به یادگیری مطالب درسی به ویدئوهای آنلاین متکی می‌شوند. در این پژوهش بررسی می‌شود که آیا این شکل از یادگیری خودراهبر می‌تواند برای بهبود پیامدهای یادگیری در آموزش کلاس درس مورد استفاده قرار گیرد یا خیر. به طور خاص، آزمون می‌شود که آیا تشویق دانشجویان به یافتن ویدئوهای آموزشی مرتبط به صورت آنلاین، همراه با پشتیبانی از طریق پرسش‌های ارتباطی، به یادگیری در یک درس مقدماتی فیزیک دانشگاهی سود می‌رساند یا خیر. در مجموع ۱۰۳ دانشجوی کارشناسی به دو گروه کنترل (تکالیف خواندن متعارف و تمرین‌ها) یا گروه مداخله (جست‌وجو و مشاهده آزاد ویدئو بدون کمک همراه با پرسش‌های ارتباطی) تقسیم شدند. همچنین ظرفیت حافظه کاری، انگیزش و معدل کل (GPA) آن‌ها برای تعیین تأثیر این ویژگی‌های فردی ارزیابی شد. عملکرد یادگیری از طریق آزمونک‌ها، امتحانات و آزمون‌های دانش فیزیک پیش/پس از مداخله سنجیده شد. در هر سه معیار، شواهدی مبنی بر اثر سودمند این مداخله یافت شد. با این حال، در امتحان، شواهد فقط غیرمستقیم بود؛ به این معنا که عملکرد به میزان درگیری با پرسش‌های ارتباطی بستگی داشت. حافظه کاری، معدل کل و انگیزش پیش‌بین‌های معناداری برای اغلب شاخص‌های پیامد بودند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که درگیری دانشجو و ویژگی‌های شناختی نقش حیاتی در اثربخشی مداخلات یادگیری خودراهبر مبتنی بر ویدئو ایفا می‌کنند. این نتایج حاکی از آن است که ادغام پرسش‌های پشتیبان در جست‌وجوی ویدئویی خودراهبر خانگی، یادگیری را بهبود می‌بخشد؛ چرا که دانشجویان به مشارکت فعال با مطالب ترغیب می‌شوند.

The expanding integration of digital technologies and artificial intelligence (AI) in higher education has heightened the need to identify learner competencies associated with academic achievement. This study examined the associations of metacognition, self-directed learning ability, and AI literacy with self-reported academic achievement among university students in the Republic of Korea. A descriptive cross-sectional survey was conducted with 175 undergraduates from 11 universities between September 30 and November 1, 2025; 78.3% were enrolled in health-related majors. Metacognition, self-directed learning ability, and AI literacy were measured using the SMI, SDLI, and MAILS, respectively; academic achievement was measured as self-reported cumulative GPA on a 4.5-point scale. Data were analyzed using descriptive statistics, group comparisons, Pearson correlations, and hierarchical multiple regression with HC3 heteroscedasticity-robust standard errors. GPA differed by age, school life satisfaction, and AI-related course experience in unadjusted comparisons. Metacognition (r = .348, p < .001) and self-directed learning ability (r = .377, p < .001) were positively correlated with GPA, whereas AI literacy was not (r = .105, p = .167). In the adjusted six-predictor model, age ( β = .151, p = .023), AI-related course experience ( β = .145, p = .040), and self-directed learning ability ( β = .329, p = .023) were independently associated with GPA; metacognition and AI literacy were not. The model explained 20.0% of the variance (adjusted R 2 = .171). These findings identify self-directed learning ability as the only examined learner competency that remained significantly associated with GPA after adjustment. Longitudinal and intervention studies are needed before causal or mediational conclusions can be drawn.

ادغام فزاینده فناوری‌های دیجیتال و هوش مصنوعی (AI) در آموزش عالی، نیاز به شناسایی شایستگی‌های یادگیرندگان مرتبط با پیشرفت تحصیلی را افزایش داده است. این مطالعه ارتباط‌های فراشناخت، توانایی یادگیری خودراهبر، و سواد هوش مصنوعی را با پیشرفت تحصیلی خودگزارش‌شده در میان دانشجویان دانشگاهی در جمهوری کره بررسی کرد. یک پیمایش توصیفی مقطعی با ۱۷۵ دانشجوی کارشناسی از ۱۱ دانشگاه بین ۳۰ سپتامبر تا ۱ نوامبر ۲۰۲۵ انجام شد؛ ۷۸٫۳٪ در رشته‌های مرتبط با سلامت تحصیل می‌کردند. فراشناخت، توانایی یادگیری خودراهبر، و سواد هوش مصنوعی به‌ترتیب با استفاده از SMI، SDLI و MAILS سنجیده شدند؛ پیشرفت تحصیلی به‌صورت معدل تجمعی خودگزارش‌شده در مقیاس ۴٫۵ نمره‌ای اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، مقایسه‌های گروهی، همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی با خطاهای استاندارد مقاوم به ناهمگنی واریانس HC3 تحلیل شدند. معدل (GPA) در مقایسه‌های بدون تعدیل بر اساس سن، رضایت از زندگی دانشگاهی و تجربه گذراندن دوره‌های مرتبط با هوش مصنوعی متفاوت بود. فراشناخت (r = .348, p < .001) و توانایی یادگیری خودراهبر (r = .377, p < .001) با معدل رابطه مثبت داشتند، در حالی که سواد هوش مصنوعی چنین نبود (r = .105, p = .167). در مدل شش‌پیش‌بین تعدیل‌شده، سن (β = .151, p = .023)، تجربه گذراندن دوره‌های مرتبط با هوش مصنوعی (β = .145, p = .040)، و توانایی یادگیری خودراهبر (β = .329, p = .023) به طور مستقل با معدل مرتبط بودند؛ فراشناخت و سواد هوش مصنوعی مرتبط نبودند. این مدل ۲۰٫۰٪ از واریانس را تبیین کرد (R² تعدیل‌شده = .171). این یافته‌ها توانایی یادگیری خودراهبر را به عنوان تنها شایستگی یادگیرنده بررسی‌شده که پس از تعدیل همچنان با معدل ارتباط معنادار داشت، شناسایی می‌کند. پیش از نتیجه‌گیری علّی یا میانجی‌گرانه، مطالعات طولی و مداخله‌ای مورد نیاز است.

Currently, inclusive education represents one of the main challenges at all educational levels. The increasing diversity of students and the complexity of their needs do not fit the traditional model that still exists in some educational institutions. In this regard, educational centers are called upon to develop interventions that provide equitable access, retention, and educational conditions appropriate to the needs of each student. The purpose of this research was to identify the factors that impact the autonomous learning of students with disabilities at CAED Tulancingo. The study employed a quantitative, non-experimental, correlational approach with a cross-sectional design. A total census of 45 students was considered. The findings will make it possible to formulate strategies to support improved organizational performance in the institution under study.

در حال حاضر، آموزش فراگیر یکی از چالش‌های اصلی در تمامی سطوح آموزشی به‌شمار می‌رود. افزایش تنوع دانشجویان و پیچیدگی نیازهای آنان با مدل سنتی که هنوز در برخی مؤسسات آموزشی وجود دارد، سازگار نیست. در این راستا، مراکز آموزشی موظف هستند مداخلاتی را توسعه دهند که دسترسی عادلانه، ماندگاری و شرایط آموزشی متناسب با نیازهای هر دانشجو را فراهم آورد. هدف این پژوهش شناسایی عوامل مؤثر بر یادگیری خودمختار دانشجویان دارای معلولیت در CAED Tulancingo بود. این مطالعه با رویکرد کمی، غیرآزمایشی، همبستگی و با طرح مقطعی انجام شد. کل جامعه آماری شامل ۴۵ دانشجو در نظر گرفته شد. یافته‌های این پژوهش امکان تدوین راهبردهایی برای حمایت از بهبود عملکرد سازمانی در مؤسسه مورد مطالعه را فراهم می‌کند.

Currently, inclusive education represents one of the main challenges at all educational levels. The increasing diversity of students and the complexity of their needs do not fit the traditional model that still exists in some educational institutions. In this regard, educational centers are called upon to develop interventions that provide equitable access, retention, and educational conditions appropriate to the needs of each student. The purpose of this research was to identify the factors that impact the autonomous learning of students with disabilities at CAED Tulancingo. The study employed a quantitative, non-experimental, correlational approach with a cross-sectional design. A total census of 45 students was considered. The findings will make it possible to formulate strategies to support improved organizational performance in the institution under study.

در حال حاضر، آموزش فراگیر یکی از چالش‌های اصلی در تمامی سطوح آموزشی به‌شمار می‌رود. افزایش تنوع دانشجویان و پیچیدگی نیازهای آنان با مدل سنتی که هنوز در برخی مؤسسات آموزشی وجود دارد، سازگار نیست. در این راستا، مراکز آموزشی موظف هستند مداخلاتی را توسعه دهند که دسترسی عادلانه، ماندگاری و شرایط آموزشی متناسب با نیازهای هر دانشجو را فراهم آورد. هدف این پژوهش شناسایی عوامل مؤثر بر یادگیری خودمختار دانشجویان دارای معلولیت در CAED Tulancingo بود. این مطالعه با رویکرد کمی، غیرآزمایشی، همبستگی و با طرح مقطعی انجام شد. کل جامعه آماری شامل ۴۵ دانشجو در نظر گرفته شد. یافته‌های این پژوهش امکان تدوین راهبردهایی برای حمایت از بهبود عملکرد سازمانی در مؤسسه مورد مطالعه را فراهم می‌کند.

Background Artificial intelligence (AI) is rapidly changing education through generative AI, adaptive learning systems, automated assessment, intelligent teaching, and data-driven learning support. More and more AI-powered systems are mediating learning, communication, information searching, and, in some cases, emotional support. These technologies offer great promise for enhancing access, personalization, efficiency, and learner engagement, but they also present substantial psychological, ethical, and developmental problems. These challenges are exacerbated in Sub-Saharan Africa by inequalities in digital access, inadequate regulatory capacity, insufficient data-protection systems, language and cultural under-representation, and uneven institutional preparation. Policy and implications In this policy brief, we look at AI in education from the perspective of educational psychology, with a special emphasis on student well-being, learner agency, and resilience. It proposes that AI governance should extend beyond considerations of technology adoption and academic efficiency to explore how AI impacts autonomy, motivation, critical thinking, creativity, social relationships, psychological safety, and autonomous learning. The report emphasizes the importance of learner-centered national AI policies, age-appropriate safeguards, increased teacher capacity, inclusion of AI literacy in curricula, safeguarding of learner data, equal access to digital technology, culturally relevant artificial intelligence systems, and meaningful student participation in AI governance. Policies should ensure that AI is used to promote learning, yet safeguard student well-being, autonomy, privacy, dignity, and cognitive growth. It also underscores the need for African-led research and cross-sector collaboration to generate context-specific information on the long-term implications of AI for learners. Recommendations The brief argues that the success of AI integration in Sub-Saharan African education should be gauged not just by the acceptance of technology, but by its contribution to psychologically healthy, critically thinking, resilient, and autonomous learners. Conclusions A human-centered approach is therefore very important to ensuring that AI is a help and not a hindrance to the developmental and relational underpinnings of education.

زمینه: هوش مصنوعی (AI) به سرعت در حال تغییر آموزش از طریق هوش مصنوعی مولد، سامانه‌های یادگیری تطبیقی، ارزیابی خودکار، آموزش هوشمند و پشتیبانی یادگیری مبتنی بر داده است. سامانه‌های مبتنی بر هوش مصنوعی به طور فزاینده‌ای واسطه یادگیری، ارتباطات، جستجوی اطلاعات و در برخی موارد، حمایت عاطفی می‌شوند. این فناوری‌ها نویدبخش ارتقای دسترسی، شخصی‌سازی، کارآمدی و مشارکت یادگیرنده هستند، اما همچنین مشکلات روان‌شناختی، اخلاقی و تحولی قابل توجهی را به همراه دارند. این چالش‌ها در آفریقای زیرصحرایی به دلیل نابرابری در دسترسی دیجیتال، ظرفیت ناکافی مقررات‌گذاری، سامانه‌های ناکافی حفاظت از داده‌ها، کم‌نمایی زبانی و فرهنگی و آمادگی نهادی نامتوازن تشدید می‌شوند. سیاست و پیامدها: در این سیاست‌نامه، به هوش مصنوعی در آموزش از منظر روان‌شناسی تربیتی با تأکید ویژه بر بهزیستی دانش‌آموز، عاملیت یادگیرنده و تاب‌آوری پرداخته می‌شود. پیشنهاد می‌شود که حکمرانی هوش مصنوعی باید فراتر از ملاحظات پذیرش فناوری و کارآمدی علمی باشد و تأثیر هوش مصنوعی بر خودمختاری، انگیزش، تفکر انتقادی، خلاقیت، روابط اجتماعی، امنیت روان‌شناختی و یادگیری خودگردان را بررسی کند. این گزارش بر اهمیت سیاست‌های ملی هوش مصنوعی مبتنی بر یادگیرنده، تدابیر حفاظتی متناسب با سن، افزایش ظرفیت معلمان، گنجاندن سواد هوش مصنوعی در برنامه‌های درسی، حفاظت از داده‌های یادگیرنده، دسترسی برابر به فناوری دیجیتال، سامانه‌های هوش مصنوعی متناسب با فرهنگ و مشارکت معنادار دانش‌آموزان در حکمرانی هوش مصنوعی تأکید می‌کند. سیاست‌ها باید تضمین کنند که هوش مصنوعی برای ارتقای یادگیری به کار گرفته شود، اما بهزیستی، خودمختاری، حریم خصوصی، کرامت و رشد شناختی دانش‌آموزان نیز حفظ گردد. همچنین بر ضرورت پژوهش‌های هدایت‌شده توسط آفریقا و همکاری بین‌بخشی برای تولید اطلاعات متناسب با زمینه در خصوص پیامدهای بلندمدت هوش مصنوعی برای یادگیرندگان تأکید می‌شود. توصیه‌ها: این سیاست‌نامه استدلال می‌کند که موفقیت ادغام هوش مصنوعی در آموزش آفریقای زیرصحرایی باید نه تنها با پذیرش فناوری، بلکه با سهم آن در پرورش یادگیرندگان سالم از نظر روان‌شناختی، منتقد، تاب‌آور و خودمختار سنجیده شود. نتیجه‌گیری: بنابراین رویکرد انسان‌محور برای اطمینان از اینکه هوش مصنوعی به جای مانع، یاری‌رسان بنیان‌های تحولی و ارتباطی آموزش باشد، بسیار مهم است.