international students

Purpose: This study aimed to assess the efficacy of multicultural therapy in reducing anxiety and psychological distress and improving social well-being and social performance among international students in West Asia. Methods and Materials: This quantitative study was conducted in two descriptive and quasi-experimental phases. The statistical population consisted of 250 international students studying at Mohaghegh Ardabili University during the 2023–2024 academic year. In the screening phase, 124 students were selected through multistage cluster sampling and completed the Beck Anxiety Inventory, Keyes Social Well-Being Scale, Hadian-Nasab Social Performance Questionnaire, and Goldberg General Health Questionnaire. Following screening, 30 students who met the inclusion criteria, including a Beck Anxiety Inventory score greater than 17, were selected and randomly assigned to a multicultural therapy group and a wait-list control group, with 15 participants in each group. Both groups completed pretest and posttest assessments. The experimental group received multicultural therapy, whereas the control group received no active intervention during the study period. Data were analyzed using analysis of covariance after examining the relevant statistical assumptions. Findings: After controlling for pretest scores, multicultural therapy produced a significant reduction in anxiety compared with the wait-list control condition, F(1, 27) = 44.83, p < .001, partial η² = .624. Significant group differences were also observed in social well-being, F(1, 27) = 35.63, p < .001, partial η² = .569, and social performance, F(1, 27) = 29.73, p < .001, partial η² = .524, with higher adjusted posttest scores in the experimental group. General psychological distress was also significantly lower in the multicultural therapy group, F(1, 27) = 40.25, p < .001, partial η² = .598. Conclusion: Multicultural therapy appears to be an effective culturally responsive intervention for reducing anxiety and psychological distress and enhancing the social well-being and social performance of international students.

هدف: این پژوهش با هدف ارزیابی اثربخشی درمان چندفرهنگی در کاهش اضطراب و پریشانی روان‌شناختی و بهبود بهزیستی اجتماعی و عملکرد اجتماعی در میان دانشجویان بین‌المللی در غرب آسیا انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه کمی در دو مرحله توصیفی و نیمه‌آزمایشی اجرا گردید. جامعه آماری شامل ۲۵۰ دانشجوی بین‌المللی مشغول به تحصیل در دانشگاه محقق اردبیلی در سال تحصیلی ۲۰۲۳–۲۰۲۴ بود. در مرحله غربالگری، ۱۲۴ دانشجو با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند و پرسشنامه اضطراب بک، مقیاس بهزیستی اجتماعی Keyes، پرسشنامه عملکرد اجتماعی Hadian-Nasab و پرسشنامه سلامت عمومی Goldberg را تکمیل کردند. پس از غربالگری، ۳۰ دانشجویی که معیارهای ورود از جمله نمره بالاتر از ۱۷ در پرسشنامه اضطراب بک را داشتند، انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه درمان چندفرهنگی و کنترل فهرست انتظار (هر گروه ۱۵ نفر) گمارده شدند. هر دو گروه ارزیابی‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون را تکمیل کردند. گروه آزمایشی درمان چندفرهنگی را دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل طی دوره مطالعه هیچ مداخله فعالی دریافت نکرد. داده‌ها پس از بررسی مفروضه‌های آماری مربوطه با استفاده از تحلیل کوواریانس تحلیل شدند. یافته‌ها: پس از کنترل نمرات پیش‌آزمون، درمان چندفرهنگی منجر به کاهش معنادار اضطراب نسبت به گروه کنترل فهرست انتظار شد، F(1, 27) = 44.83, p < .001, partial η² = .624. تفاوت معنادار بین گروه‌ها در بهزیستی اجتماعی، F(1, 27) = 35.63, p < .001, partial η² = .569، و عملکرد اجتماعی، F(1, 27) = 29.73, p < .001, partial η² = .524، نیز مشاهده شد و نمرات تعدیل‌شده پس‌آزمون در گروه آزمایشی بالاتر بود. همچنین پریشانی روان‌شناختی عمومی در گروه درمان چندفرهنگی به طور معناداری کمتر بود، F(1, 27) = 40.25, p < .001, partial η² = .598. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد درمان چندفرهنگی یک مداخله مؤثر و پاسخگو به لحاظ فرهنگی برای کاهش اضطراب و پریشانی روان‌شناختی و ارتقای بهزیستی اجتماعی و عملکرد اجتماعی دانشجویان بین‌المللی باشد.

The Trump administration is using all the levers of executive power to intervene in universities, including multimillion-dollar cuts, investigations into federal regulation violations, visa withdrawals for international students, and ideological pressures. The outcome of this fight over the purpose of higher education could shape the sector for decades. This reflection essay argues that these attacks have been facilitated by a decade-long loss of public trust in higher education. It addresses two main questions: Why have colleges and universities lost the support of society, and what should they do to restore public trust? The essay argues that this loss of support is driven primarily by rising costs, perceived ideological bias, and questions about degree value. By situating these discussions within scholarship on polarization, populist backlash, and the “diploma divide,” this essay moves beyond causes to explore sector-specific solutions. These include improving educational access, redefining political messaging, demonstrating nonpartisanship, supporting their communities, redefining diversity to include social class, and bridging the cultural divide to protect the university as a democratic institution.

When students come to study at Australian universities from other countries, they often bring with them experiences that can be vastly different to dominant epistemological and ontological frameworks manifest in Australia. It may be difficult for them to adjust to these dominant epistemological and ontological frameworks particularly if their formal educational backgrounds did not provide them with opportunities to engage in in-depth critical thinking (CT), which is foundational in Australian higher education. This paper therefore examines the way in which international students may be disposed towards engaging in CT in higher education settings. Five interviews were conducted with students enrolled in an in-sessional EAP program at one Australian university. Students were asked questions related to their family, cultural, linguistic, and educational backgrounds, their understanding of CT, their confidence using it in academic contexts, and their perceptions of the impact of AI on their ability to think critically. The RICA CT curriculum model, which is based on dialogic theory and informed by these students’ narratives, is then presented. This model utilises a sequential iterative design to help students build confidence using CT, thus enabling them to better apply CT skills in their academic activities.

هنگامی که دانشجویان از کشورهای دیگر برای تحصیل به دانشگاه‌های استرالیا می‌آیند، اغلب تجربیاتی را با خود به همراه دارند که می‌تواند به طور قابل توجهی با چارچوب‌های معرفت‌شناختی و هستی‌شناختی غالب در استرالیا متفاوت باشد. ممکن است برای آنان سازگاری با این چارچوب‌های معرفت‌شناختی و هستی‌شناختی غالب دشوار باشد، به‌ویژه اگر پیشینه آموزشی رسمی آنان فرصت‌هایی برای مشارکت عمیق در تفکر انتقادی (CT) که در آموزش عالی استرالیا بنیادی است، فراهم نکرده باشد. بنابراین، این مقاله به بررسی نحوه گرایش دانشجویان بین‌المللی به مشارکت در تفکر انتقادی در محیط‌های آموزش عالی می‌پردازد. پنج مصاحبه با دانشجویان ثبت‌نام‌شده در یک برنامه EAP درون‌دوره‌ای در یکی از دانشگاه‌های استرالیا انجام شد. از دانشجویان درباره پیشینه خانوادگی، فرهنگی، زبانی و آموزشی، درک آنان از تفکر انتقادی، میزان اعتماد به نفس در به‌کارگیری آن در زمینه‌های دانشگاهی و ادراک آنان از تأثیر هوش مصنوعی بر توانایی‌شان در تفکر انتقادی سؤال شد. سپس الگوی برنامه درسی RICA CT که مبتنی بر نظریه دیالوژیک و با الهام از روایت‌های این دانشجویان است، ارائه می‌شود. این الگو از طراحی تکرارشونده و پی‌درپی بهره می‌گیرد تا به دانشجویان در تقویت اعتماد به نفس در استفاده از تفکر انتقادی کمک کند و بدین ترتیب آنان را قادر می‌سازد مهارت‌های تفکر انتقادی را بهتر در فعالیت‌های دانشگاهی خود به کار گیرند.