mechanisms of change

OBJECTIVE: Increasing numbers of young people (YP) are seeking support for eating disorders, creating a growing unmet need for timely and accessible treatment. While guided self-help (GSH) interventions have demonstrated effectiveness for other youth mental health difficulties, options for eating disorders remain limited. SPICE (Short Psychological Intervention for Children with Eating Disorders), a transdiagnostic CBT-based GSH program, was developed to address this gap. This qualitative study explored participant perspectives on the mechanisms through which SPICE may support recovery. METHOD: SPICE comprises eight weekly modules supported by a 30-min guided therapy session each week. Six female adolescents with eating disorders and their parents who completed SPICE participated in semi-structured post-intervention interviews. Data were analyzed using critical realist thematic analysis. RESULTS: Four key putative mechanisms were identified: (1) Interpersonal support (from the guide and parents) as a catalyst for change and for keeping momentum going. (2) Increased knowledge of eating disorders and associated cognitive and behavioural factors leading to positive changes. (3) In vivo experiential learning as key to implementing specific strategies and taking ownership over change. (4) Context, that is, individual and systemic factors promoting and inhibiting change. DISCUSSION: Interpersonal relationships were perceived to promote engagement and change. Participants reported that psychoeducation empowered them and their families, while experiential learning helped translate strategies into everyday practice. Flexible and tailored approaches were considered important for improving accessibility and effectiveness. Perceived barriers included complex module content, remote delivery, and competing commitments. Findings provide preliminary support for GSH interventions for eating disorders in YP and identify areas for refining future intervention.

هدف: تعداد فزاینده‌ای از افراد جوان (YP) به دنبال حمایت برای اختلالات خوردن هستند که این امر منجر به نیاز فزاینده و برآورده‌نشده برای درمان به‌موقع و قابل دسترس شده است. در حالی که مداخلات خودیاری هدایت‌شده (GSH) اثربخشی خود را برای سایر مشکلات سلامت روان نوجوانان نشان داده‌اند، گزینه‌ها برای اختلالات خوردن همچنان محدود باقی مانده است. برنامه SPICE (مداخله روان‌شناختی کوتاه‌مدت برای کودکان مبتلا به اختلالات خوردن)، یک برنامه خودیاری هدایت‌شده مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری (CBT) فراتشخیصی است که برای رفع این خلأ توسعه یافته است. این مطالعه کیفی دیدگاه‌های شرکت‌کنندگان را درباره سازوکارهایی که از طریق آن‌ها SPICE می‌تواند به بهبودی کمک کند، مورد بررسی قرار داد. روش: SPICE شامل هشت ماژول هفتگی است که هر هفته با یک جلسه درمان هدایت‌شده ۳۰ دقیقه‌ای همراه می‌شود. شش نوجوان دختر مبتلا به اختلالات خوردن و والدین آن‌ها که SPICE را به پایان رسانده بودند، در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته پس از مداخله شرکت کردند. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک واقع‌گرای انتقادی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: چهار سازوکار کلیدی فرضی شناسایی شد: (۱) حمایت بین‌فردی (از سوی راهنما و والدین) به عنوان کاتالیزور تغییر و حفظ پویایی. (۲) افزایش دانش درباره اختلالات خوردن و عوامل شناختی و رفتاری مرتبط که منجر به تغییرات مثبت می‌شود. (۳) یادگیری تجربی در موقعیت واقعی به عنوان عامل کلیدی در اجرای راهبردهای خاص و پذیرش مسئولیت تغییر. (۴) زمینه، یعنی عوامل فردی و نظام‌مند که تغییر را تسهیل یا بازدارندگی می‌کنند. بحث: روابط بین‌فردی به عنوان عامل ارتقاء مشارکت و تغییر تلقی شد. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که آموزش روانی به آن‌ها و خانواده‌هایشان قدرت بخشیده است، در حالی که یادگیری تجربی به انتقال راهبردها به عمل روزمره کمک کرده است. رویکردهای انعطاف‌پذیر و متناسب با نیازها برای بهبود دسترسی و اثربخشی مهم تلقی شدند. موانع ادراک‌شده شامل محتوای پیچیده ماژول‌ها، ارائه از راه دور و تعهدات رقابتی بود. یافته‌ها حمایت اولیه‌ای برای مداخلات خودیاری هدایت‌شده برای اختلالات خوردن در افراد جوان ارائه می‌دهد و حوزه‌هایی را برای اصلاح مداخلات آینده شناسایی می‌کند.

Although clinicians often report significant emotional challenges in psychotherapy for personality disorders, we still know relatively little about how these difficulties are enacted and reorganized in moment-to-moment patient-therapist interaction.We examine whether interactional resonance and mediopassive agency can help illuminate relational difficulties and change in a good-outcome long-term psychodynamic psychotherapy involving a patient with severe interpersonal pathology, chronic depressive symptoms, and somatic complaints.The patient met the diagnostic criteria for borderline and avoidant personality disorders, as well as depressive and somatic symptom disorders.For much of the treatment, the therapist described sessions as highly distressing.Over time, sessions were experienced as less distressing and more productive.We examined whether this shift could be accounted for by changes in how patient and therapist took up and developed each other's contributions in interaction.Following a preliminary screening of therapist reports, case notes, and session recordings, we selected 10 sessions for multimodal conversation analysis.Using exploratory conversation analysis, we specified analytic indicators for interactional resonance and then compared five high-distress sessions with five lower distress sessions.High-distress sessions showed lower interactional resonance, whereas lower distress sessions showed higher resonance.In lower distress sessions, patient and therapist more often engaged in mediopassive interactions-that is, they jointly participated in the stepwise construction of meaning across turns.Psychotherapy for severe interpersonal pathology may involve working with persistently low levels of interactional resonance that constrain spontaneous, collaborative meaning-making.The findings further suggest that a dyad's capacity for interactional resonance may increase over the course of long-term treatment. Clinical Impact StatementQuestion: How can we explain the emotional challenges that often arise in psychotherapy with patients with severe personality disorder?Findings: Sessions with subjectively high emotional distress lacked interactional resonance, while lower distress sessions showed higher interactional resonance as well as more mediopassive agency-collaborative meaning-making that is not fully predictable or controllable by either participant.Meaning: Very low interactional resonance may be linked to severe emotional difficulties in therapeutic relationships, but long-term therapy may foster increases in a dyad's capacity for resonance.Next Steps: Future research should explore how therapists can foster the development of interpersonal resonance in patients with severe personality disorder and how clinical training might better prepare clinicians to effectively recognize and work with noninterpretive mechanisms of change.

اگرچه درمانگران اغلب از چالش‌های هیجانی قابل توجه در روان‌درمانی اختلالات شخصیت گزارش می‌کنند، اما هنوز نسبتاً اندک می‌دانیم که این دشواری‌ها چگونه در تعامل لحظه‌به‌لحظه بیمار و درمانگر به اجرا درمی‌آیند و بازسازماندهی می‌شوند. ما بررسی می‌کنیم که آیا هم‌طنینی تعاملی و عاملیت میان‌منفعل می‌تواند به روشن شدن دشواری‌های رابطه‌ای و تغییر در یک روان‌درمانی پویشی بلندمدت با پیامد مطلوب که شامل بیماری با آسیب‌شناسی شدید بین‌فردی، علائم مزمن افسردگی و شکایات جسمانی است، کمک کند یا خیر. بیمار معیارهای تشخیصی اختلال شخصیت مرزی و اجتنابی، همچنین اختلال افسردگی و اختلال علائم جسمانی را داشت. در بخش عمده‌ای از درمان، درمانگر جلسات را بسیار ناراحت‌کننده توصیف می‌کرد. با گذشت زمان، جلسات کمتر ناراحت‌کننده و پربارتر تجربه شدند. ما بررسی کردیم که آیا این تغییر را می‌توان با تغییر در نحوه برداشت و توسعه مشارکت‌های یکدیگر توسط بیمار و درمانگر در تعامل توضیح داد. پس از غربالگری اولیه گزارش‌های درمانگر، یادداشت‌های موردی و ضبط جلسات، ۱۰ جلسه برای تحلیل مکالمه چندوجهی انتخاب شد. با استفاده از تحلیل مکالمه اکتشافی، شاخص‌های تحلیلی برای هم‌طنینی تعاملی مشخص شد و سپس پنج جلسه با ناراحتی بالا با پنج جلسه با ناراحتی کمتر مقایسه گردید. جلسات با ناراحتی بالا هم‌طنینی تعاملی پایین‌تری نشان دادند، در حالی که جلسات با ناراحتی کمتر هم‌طنینی بالاتری داشتند. در جلسات با ناراحتی کمتر، بیمار و درمانگر بیشتر در تعاملات میان‌منفعل شرکت می‌کردند؛ یعنی به طور مشترک در ساخت تدریجی معنا در طول نوبت‌ها مشارکت داشتند. روان‌درمانی برای آسیب‌شناسی شدید بین‌فردی ممکن است شامل کار با سطوح مداوم پایین هم‌طنینی تعاملی باشد که ساخت معنای خودجوش و مشارکتی را محدود می‌کند. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که ظرفیت یک زوج درمانی برای هم‌طنینی تعاملی ممکن است در طول درمان بلندمدت افزایش یابد. بیانیه تأثیر بالینی: پرسش: چگونه می‌توان چالش‌های هیجانی که اغلب در روان‌درمانی بیماران مبتلا به اختلال شخصیت شدید بروز می‌کند را توضیح داد؟ یافته‌ها: جلساتی با ناراحتی هیجانی بالا فاقد هم‌طنینی تعاملی بودند، در حالی که جلسات با ناراحتی کمتر هم‌طنینی تعاملی بالاتر و همچنین عاملیت میان‌منفعل بیشتری داشتند؛ یعنی ساخت معنای مشارکتی که به طور کامل توسط هیچ یک از شرکت‌کنندگان قابل پیش‌بینی یا کنترل نیست. معنا: هم‌طنینی تعاملی بسیار پایین ممکن است با دشواری‌های شدید هیجانی در روابط درمانی مرتبط باشد، اما درمان بلندمدت می‌تواند موجب افزایش ظرفیت زوج درمانی برای هم‌طنینی شود. گام‌های بعدی: پژوهش‌های آینده باید بررسی کنند که درمانگران چگونه می‌توانند رشد هم‌طنینی بین‌فردی را در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت شدید تقویت کنند و آموزش بالینی چگونه می‌تواند درمانگران را برای شناسایی و کار مؤثر با سازوکارهای غیرتفسیری تغییر بهتر آماده سازد.