Background: Developmental screening and responsive caregiving are essential components of early childhood healthcare. Parenting styles may be associated with developmental screening outcomes. Objectives: To examine the association between parenting styles and developmental screening categories among children aged 2 to 5 years in Sukabumi, Indonesia. Methods: This quantitative cross sectional study included 260 mother–child pairs recruited through reported cluster random sampling. Parenting styles were assessed using the Parenting Styles and Dimensions Questionnaire, while development was screened using the Kuesioner Pra Skrining Perkembangan. Associations were analyzed using Pearson chi square and Cramér’s V. Results: Authoritative, authoritarian, and permissive parenting accounted for 49.6%, 24.2%, and 26.2% of participants, respectively. Developmental screening indicated normal findings in 67.7%, suspect findings in 24.2%, and delay findings in 8.1%. A significant association was observed (X² = 21.148; df = 4; p < 0.001; Cramér’s V = 0.202). Suspect findings were highest with authoritarian parenting (41.3%), while delay findings were highest with permissive parenting (14.7%). Conclusions: Parenting styles were associated with developmental screening categories. Findings support caregiver counseling and routine developmental screening but do not establish causality.
زمینه: غربالگری رشد و مراقبت پاسخگو از اجزای اساسی مراقبت‌های بهداشتی دوران کودکی به‌شمار می‌روند. سبک‌های فرزندپروری ممکن است با نتایج غربالگری رشد مرتبط باشند. هدف: بررسی ارتباط بین سبک‌های فرزندپروری و دسته‌بندی‌های غربالگری رشد در کودکان ۲ تا ۵ ساله شهر سوکابومی اندونزی. روش‌ها: این مطالعه مقطعی کمی شامل ۲۶۰ زوج مادر–کودک بود که با نمونه‌گیری خوشه‌ای تصادفی گزارش‌شده انتخاب شدند. سبک‌های فرزندپروری با استفاده از پرسشنامه سبک‌ها و ابعاد فرزندپروری (Parenting Styles and Dimensions Questionnaire) ارزیابی شد و غربالگری رشد با استفاده از پرسشنامه پیش‌غربالگری رشد (Kuesioner Pra Skrining Perkembangan) انجام گرفت. ارتباط‌ها با استفاده از آزمون کای دو پیرسون و مقدار V کرامر تحلیل شد. یافته‌ها: سبک فرزندپروری مقتدرانه، استبدادی و سهل‌گیر به‌ترتیب ۴۹/۶٪، ۲۴/۲٪ و ۲۶/۲٪ شرکت‌کنندگان را تشکیل دادند. غربالگری رشد در ۶۷/۷٪ یافته‌های طبیعی، در ۲۴/۲٪ یافته‌های مشکوک و در ۸/۱٪ یافته‌های تأخیر را نشان داد. ارتباط معناداری مشاهده شد (X² = 21.148؛ df = 4؛ p < 0.001؛ V کرامر = 0.202). بیشترین یافته‌های مشکوک در سبک فرزندپروری استبدادی (۴۱/۳٪) و بیشترین یافته‌های تأخیر در سبک فرزندپروری سهل‌گیر (۱۴/۷٪) مشاهده شد. نتیجه‌گیری: سبک‌های فرزندپروری با دسته‌بندی‌های غربالگری رشد مرتبط بودند. یافته‌ها از مشاوره به مراقبان و غربالگری روتین رشد حمایت می‌کنند اما رابطه علی را اثبات نمی‌کنند.
Gross motor development is an important aspect of early childhood development that requires stimulation through various play activities. The availability of outdoor play facilities can provide children with opportunities to engage in a variety of movements appropriate to their developmental stages. This study aims to examine the potential role of outdoor play facilities in stimulating the gross motor development of young children, using the facilities available at TK Wijaya Kusumah as a contextual reference. This study employs a library research method with content analysis. The sources reviewed include relevant national and international journal articles and reference books. Unstructured observations and documentation of the outdoor play facilities at TK Wijaya Kusumah were used to provide contextual information about the facilities discussed. The findings indicate that various types of equipment, including tire stepping paths, swings, slides, spinning bowls, wobbly bridges, monkey bars, seesaws, and balance beams, offer different types of movement activities and have the potential to stimulate muscle strength, balance, movement coordination, agility, and postural control. The use of these facilities should consider children's developmental stages, equipment safety, and teacher supervision. This review provides an overview of the potential of various outdoor play facilities to stimulate gross motor development and may serve as a reference for teachers and early childhood education providers in designing play environments. Since this study is based on a literature review and does not directly assess children's motor abilities, the findings cannot establish a causal relationship between the completeness of outdoor play facilities and children's gross motor development.
Character education is a fundamental aspect of early childhood development because it shapes children's personality, behavior, and moral values from an early age. In Islamic education, character formation is directed toward developing noble character (akhlaq al-karimah) based on the teachings of the Qur’an and Sunnah. This study aims to analyze the strategies of Islamic value internalization employed in Quranic Learning Centers (Rumah Qur’an) and their contribution to early childhood character development. This research employed a qualitative approach using a library research method. Data were collected from books, scientific journals, research articles, and other relevant academic sources published within the last eight years. The collected data were analyzed using content analysis to identify patterns and strategies related to the internalization of Islamic values in early childhood education. The findings indicate that the internalization of Islamic values in Quranic Learning Centers is implemented through several key strategies, including exemplary behavior (uswah hasanah), habituation of Islamic practices, storytelling and moral advice, the establishment of a religious learning environment, and collaboration between educational institutions and parents. These strategies effectively foster religious character, discipline, responsibility, politeness, empathy, and independence among children. The study concludes that Quranic Learning Centers play a significant role in strengthening Islamic character education and can serve as an effective alternative for character development amid contemporary moral and technological challenges.
آموزش شخصیت یکی از جنبه‌های اساسی رشد کودکی است، زیرا شخصیت، رفتار و ارزش‌های اخلاقی کودکان را از سنین پایین شکل می‌دهد. در آموزش اسلامی، شکل‌گیری شخصیت بر پایه توسعه اخلاق نیکو (اخلاق‌الکریمَه) و بر اساس آموزه‌های قرآن و سنت هدایت می‌شود. هدف این پژوهش، تحلیل راهبردهای درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی در مراکز آموزش قرآنی (خانه قرآن) و نقش آن‌ها در پرورش شخصیت کودکان است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش پژوهش کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از کتاب‌ها، مجلات علمی، مقالات پژوهشی و سایر منابع علمی مرتبط که در هشت سال اخیر منتشر شده‌اند، گردآوری گردید. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از تحلیل محتوا به منظور شناسایی الگوها و راهبردهای مرتبط با درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی در آموزش کودکان تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی در مراکز آموزش قرآنی از طریق چند راهبرد کلیدی از جمله رفتار الگویی (اسوه حسنه)، عادت‌دهی به اعمال اسلامی، قصه‌گویی و اندرز اخلاقی، ایجاد محیط یادگیری دینی و همکاری میان نهادهای آموزشی و والدین اجرا می‌شود. این راهبردها به طور مؤثری موجب پرورش شخصیت دینی، انضباط، مسئولیت‌پذیری، ادب، همدلی و استقلال در کودکان می‌گردد. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که مراکز آموزش قرآنی نقش مهمی در تقویت آموزش شخصیت اسلامی ایفا می‌کنند و می‌توانند به عنوان جایگزینی مؤثر برای پرورش شخصیت در مواجهه با چالش‌های اخلاقی و فناوری معاصر مورد استفاده قرار گیرند.
Hadith learning in early childhood plays an important role in instilling religious and moral values from an early age. However, delivering hadith materials requires engaging media that are appropriate to children's developmental characteristics so that the messages can be understood in simple ways. This article aims to examine the use of Islamic animated videos as supporting media for hadith learning in early childhood. Islamic animated videos combine images, sounds, movements, and stories to create an enjoyable learning atmosphere and help children recognize and understand the moral messages contained in hadith. This study employs a qualitative approach with a descriptive method through a literature review of relevant sources on digital learning media, Islamic religious education, and early childhood development. The findings indicate that Islamic animated videos have the potential to increase children's interest in hadith learning, clarify the meaning of hadith through concrete illustrations, and support the internalization of Islamic values in everyday life. The use of these media should be accompanied by teacher guidance, age-appropriate content selection, habituation activities, and exemplary behavior. Therefore, Islamic animated videos can serve as an alternative learning medium to support hadith introduction and the development of Islamic character in early childhood
آموزش حدیث در دوران کودکی نقش مهمی در نهادینه‌سازی ارزش‌های دینی و اخلاقی از سنین پایین ایفا می‌کند. با این حال، ارائه محتوای حدیث نیازمند رسانه‌هایی جذاب و متناسب با ویژگی‌های رشدی کودکان است تا پیام‌ها به شیوه‌ای ساده قابل فهم باشند. این مقاله با هدف بررسی استفاده از ویدئوهای انیمیشن اسلامی به عنوان رسانه کمکی در آموزش حدیث به کودکان پیش‌دبستانی نگاشته شده است. ویدئوهای انیمیشن اسلامی با ترکیب تصاویر، صداها، حرکات و داستان‌ها، فضایی لذت‌بخش برای یادگیری ایجاد می‌کنند و به کودکان کمک می‌کنند تا پیام‌های اخلاقی نهفته در احادیث را شناسایی و درک نمایند. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی از طریق مرور منابع مرتبط با رسانه‌های دیجیتال آموزشی، آموزش دینی اسلامی و رشد کودکان پیش‌دبستانی انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که ویدئوهای انیمیشن اسلامی پتانسیل افزایش علاقه کودکان به آموزش حدیث، تبیین معنای حدیث از طریق تصویرسازی‌های عینی و حمایت از درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی در زندگی روزمره را دارند. استفاده از این رسانه‌ها باید با راهنمایی معلم، انتخاب محتوای متناسب با سن، فعالیت‌های عادت‌دهی و ارائه الگوهای رفتاری همراه باشد. بنابراین، ویدئوهای انیمیشن اسلامی می‌توانند به عنوان رسانه آموزشی جایگزین برای حمایت از معرفی حدیث و توسعه شخصیت اسلامی در کودکان پیش‌دبستانی مورد استفاده قرار گیرند.
The transition from the 2013 Curriculum to the Independent Curriculum is a step taken by the government to create a learning process that is more child-focused, more flexible, and tailored to the needs and developmental levels of students. At the Kindergarten (TK) level, this change is expected to increase children's curiosity and enthusiasm for learning through meaningful play activities, project-based learning, and good character building. This study aims to analyze the impact of the transition from the 2013 Curriculum to the Independent Curriculum on children's learning interests at Mujahidin Kindergarten. This study applied a qualitative approach with data collection through interviews, observation, and documentation. The data obtained were analyzed using the stages of data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results showed that the implementation of the Independent Curriculum at Mujahidin Kindergarten provided teachers with the flexibility to design more diverse and student-centered learning, thereby encouraging increased child involvement in learning activities. The implementation of this curriculum also had a positive impact on children's learning interests, as demonstrated by increased activeness, enthusiasm, courage to ask questions, participation in play activities, the ability to collaborate with friends, and a higher curiosity compared to when still using the 2013 Curriculum. Therefore, the transition from the 2013 Curriculum to the Independent Curriculum at Mujahidin Kindergarten has a positive contribution in increasing children's learning interests while creating a more active, enjoyable learning process that is in line with the characteristics of early childhood development.
گذار از برنامهٔ درسی ۲۰۱۳ به برنامهٔ درسی مستقل، گامی است که توسط دولت به منظور ایجاد فرایند یادگیری کودک‌محورتر، منعطف‌تر و متناسب با نیازها و سطوح رشدی دانش‌آموزان برداشته شده‌است. در سطح مهدکودک (TK)، انتظار می‌رود این تغییر باعث افزایش کنجکاوی و اشتیاق کودکان به یادگیری از طریق فعالیت‌های بازی معنادار، یادگیری مبتنی بر پروژه و تقویت شخصیت مطلوب شود. هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر گذار از برنامهٔ درسی ۲۰۱۳ به برنامهٔ درسی مستقل بر علاقه‌مندی به یادگیری کودکان در مهدکودک Mujahidin است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با جمع‌آوری داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و مستندسازی انجام شده‌است. داده‌های به‌دست‌آمده با استفاده از مراحل جمع‌آوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. نتایج نشان داد که اجرای برنامهٔ درسی مستقل در مهدکودک Mujahidin به معلمان این امکان را داده‌است تا یادگیری متنوع‌تر و دانش‌آموزمحورتر را طراحی کنند و در نتیجه موجب افزایش مشارکت کودکان در فعالیت‌های یادگیری شده‌است. اجرای این برنامهٔ درسی همچنین تأثیر مثبتی بر علاقه‌مندی به یادگیری کودکان داشته‌است، به‌گونه‌ای که افزایش فعالیت، اشتیاق، جرأت در پرسشگری، مشارکت در فعالیت‌های بازی، توانایی همکاری با دوستان و کنجکاوی بیشتر نسبت به زمان استفاده از برنامهٔ درسی ۲۰۱۳ مشاهده شد. بنابراین، گذار از برنامهٔ درسی ۲۰۱۳ به برنامهٔ درسی مستقل در مهدکودک Mujahidin نقش مثبتی در افزایش علاقه‌مندی به یادگیری کودکان داشته و فرایند یادگیری فعال‌تر و لذت‌بخش‌تری را متناسب با ویژگی‌های رشد اوایل کودکی فراهم می‌کند.
Objective: To evaluate kindergarten teachers’ knowledge toward early childhood developmental stages, and to evaluate the effectiveness of a prepared educational program in improving their knowledge Study Design: Quasi-experimental studyPlace and Duration of Study: This study was conducted at the College of Nursing, University of Babylon, Iraq, from 12th June 2025 to 31st July 2025. Methods: 50 kindergarten teachers in nine kindergartens in holy city of Karbala. The data collected consist of twenty multiple choices items related to developmental stages of kindergarten children’s age group. Results: Majority of kindergarten teachers were between 35 and 44 years old and mean age was 36.82±7.5 years, had a bachelor's degree or higher, and at least five years of experience. Most had attended one or two training courses related to child growth and development. Pre-test results indicated that teachers' knowledge of both developmental stages was fair. The educational program demonstrated statistically significant effectiveness in improving knowledge. Teachers' knowledge of developmental stages was strongly associated with education level, years of experience, and training participation, but not with age, child responsibility, or type of kindergarten. Conclusion: Kindergarten teachers' basic knowledge related to child of developmental stages was insufficient in their pre-test, but the designed educational program effectively enhanced their knowledge through posttest. Educational level, professional experience, and previous training were critical factors in determining knowledge, highlighting the importance of structured professional development.
هدف: ارزیابی دانش مربیان مهدکودک نسبت به مراحل رشد دوران کودکی اولیه و ارزیابی اثربخشی یک برنامه آموزشی تهیه‌شده در بهبود دانش آنان. طرح مطالعه: مطالعه شبه‌آزمایشی. محل و مدت زمان مطالعه: این مطالعه در دانشکده پرستاری دانشگاه بابل، عراق، از ۱۲ ژوئن ۲۰۲۵ تا ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۵ انجام شد. روش‌ها: ۵۰ مربی مهدکودک در نه مهدکودک در شهر مقدس کربلا شرکت داشتند. داده‌های جمع‌آوری‌شده شامل بیست سؤال چندگزینه‌ای مرتبط با مراحل رشد گروه سنی کودکان مهدکودک بود. نتایج: اکثریت مربیان مهدکودک بین ۳۵ تا ۴۴ سال سن داشتند و میانگین سنی آن‌ها ۳۶٫۸۲±۷٫۵ سال بود، دارای مدرک کارشناسی یا بالاتر بودند و حداقل پنج سال سابقه کار داشتند. بیشتر آن‌ها در یک یا دو دوره آموزشی مرتبط با رشد و تکامل کودک شرکت کرده بودند. نتایج پیش‌آزمون نشان داد که دانش مربیان درباره هر دو مرحله رشد در سطح متوسط بود. برنامه آموزشی اثربخشی آماری معناداری در بهبود دانش نشان داد. دانش مربیان درباره مراحل رشد ارتباط قوی با سطح تحصیلات، سال‌های تجربه و شرکت در دوره‌های آموزشی داشت، اما با سن، مسئولیت کودک یا نوع مهدکودک ارتباطی نداشت. نتیجه‌گیری: دانش پایه‌ای مربیان مهدکودک درباره مراحل رشد کودک در پیش‌آزمون ناکافی بود، اما برنامه آموزشی طراحی‌شده به طور مؤثری دانش آن‌ها را در پس‌آزمون ارتقا داد. سطح تحصیلات، تجربه حرفه‌ای و آموزش‌های قبلی عوامل مهمی در تعیین دانش بودند که اهمیت توسعه حرفه‌ای ساختاریافته را برجسته می‌کند.
