Personhood

The concept of the human person occupies a central position in philosophical anthropology because it raises fundamental questions concerning identity, individuality, relationality, community, moral responsibility, and the meaning of human existence. In Igbo philosophical thought, the person is commonly understood not as an isolated, self-sufficient entity but as one whose existence is embedded in a network of relationships involving the individual, family, community, the spiritual order, and the wider cosmos. This paper examines the concept of the human person in Igbo philosophy through the complementary ontology of Innocent I. Asouzu, particularly his philosophy of Ibuanyidanda and the method of complementary reflection. Rather than presenting Ibuanyidanda as Asouzu’s original, complete theory of philosophical anthropology, the paper develops an anthropological application of his complementary ontology to the question of personhood. It argues that Asouzu’s emphasis on the mutual dependence and non-exclusivity of realities provides resources for reconceptualizing the human person as an existence constituted through complementarity, while preserving personal identity and agency. This study therefore uses the expression “being-in-complementarity” as an interpretive formulation for articulating the anthropological implications of Asouzu’s complementary ontology, rather than assuming it without qualification as a technical equivalent of Heidegger’s being-in-the-world or Mitsein. The paper further examines whether the transcendence associated with Asouzu’s ontology should be identified straightforwardly with indigenous Igbo conceptions of Chukwu, chi, ancestors, and other spiritual realities, or understood as a philosophical reconstruction shaped partly by his Christian and Western philosophical formation. The paper thus proposes Ibuanyidanda as a promising framework for reconstructing Igbo philosophical anthropology while acknowledging the interpretive and philosophical work involved in extending Asouzu’s ontology to personhood.

Three interconnected clusters of questions: 1. What sort of thing is an AI, how many of them are there, where are they and how long do they exist? 2. Is an AI the sort of thing that can have beliefs, desires and goals? 3. When we say to an LLM, “Your argument is confused”, what does that 'you' refer to? When it replies, “I'm sorry for the confused argument”, what does that 'I' refer to? In this paper, our focus is on reference and coreference: we approach 1 and 2 by first trying to answer 3. Three views are argued for. First, don't start with metaphysics or philosophy of mind-start with reference questions. Second, the practice of referring to LLMs is being engineered; it's unsettled and currently so vague that there's no fact of the matter about which of many candidates we're talking about. Third, what will make reference more determinate is a range of institutional factors: laws, regulations, authorizations and various practical arrangements. The answers don't come from the philosophy of mind or from metaphysics. They come from the institutions and practices we embed LLMs in.

سه خوشه به‌هم‌پیوسته از پرسش‌ها مطرح می‌شود: ۱. هوش مصنوعی چه نوع موجودی است، چند تا از آن وجود دارد، کجا هستند و چه مدت وجود دارند؟ ۲. آیا هوش مصنوعی از آن نوع موجوداتی است که می‌تواند باورها، خواسته‌ها و اهداف داشته باشد؟ ۳. زمانی که به یک مدل زبانی بزرگ (LLM) می‌گوییم «استدلال تو گیج‌کننده است»، این «تو» به چه چیزی اشاره دارد؟ وقتی پاسخ می‌دهد «برای استدلال گیج‌کننده متأسفم»، این «من» به چه چیزی اشاره دارد؟ در این مقاله تمرکز ما بر ارجاع و هم‌ارجاعی است: ما به پرسش‌های ۱ و ۲ از طریق تلاش برای پاسخ به پرسش ۳ نزدیک می‌شویم. سه دیدگاه مورد استدلال قرار می‌گیرد. نخست، نباید با متافیزیک یا فلسفه ذهن آغاز کرد، بلکه باید با پرسش‌های ارجاعی شروع نمود. دوم، عمل ارجاع به مدل‌های زبانی بزرگ در حال مهندسی شدن است؛ این امر تثبیت‌نشده و در حال حاضر آن‌قدر مبهم است که هیچ واقعیتی درباره این‌که به کدام یک از گزینه‌های متعدد اشاره می‌کنیم وجود ندارد. سوم، آنچه ارجاع را معین‌تر خواهد کرد، مجموعه‌ای از عوامل نهادی است: قوانین، مقررات، مجوزها و ترتیبات عملی مختلف. پاسخ‌ها از فلسفه ذهن یا متافیزیک نمی‌آیند، بلکه از نهادها و رویه‌هایی که مدل‌های زبانی بزرگ را در آن‌ها جای می‌دهیم، نشأت می‌گیرند.

For midlife first-generation Chinese immigrant women, adult learning is rarely only skill acquisition or a step towards integration. Drawing on ethnographic fieldwork carried out between 2023 and 2026 with 20 women in the Greater Boston area, this article argues that adult learning could become a socially recognisable and morally legitimate way for women to reclaim time and attention and sustain a sense of personhood within continuing family obligations. Migration had re-sequenced these women’s life courses: study deferred in earlier adulthood became newly urgent once family care had to be conducted in English and through unfamiliar institutions. No participant reported explicit family opposition. Yet participants’ accounts distinguished reported family endorsement from recognition of study’s practical costs and from practical support through redistributed time, childcare, labor, or money. The article contributes to adult education and lifelong learning scholarship by treating learners’ time as a relational condition rather than an individual barrier, and by showing that institutionally organised and self-directed learning made claims on time differently legible without determining whether study could be sustained.

برای زنان مهاجر چینی نسل اول در میانسالی، یادگیری بزرگسالان به ندرت صرفاً به معنای کسب مهارت یا گامی به سوی ادغام است. این مقاله با تکیه بر کار میدانی قوم‌نگارانه انجام‌شده بین سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۶ با ۲۰ زن در منطقه بوستون بزرگ، استدلال می‌کند که یادگیری بزرگسالان می‌تواند به شیوه‌ای اجتماعی قابل شناسایی و از نظر اخلاقی مشروع برای زنان تبدیل شود تا زمان و توجه خود را بازپس گیرند و حس هویت فردی خود را در چارچوب تعهدات خانوادگی مستمر حفظ کنند. مهاجرت، مسیر زندگی این زنان را بازتنظیم کرده بود: تحصیل که در اوایل بزرگسالی به تعویق افتاده بود، زمانی فوریت یافت که مراقبت از خانواده باید به زبان انگلیسی و از طریق نهادهای ناآشنا انجام می‌شد. هیچ یک از شرکت‌کنندگان مخالفت صریح خانواده را گزارش نکردند. با این حال، روایت‌های شرکت‌کنندگان، تأیید خانواده را از شناسایی هزینه‌های عملی تحصیل و از حمایت عملی از طریق بازتوزیع زمان، مراقبت از کودک، کار یا پول متمایز می‌کرد. این مقاله با تلقی زمان یادگیرندگان به عنوان یک وضعیت رابطه‌ای و نه مانعی فردی، و با نشان دادن اینکه یادگیری سازمان‌یافته نهادی و خودگردان به شیوه‌هایی متفاوت بر زمان ادعا می‌کند بدون آنکه تعیین کند آیا تحصیل می‌تواند تداوم یابد یا نه، به حوزه آموزش بزرگسالان و پژوهش‌های یادگیری مادام‌العمر کمک می‌کند.