Social constructionism

This paper provides a selective introduction to discourse analysis for research on risk, crisis and related fields. It reviews key theoretical and methodological foundations across social-constructionist and poststructuralist traditions, while placing particular emphasis on critical discourse analysis (CDA) and Norman Fairclough’s three-dimensional model. The discussion addresses how discourses can be defined and delimited, how meanings are constructed and contested, how discourse relates to power and social practice, and how intertextuality, interdiscursivity and genealogy can be used analytically. The concept of resilience serves as a recurring example through which these concepts are illustrated. The paper then translates the discussion into a practical research workflow, culminating in an illustrative CDA design concerning resilience in Norwegian total preparedness and total defence. The purpose is not to present discourse analysis as a single or privileged method, but as one possible approach to critically oriented qualitative research. Its value arises when language, meaning and their relationship to social practice are themselves central to the research problem.

این مقاله مقدمه‌ای گزینشی بر تحلیل گفتمان برای پژوهش در حوزه‌های ریسک، بحران و زمینه‌های مرتبط ارائه می‌دهد. مبانی نظری و روش‌شناختی کلیدی را در سنت‌های ساختار اجتماعی‌گرایانه و پساساختارگرایانه مرور می‌کند و تأکید ویژه‌ای بر تحلیل انتقادی گفتمان (CDA) و مدل سه‌بعدی Norman Fairclough دارد. در این بحث، چگونگی تعریف و تحدید گفتمان‌ها، نحوه ساخت و مناقشه معانی، رابطه گفتمان با قدرت و عمل اجتماعی، و نیز کاربرد تحلیلی بینامتنیت، بیناگفتمانی و تبارشناسی مورد بررسی قرار می‌گیرد. مفهوم تاب‌آوری به عنوان نمونه‌ای مکرر برای تبیین این مفاهیم به کار می‌رود. سپس مقاله این بحث را به یک جریان عملی پژوهشی ترجمه می‌کند و در نهایت، یک طرح نمونه تحلیل انتقادی گفتمان درباره تاب‌آوری در آمادگی و دفاع همه‌جانبه نروژ ارائه می‌دهد. هدف، معرفی تحلیل گفتمان به عنوان یک روش واحد یا ممتاز نیست، بلکه به عنوان رویکردی ممکن برای پژوهش کیفی با رویکرد انتقادی مطرح می‌شود. ارزش این رویکرد زمانی آشکار می‌شود که زبان، معنا و رابطه آن‌ها با عمل اجتماعی، خود به عنوان مسئله مرکزی پژوهش قرار گیرند.

This study examines how Finnish teachers construct values of responsible citizenship in their pedagogical practices. This qualitative case study involved six teachers from early childhood and primary education in Finland and usedsemi‑structured interviews. The data were analysed thematically, focusing on how teachers narrated responsibility in everyday routines, family–school partnerships, and references to civic institutions. The analysis identified seven interrelated strategies: encouraging self‑reliance, organising collective responsibility, promoting ethical awareness, assigning practical life tasks, facilitating work‑life orientation, modelling civic trust, and collaborating with families. These strategies show that responsibility is constructed through interaction, narrative, and institutional trust, as teachers integrate citizenship values in everyday routines, ethical framings, and examples drawn from Finland. Responsibility is thereby performed as both a personal practice and a civic virtue anchored in public institutions. The study advances global debates on citizenship education and social constructionism by illustrating how responsible citizenship is cultivated as a lived practice that links everyday school life to wider social, economic, and ecological orders. Because this study mainly focuses on teachers’ views, future research should include students’ perspectives, compare contexts, and track change over time to understand how ideas about responsibility develop across diverse educational and cultural settings.

این مطالعه به بررسی چگونگی ساخت ارزش‌های شهروندی مسئولانه توسط معلمان فنلاندی در شیوه‌های آموزشی آن‌ها می‌پردازد. این پژوهش کیفی موردی با مشارکت شش معلم از آموزش دوران کودکی و ابتدایی در فنلاند و با استفاده از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته انجام شده است. داده‌ها به صورت مضمون‌محور تحلیل شدند و تمرکز بر نحوه روایت مسئولیت توسط معلمان در روال‌های روزمره، مشارکت خانواده و مدرسه و ارجاعات به نهادهای مدنی بود. تحلیل، هفت راهبرد مرتبط را شناسایی کرد: تشویق به خوداتکایی، سازماندهی مسئولیت جمعی، ترویج آگاهی اخلاقی، واگذاری وظایف عملی زندگی، تسهیل جهت‌گیری به سوی کار و زندگی، الگوسازی اعتماد مدنی و همکاری با خانواده‌ها. این راهبردها نشان می‌دهند که مسئولیت از طریق تعامل، روایت و اعتماد نهادی ساخته می‌شود، زیرا معلمان ارزش‌های شهروندی را در روال‌های روزمره، چارچوب‌های اخلاقی و نمونه‌هایی برگرفته از فنلاند ادغام می‌کنند. بدین ترتیب، مسئولیت هم به عنوان یک کنش فردی و هم به عنوان یک فضیلت مدنی ریشه‌دار در نهادهای عمومی اجرا می‌شود. این مطالعه با نشان دادن چگونگی پرورش شهروندی مسئولانه به عنوان یک کنش زیسته که زندگی روزمره مدرسه را به نظم‌های اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی گسترده‌تر پیوند می‌دهد، به مباحث جهانی آموزش شهروندی و ساخت‌گرایی اجتماعی کمک می‌کند. از آنجا که این مطالعه عمدتاً بر دیدگاه معلمان تمرکز دارد، پژوهش‌های آینده باید دیدگاه دانش‌آموزان را نیز دربر گیرد، زمینه‌ها را مقایسه کند و تغییرات را در طول زمان پیگیری نماید تا درک بهتری از چگونگی تحول ایده‌های مسئولیت در بسترهای آموزشی و فرهنگی متنوع حاصل شود.