Technology acceptance model

Discourse competence plays a crucial role in preparing English as Second Language (ESL) learners to produce coherent and cohesive communication. Nevertheless, the effective use of cohesive devices remains a challenge for many ESL learners, hindering their ability to produce coherent and meaningful discourse. To address this issue, the Case of the Lost Linkers Digital Educational Escape Room (DEER) was developed as a gamified learning tool to support the development of discourse competence. This study aimed to investigate ESL learners’ acceptance of the DEER game using the Technology Acceptance Model (TAM). A quantitative survey design was employed involving 151 ESL learners from a Malaysian public university. Data were collected using a five-section questionnaire consisting of demographic information and four TAM constructs: perceived usefulness, perceived ease of use, attitude toward use, and behavioural intention to use. Descriptive analysis revealed high levels of acceptance across all constructs. Learners perceived the DEER game as useful, user-friendly, enjoyable, and effective for learning linkers and cohesive devices. They also expressed strong intentions to continue using and recommending the game. The findings suggest that DEER has considerable potential as an engaging and learner-centred tool for supporting discourse competence development in ESL contexts.

Digital transformation has reshaped technical and vocational education and training (TVET), accelerating the adoption of learning management systems, mobile learning, immersive technologies, and AI-enabled instructional tools. Although technology acceptance has been widely studied, existing research remains theoretically fragmented and insufficiently synthesised within vocational contexts characterised by practice-oriented, skill-based, and industry-aligned learning.This study presents a systematic review of approximately 100 empirical and review studies published between 1989 and 2025, guided by PRISMA 2020 guidelines. Integrating perspectives from the Technology Acceptance Model, UTAUT/UTAUT2, Social Cognitive Theory, the Stimulus–Organism–Response framework, and learning sciences, the review identifies four overarching categories of factors influencing technology acceptance in TVET: technical, psychological, environmental and institutional, and cognitive–affective mechanisms.The findings demonstrate that technology acceptance in vocational education is a multi-level, learning-centred process shaped by learners’ cognitive processing, emotional experience, motivation, and engagement. Building on this synthesis, the study proposes an integrated conceptual framework that embeds technology acceptance within the pedagogical and institutional context of TVET, highlighting procedural learning, authenticity, industry alignment, and cultural context.

تحول دیجیتال آموزش‌های فنی و حرفه‌ای (TVET) را دگرگون ساخته و به تسریع پذیرش سامانه‌های مدیریت یادگیری، یادگیری سیار، فناوری‌های غوطه‌ور و ابزارهای آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی انجامیده است. اگرچه پذیرش فناوری به طور گسترده‌ای مورد مطالعه قرار گرفته است، پژوهش‌های موجود از نظر نظری پراکنده بوده و در زمینه‌های فنی و حرفه‌ای که با یادگیری مبتنی بر عمل، مهارت‌محور و همسو با صنعت مشخص می‌شوند، به اندازه کافی تلفیق نشده‌اند. این مطالعه مرور نظام‌مند حدود ۱۰۰ مطالعه تجربی و مروری منتشرشده بین سال‌های ۱۹۸۹ تا ۲۰۲۵ را با راهنمایی دستورالعمل‌های PRISMA 2020 ارائه می‌دهد. با ادغام دیدگاه‌های مدل پذیرش فناوری، UTAUT/UTAUT2، نظریه شناخت اجتماعی، چارچوب محرک–سازمان–پاسخ و علوم یادگیری، این مرور چهار دسته کلی از عوامل مؤثر بر پذیرش فناوری در TVET را شناسایی می‌کند: عوامل فنی، روان‌شناختی، محیطی و نهادی، و سازوکارهای شناختی–عاطفی. یافته‌ها نشان می‌دهد که پذیرش فناوری در آموزش فنی و حرفه‌ای فرایندی چندسطحی و یادگیرنده‌محور است که تحت تأثیر پردازش شناختی، تجربه عاطفی، انگیزش و درگیری یادگیرندگان قرار دارد. بر اساس این تلفیق، مطالعه حاضر چارچوب مفهومی یکپارچه‌ای را پیشنهاد می‌کند که پذیرش فناوری را در بستر آموزشی و نهادی TVET جای می‌دهد و بر یادگیری فرایندی، اصالت، همسویی با صنعت و زمینه فرهنگی تأکید می‌کند.

Introduction This study investigates the effect of project-based learning (PjBL), integrated with the Technology Acceptance Model (TAM), on university students' self-regulated learning (SRL), with particular attention to the mediating roles of perceived usefulness (PU) and perceived ease of use (PEOU). Methods A quantitative explanatory design was employed using covariance-based structural equation modeling (CB-SEM). Data were collected from 250 undergraduate students enrolled in an educational technology programme using a validated questionnaire measuring PjBL implementation, PU, PEOU, and SRL. Results The findings showed that PjBL had a significant direct effect on SRL ( β = 0.41, p < 0.001). PjBL also demonstrated significant indirect effects on SRL through PU ( β = 0.19) and PEOU ( β = 0.15), with a combined indirect effect of β = 0.34, accounting for 45.3% of the total effect ( β = 0.75). Since the direct effect remained significant after both mediators were included, the results indicate complementary partial mediation rather than full mediation. Discussion and Conclusion The findings suggest that technology acceptance constitutes a substantial, but not exclusive, mechanism through which technology-supported PjBL enhances students' self-regulated learning, particularly in goal setting, self-monitoring, time management, motivation, and reflective learning. The study extends the application of TAM beyond technology adoption by demonstrating its explanatory role in understanding the development of SRL in higher education.

مقدمه: این مطالعه به بررسی تأثیر یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) که با مدل پذیرش فناوری (TAM) تلفیق شده است، بر یادگیری خودتنظیمی (SRL) دانشجویان دانشگاه می‌پردازد و به طور ویژه نقش‌های میانجی‌گری ادراک سودمندی (PU) و ادراک سهولت استفاده (PEOU) را مورد توجه قرار می‌دهد. روش‌ها: از طرح کمی تبیینی با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری مبتنی بر کوواریانس (CB-SEM) استفاده شد. داده‌ها از ۲۵۰ دانشجوی کارشناسی رشته فناوری آموزشی با استفاده از پرسشنامه‌ای معتبر که میزان اجرای PjBL، PU، PEOU و SRL را اندازه‌گیری می‌کرد، جمع‌آوری شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که PjBL تأثیر مستقیم معناداری بر SRL دارد (β = 0.41, p < 0.001). همچنین، PjBL تأثیرات غیرمستقیم معناداری بر SRL از طریق PU (β = 0.19) و PEOU (β = 0.15) نشان داد و اثر غیرمستقیم ترکیبی برابر با β = 0.34 بود که ۴۵.۳٪ از کل اثر (β = 0.75) را تشکیل می‌دهد. از آنجا که اثر مستقیم پس از وارد کردن هر دو میانجی همچنان معنادار باقی ماند، نتایج حاکی از میانجی‌گری جزئی مکمل و نه میانجی‌گری کامل است. بحث و نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که پذیرش فناوری سازوکاری اساسی اما نه انحصاری است که از طریق آن یادگیری مبتنی بر پروژه با پشتیبانی فناوری، یادگیری خودتنظیمی دانشجویان را به ویژه در زمینه هدف‌گذاری، خودنظارتی، مدیریت زمان، انگیزش و یادگیری تأملی ارتقا می‌دهد. این مطالعه کاربرد مدل پذیرش فناوری را فراتر از پذیرش فناوری گسترش داده و نقش تبیینی آن را در فهم توسعه یادگیری خودتنظیمی در آموزش عالی نشان می‌دهد.