Assessment in Arabic language learning as a foreign language (Arabic as a Foreign Language) is currently undergoing a significant paradigm shift. This transformation is influenced by the development of digital technology, the utilization of Artificial Intelligence (AI), and the implementation of the Merdeka Curriculum in Indonesia, which emphasizes flexibility, differentiation, and learning personalization. This article presents a Systematic Literature Review (SLR) aimed at identifying, examining, and synthesizing developments, innovations, methodological approaches, and various challenges in the assessment of the four Arabic language skills, namely listening, speaking, reading, and writing, during the period from 2020 to early 2026. The review employed the PRISMA (Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses) protocol to identify and analyze relevant literature. The findings indicate a shift from conventional evaluation systems based on discrete tests toward the implementation of Technology-Enhanced Assessment (TEA) and more authentic forms of assessment. The literature synthesis reveals several key findings. First, diagnostic assessment, encompassing both cognitive and non-cognitive aspects, plays an important role in designing differentiated learning within the framework of the Merdeka Curriculum. Second, the development of assessment instruments for Arabic language maharah is increasingly oriented toward measuring higher-order thinking skills (Higher Order Thinking Skills/HOTS). Third, the utilization of Generative AI, including ChatGPT, as well as various gamification-based learning platforms, has introduced new approaches to providing faster, more adaptive, and interactive feedback. Based on the synthesis, the effectiveness of modern assessment is not determined solely by the sophistication of the technology employed, but also by the alignment between technology and pedagogical objectives, the transparency of assessment procedures, and its ability to comprehensively represent learners' communicative competence while maintaining the principles of academic integrity.
The emergence of generative artificial intelligence (Generative AI), such as ChatGPT, has brought significant changes to higher education, including Arabic language learning for non-native speakers (Arabic as a Foreign Language). Writing skills (Maharah al-Kitabah) are considered a relatively complex productive skill. Learners are required not only to master word formation (Sarf) and Arabic grammar (Nahwu), but also to organize ideas coherently and logically. This article employs a Systematic Literature Review (SLR) approach based on the PRISMA 2020 standards to map the use of ChatGPT in Arabic writing, examine the reliability of AI in Arabic grammar, and identify research gaps that remain underexplored. The review findings indicate that ChatGPT can serve as a useful writing partner (human-AI co-writer), particularly for generating ideas, enriching vocabulary, and correcting basic grammatical errors. However, AI still frequently produces errors or “hallucinations” when dealing with morphologically complex words, variations in Arabic dialects, and unvocalized texts. As a result, AI-generated writing may appear linguistically polished on the surface while containing grammatical inaccuracies. Furthermore, excessive reliance on AI may pose risks to academic integrity, while AI detection tools themselves often produce inaccurate results when identifying Arabic-language texts (false positives). This review also finds that existing research remains overly focused on English, tends to examine only the final writing outcomes without investigating students’ cognitive processes, and has paid limited attention to AI models specifically developed for the Arab region, such as ALLaM and Jais. Therefore, the approach to AI-assisted learning needs to shift from merely using AI toward purposeful and reflective utilization through frameworks such as the Spiral Learning Model and Genre-Based Pedagogy, so that AI functions as a scaffold without diminishing students’ autonomy and critical thinking.
The development of artificial intelligence in education opens up opportunities to support learning while also raising ethical issues related to academic integrity and students’ digital responsibility. This article aims to analyze the role of character education as a foundation for guiding the use of artificial intelligence in relation to these two aspects. The study employs a literature review using a descriptive-qualitative approach. The findings indicate that the values of ṣidq and amanah provide a conceptual foundation for transparency in AI use, recognition of intellectual contributions, adherence to assignment guidelines, and accountability for learning processes and outcomes. Meanwhile, the values of tabayyun, respect for others, and a focus on the common good underpin digital responsibility in the form of information verification, privacy protection, respect for intellectual property, and consideration of the social impacts of AI use. Strengthening these two aspects requires educators to lead by example, clear institutional guidelines, family support, and reflective learning grounded in ethical dilemmas. This article concludes that the integration of character education and AI literacy should be directed toward developing students who are proficient in using technology while also being able to make decisions honestly and responsibly. The resulting conceptual framework still requires empirical testing according to educational levels and contexts.
The rapid transformation of higher education through digital technologies has changed how students acquire, evaluate, interpret, and construct knowledge. In philological education, where linguistic evidence and textual interpretation are central, epistemic competence is increasingly essential. This article analyzes theoretical and pedagogical approaches to enhancing philology students’ epistemic competence in digital learning environments. Using conceptual analysis and a critical synthesis of scholarship on epistemic cognition, digital literacy, and technology-enhanced education, the study develops a five-dimensional framework encompassing cognitive-epistemic understanding, critical analysis, metacognitive reflection, digital research, and ethical communication. It discusses problem-based inquiry, corpus-based analysis, collaborative interpretation, reflective portfolios, and critical verification of AI-generated materials as instructional strategies. These approaches are presented as pedagogical propositions rather than experimentally validated outcomes. The article argues that digital tools can support responsible academic judgment when they are accompanied by explicit instruction in evidence evaluation, awareness of uncertainty, and academic integrity. The framework provides a basis for curriculum design and future empirical research in university philology programs.
تحول سریع آموزش عالی از طریق فناوریهای دیجیتال، نحوه کسب، ارزیابی، تفسیر و ساخت دانش توسط دانشجویان را دگرگون کرده است. در آموزش زبانشناسی، که شواهد زبانی و تفسیر متون در آن نقش محوری دارد، شایستگی معرفتی اهمیت فزایندهای یافته است. این مقاله رویکردهای نظری و آموزشی برای ارتقای شایستگی معرفتی دانشجویان زبانشناسی در محیطهای یادگیری دیجیتال را تحلیل میکند. با بهرهگیری از تحلیل مفهومی و ترکیب انتقادی پژوهشها در حوزههای شناخت معرفتی، سواد دیجیتال و آموزش مبتنی بر فناوری، این مطالعه چارچوبی پنجبعدی شامل فهم شناختی-معرفتی، تحلیل انتقادی، بازتاب فراشناختی، پژوهش دیجیتال و ارتباطات اخلاقی ارائه میدهد. در این مقاله، راهبردهای آموزشی همچون پژوهش مبتنی بر مسئله، تحلیل مبتنی بر پیکره، تفسیر مشارکتی، پرتفویهای بازتابی و راستیآزمایی انتقادی مواد تولیدشده توسط هوش مصنوعی مورد بحث قرار میگیرد. این رویکردها به عنوان پیشنهادهای آموزشی و نه نتایج تجربی اعتبارسنجیشده ارائه شدهاند. مقاله استدلال میکند که ابزارهای دیجیتال میتوانند از قضاوت علمی مسئولانه حمایت کنند، مشروط بر آنکه با آموزش صریح در ارزیابی شواهد، آگاهی از عدم قطعیت و رعایت صداقت علمی همراه باشند. این چارچوب مبنایی برای طراحی برنامه درسی و پژوهشهای تجربی آتی در برنامههای دانشگاهی زبانشناسی فراهم میکند.
Digital technology has reshaped how students learn, access information, and communicate. Alongside these benefits, it raises ethical concerns such as misinformation, plagiarism, and technology misuse. Integrating knowledge, faith, and good deeds is therefore needed to nurture students who are intellectually capable, spiritually aware, and morally grounded. This study explores the concepts of knowledge, faith, and good deeds and how they relate to one another from an Islamic perspective, as well as their relevance to student character building in the digital era. Using a descriptive qualitative library research design, the study reviews pertinent Qur'anic verses and scholarly journal articles on Islamic education, character development, and digital ethics. The results show that knowledge supplies intellectual understanding, faith provides the basis of moral values, and good deeds put knowledge and faith into practice in daily life. Together, these elements offer a conceptual basis for academic honesty, critical thinking, social responsibility, and ethical use of technology. In conclusion, building student character calls for a balance among intellectual competence, spiritual values, and consistent moral conduct so that students can meet digital-era challenges responsibly.
فناوری دیجیتال شیوههای یادگیری، دسترسی به اطلاعات و ارتباط دانشجویان را دگرگون کرده است. در کنار این مزایا، نگرانیهای اخلاقی همچون اطلاعات نادرست، سرقت علمی و سوءاستفاده از فناوری نیز مطرح میشود. بنابراین، ادغام علم، ایمان و عمل صالح برای پرورش دانشجویانی که از لحاظ فکری توانمند، از نظر معنوی آگاه و از لحاظ اخلاقی پایبند هستند، ضروری است. این پژوهش به بررسی مفاهیم علم، ایمان و عمل صالح و نحوه ارتباط آنها با یکدیگر از منظر اسلامی و همچنین اهمیت آنها در شکلگیری شخصیت دانشجویان در عصر دیجیتال میپردازد. با استفاده از روش پژوهش کیفی توصیفی از نوع کتابخانهای، آیات مرتبط قرآن کریم و مقالات علمی درباره آموزش اسلامی، رشد شخصیت و اخلاق دیجیتال مورد بررسی قرار گرفتهاند. نتایج نشان میدهد که علم، فهم و درک فکری را فراهم میکند، ایمان مبنای ارزشهای اخلاقی را شکل میدهد و عمل صالح، علم و ایمان را در زندگی روزمره به اجرا درمیآورد. این عناصر در کنار یکدیگر، مبنایی مفهومی برای صداقت علمی، تفکر انتقادی، مسئولیت اجتماعی و استفاده اخلاقی از فناوری ارائه میکنند. در نتیجه، شکلگیری شخصیت دانشجویان مستلزم تعادل میان شایستگی فکری، ارزشهای معنوی و رفتار اخلاقی مستمر است تا دانشجویان بتوانند با مسئولیتپذیری با چالشهای عصر دیجیتال مواجه شوند.
Educational transformation in the digital era requires a shift in the learning paradigm that emphasizes not only mastery of subject matter but also the development of students' creativity, critical thinking, digital literacy, and other essential competencies. The implementation of the Merdeka Curriculum provides greater flexibility for educational institutions and teachers to design learning activities according to students' needs while utilizing technological developments. Within this context, the integration of digital technology and Artificial Intelligence (AI) has the potential to accelerate the transformation of learning practices. This study aims to analyze the transformation of the Merdeka Curriculum through the integration of technology and Artificial Intelligence in learning, while identifying its impacts, opportunities, challenges, and implications for the roles of teachers and students' learning experiences. This research employs a qualitative approach using a literature review method. Data were obtained through the examination of books, scholarly journal articles, educational policy documents, and academic publications relevant to the Merdeka Curriculum, educational technology, and Artificial Intelligence in education. The data were analyzed using a descriptive-analytical approach by identifying, classifying, comparing, and synthesizing relevant findings from the literature. The results indicate that the integration of technology and AI can broaden access to learning resources, support more personalized and adaptive learning, assist teachers in developing instructional materials and assessments, and facilitate project-based learning and the development of twenty-first-century skills. Nevertheless, this transformation also presents several challenges, including unequal access to technology, disparities in teachers' digital competencies, the reliability of AI-generated information, data privacy concerns, potential student dependency on technology, and ethical issues related to academic integrity. Therefore, the integration of technology and AI within the Merdeka Curriculum should be positioned as a pedagogical instrument that supports educational objectives rather than as a replacement for teachers. Sustainable curriculum transformation requires strengthening teachers' digital and pedagogical competencies, establishing clear policies for the responsible use of AI, developing students' AI literacy, and implementing technology in ways that remain oriented toward human development and educational needs.
تحول آموزشی در عصر دیجیتال مستلزم تغییر در پارادایم یادگیری است که نه تنها بر تسلط بر محتوای درسی تأکید دارد، بلکه بر توسعهٔ خلاقیت، تفکر انتقادی، سواد دیجیتال و سایر شایستگیهای اساسی دانشآموزان نیز تمرکز میکند. اجرای برنامهٔ درسی مردکا انعطافپذیری بیشتری را برای مؤسسات آموزشی و معلمان فراهم میکند تا فعالیتهای یادگیری را متناسب با نیازهای دانشآموزان و با بهرهگیری از پیشرفتهای فناوری طراحی کنند. در این زمینه، ادغام فناوری دیجیتال و هوش مصنوعی (AI) پتانسیل تسریع تحول در شیوههای یادگیری را دارد. هدف این پژوهش، تحلیل تحول برنامهٔ درسی مردکا از طریق ادغام فناوری و هوش مصنوعی در آموزش و شناسایی تأثیرات، فرصتها، چالشها و پیامدهای آن برای نقش معلمان و تجارب یادگیری دانشآموزان است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش مرور ادبیات انجام شده است. دادهها از طریق بررسی کتابها، مقالات علمی-پژوهشی، اسناد سیاستگذاری آموزشی و انتشارات دانشگاهی مرتبط با برنامهٔ درسی مردکا، فناوری آموزشی و هوش مصنوعی در آموزش گردآوری شدهاند. دادهها با رویکرد توصیفی-تحلیلی و از طریق شناسایی، طبقهبندی، مقایسه و تلفیق یافتههای مرتبط از منابع مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان میدهد که ادغام فناوری و هوش مصنوعی میتواند دسترسی به منابع یادگیری را گسترش دهد، از یادگیری شخصیسازیشده و تطبیقی حمایت کند، به معلمان در توسعهٔ مواد آموزشی و ارزشیابیها یاری رساند و یادگیری مبتنی بر پروژه و توسعهٔ مهارتهای قرن بیستویکم را تسهیل کند. با این حال، این تحول با چالشهایی نیز همراه است؛ از جمله دسترسی نابرابر به فناوری، تفاوت در شایستگیهای دیجیتال معلمان، پایایی اطلاعات تولیدشده توسط هوش مصنوعی، نگرانیهای مربوط به حریم خصوصی دادهها، احتمال وابستگی دانشآموزان به فناوری و مسائل اخلاقی مرتبط با صداقت علمی. بنابراین، ادغام فناوری و هوش مصنوعی در برنامهٔ درسی مردکا باید به عنوان ابزاری آموزشی در خدمت اهداف تربیتی و نه جایگزین معلم تلقی شود. تحول پایدار برنامهٔ درسی مستلزم تقویت شایستگیهای دیجیتال و آموزشی معلمان، تدوین سیاستهای شفاف برای استفادهٔ مسئولانه از هوش مصنوعی، توسعهٔ سواد هوش مصنوعی در دانشآموزان و بهکارگیری فناوری به گونهای است که همچنان بر رشد انسانی و نیازهای آموزشی متمرکز باشد.
This paper explores the challenges faced by Mathematics and Science teacher-educators at a South African university in maintaining assessment credibility during the transition from face-to-face to online modalities. It utilises a Professional Learning Community (PLC) framework and authentic conversations amongst nine PLC members as a means of documenting scholarship of teaching and learning. The study delves into the challenges relating to disruptions to traditional assessment practices and the strategies employed to navigate them. The research is guided by the substitution, augmentation, modification and redefinition model, which provides a theoretical lens for understanding the evolution of technology in teaching and assessment. The findings reveal four key challenges: assessment integrity issues, load shedding disruptions, technical glitches and limited lecturer expertise in designing and administering higher-order online tasks. While the transition initially involved substitution and augmentation, with online assessments often deemed ‘too simplistic’ and prone to issues of academic integrity, efforts to move towards the modification phase showed promise. Modifications, in the context of assessment, included adapting the assessment task to ensure Mathematics and Science concepts are effectively assessed in an online, non-invigilated settings, as illustrated in the paper. Despite these advancements, progress towards the redefinition phase where assessments are fully integrated and technologically sophisticated to mitigate unethical usage of artificial intelligence remains limited. The paper argues that achieving this phase requires sustained and deliberate training for teacher-educators in advanced technological integration, emphasising the need for continued professional development in the post-COVID era.
این مقاله به بررسی چالشهایی میپردازد که مدرسان معلم ریاضی و علوم در یک دانشگاه آفریقای جنوبی در حفظ اعتبار ارزشیابی هنگام گذار از شیوه حضوری به شیوههای برخط با آن مواجه بودهاند. این پژوهش از چارچوب اجتماع یادگیری حرفهای (PLC) و گفتگوهای اصیل میان نه عضو این اجتماع به عنوان روشی برای مستندسازی دانش تدریس و یادگیری بهره میگیرد. مطالعه حاضر به چالشهای مرتبط با اختلال در شیوههای سنتی ارزشیابی و راهبردهای بهکاررفته برای مواجهه با آنها میپردازد. پژوهش با مدل جایگزینی، افزایش، اصلاح و بازتعریف هدایت میشود که لنزی نظری برای فهم تحول فناوری در آموزش و ارزشیابی فراهم میکند. یافتهها چهار چالش کلیدی را آشکار میسازد: مسائل مربوط به سلامت ارزشیابی، اختلالات ناشی از قطع برق، مشکلات فنی و محدودیت تخصص مدرسان در طراحی و اجرای تکالیف برخط سطح بالاتر. در حالی که گذار اولیه بیشتر شامل جایگزینی و افزایش بود و ارزشیابیهای برخط غالباً «بسیار ساده» و مستعد مسائل سلامت علمی تلقی میشدند، تلاشها برای حرکت به سوی مرحله اصلاح امیدبخش بود. اصلاحات در زمینه ارزشیابی شامل انطباق تکلیف ارزشیابی به منظور اطمینان از ارزیابی مؤثر مفاهیم ریاضی و علوم در محیطهای برخط و بدون مراقبت حضوری بود که در مقاله تشریح شده است. با وجود این پیشرفتها، حرکت به سوی مرحله بازتعریف که در آن ارزشیابیها به طور کامل یکپارچه و از لحاظ فناوری پیشرفته باشند تا از سوءاستفاده غیراخلاقی از هوش مصنوعی جلوگیری شود، همچنان محدود باقی مانده است. مقاله استدلال میکند که دستیابی به این مرحله نیازمند آموزش مستمر و هدفمند مدرسان معلم در زمینه ادغام پیشرفته فناوری است و بر ضرورت توسعه حرفهای مداوم در دوران پساکرونا تأکید میکند.
The swift evolution of Artificial Intelligence (AI) is dramatically changing the landscape of education, especially when it comes to assessment. Traditional methods, which focus heavily on standardized tests and final evaluations, are falling short in capturing the complex cognitive, social, and digital skills that are essential in today’s world. This paper delves into the transformative power of AI in educational assessment and suggests a strategic framework for embracing digital change. By reviewing current literature, the study highlights AI-driven innovations like adaptive testing, automated grading, learning analytics, and competency-based assessment models. It also tackles important challenges such as ethical issues, algorithmic bias, data privacy, and maintaining academic integrity. The paper emphasizes that a comprehensive, policy-oriented, and pedagogically sound approach are crucial for effectively integrating AI into assessment systems. In the end, it offers practical strategies for institutions aiming to update their assessment practices in an AI-enhanced educational environment.
تحول سریع هوش مصنوعی (AI) به طور چشمگیری چشمانداز آموزش را، به ویژه در حوزه ارزیابی، دگرگون کرده است. روشهای سنتی که عمدتاً بر آزمونهای استاندارد و ارزیابیهای نهایی تمرکز دارند، در سنجش مهارتهای پیچیده شناختی، اجتماعی و دیجیتال که در دنیای امروز ضروری هستند، ناکارآمد شدهاند. این مقاله به بررسی قدرت تحولآفرین هوش مصنوعی در ارزیابی آموزشی میپردازد و چارچوبی راهبردی برای پذیرش تغییر دیجیتال پیشنهاد میکند. با مرور ادبیات موجود، پژوهش به نوآوریهای مبتنی بر هوش مصنوعی مانند آزمونهای تطبیقی، نمرهدهی خودکار، تحلیل یادگیری و مدلهای ارزیابی مبتنی بر شایستگی میپردازد. همچنین به چالشهای مهمی همچون مسائل اخلاقی، سوگیری الگوریتمی، حریم خصوصی دادهها و حفظ سلامت علمی اشاره میکند. مقاله تأکید میکند که رویکردی جامع، سیاستمحور و مبتنی بر اصول آموزشی برای ادغام مؤثر هوش مصنوعی در نظامهای ارزیابی ضروری است. در پایان، راهبردهای عملی برای نهادهایی که قصد بهروزرسانی شیوههای ارزیابی خود در محیط آموزشی تقویتشده با هوش مصنوعی را دارند، ارائه میدهد.
Introduction Legal and Ethical Business (LEB) curricula in higher education (HE) are traditionally taught through lectures and subsequently assessed via invigilated examinations. These methods have been shown to result in suboptimal student engagement, with challenges to students inculcating the desired theoretical knowledge. Studies have shown that authentic assessment (AA) offers a viable alternative towards enhancement of student learning, engagement, and skill development while maintaining academic integrity. This study proposes an authentic assessment practical framework for LEB. The proposed framework may support the adoption of AA in LEB curricula and in turn have a positive impact on student learning in higher education. Methods A systematic literature review (SLR) was employed to identify, evaluate, and synthesise existing research on the topic. The review followed a structured search, screening and categorisation process to develop the proposed evidence-informed framework for AA. Results A structured framework is proposed for implementing AA in Legal and Ethical Business curricula, comprising of five key processes: (1) selecting appropriate AA forms; (2) aligning AA characteristics with the chosen assessment design; (3) incorporating the anticipated impacts of AA; (4) implementing the designed AA within the curricula; and (5) evaluating its effectiveness. Discussion The proposed framework informed by the SLR and pedagogical experience of the author, aims to guide educators in adopting AA practices that are context-specific, pedagogically-sound, and aligned with learning outcomes. It offers a scaffolded framework for LEB curricula so that it can be structured across key dimensions of authenticity including real-world complexity, core knowledge and skills, as well as meaningful application in the contextual learning environment. It also offers potential applicability to other regulatory curricula in business education and other disciplines with similar learning outcomes. It may support institutions in upholding the necessity for continuous quality enhancement including innovation in teaching, learning and assessment, thereby enhancing the overall student learning experience.
مقدمه: برنامههای درسی حقوقی و اخلاقی کسبوکار (LEB) در آموزش عالی به طور سنتی از طریق سخنرانی تدریس و سپس از طریق آزمونهای نظارتشده ارزیابی میشوند. پژوهشها نشان دادهاند که این روشها منجر به مشارکت کمتر دانشجویان شده و دانشجویان در درونیسازی دانش نظری مطلوب با چالشهایی مواجه میشوند. مطالعات نشان دادهاند که ارزیابی اصیل (AA) جایگزینی مناسب برای ارتقاء یادگیری، مشارکت و توسعه مهارتهای دانشجویان است و در عین حال یکپارچگی علمی را حفظ میکند. این مطالعه چارچوب عملی ارزیابی اصیل را برای LEB پیشنهاد میکند. چارچوب پیشنهادی میتواند از پذیرش AA در برنامههای درسی LEB حمایت کند و در نتیجه تأثیر مثبتی بر یادگیری دانشجویان در آموزش عالی داشته باشد. روشها: مرور نظاممند ادبیات (SLR) برای شناسایی، ارزیابی و ترکیب پژوهشهای موجود در این حوزه به کار گرفته شد. این مرور با یک فرایند جستجوی ساختاریافته، غربالگری و دستهبندی به منظور توسعه چارچوب مبتنی بر شواهد برای AA دنبال شد. نتایج: چارچوبی ساختاریافته برای اجرای AA در برنامههای درسی حقوقی و اخلاقی کسبوکار پیشنهاد شده است که شامل پنج فرایند کلیدی است: (۱) انتخاب اشکال مناسب AA؛ (۲) همسویی ویژگیهای AA با طراحی ارزیابی انتخابشده؛ (۳) گنجاندن تأثیرات مورد انتظار AA؛ (۴) اجرای AA طراحیشده در برنامه درسی؛ و (۵) ارزیابی اثربخشی آن. بحث: چارچوب پیشنهادی که مبتنی بر SLR و تجربه آموزشی نویسنده است، با هدف راهنمایی مدرسان در پذیرش شیوههای AA که متناسب با زمینه، از نظر آموزشی معتبر و همسو با نتایج یادگیری هستند، ارائه شده است. این چارچوب ساختاریافته برای برنامههای درسی LEB ارائه میدهد تا بتوان آن را در ابعاد کلیدی اصالت از جمله پیچیدگی دنیای واقعی، دانش و مهارتهای اصلی و همچنین کاربرد معنادار در محیط یادگیری زمینهای ساختاربندی کرد. همچنین قابلیت کاربرد بالقوه در سایر برنامههای درسی مقرراتی در آموزش کسبوکار و سایر رشتهها با نتایج یادگیری مشابه را دارد. این چارچوب میتواند از مؤسسات در حفظ ضرورت ارتقای مستمر کیفیت از جمله نوآوری در تدریس، یادگیری و ارزیابی حمایت کند و در نتیجه تجربه کلی یادگیری دانشجویان را ارتقاء دهد.
Assessment and evaluation in distance education aim to ensure that learning outcomes are determined in a valid, reliable, and fair manner. While the flexibility in time and place offered by distance education allows for diversity in assessment and evaluation, problems such as academic integrity and technical issues, which undermine both validity and reliability, prevent the assessment from being conducted healthily. This research aims to investigate how an effective assessment process can be maintained in distance education. For this purpose, data were collected through Delphi rounds. Consensus was reached on the assessment and evaluation process in distance education through 3 rounds and 1 intermediate round, based on the expert panelists' opinions. As a result of the research findings, it was revealed that this process should be considered as a system. The sub-steps of this system include planning, measurement, and evaluation tools and environments, validity and reliability, protection of personal data, and support.
ارزیابی و سنجش در آموزش از راه دور با هدف اطمینان از تعیین نتایج یادگیری به شیوهای معتبر، پایا و منصفانه انجام میشود. اگرچه انعطافپذیری زمانی و مکانی که آموزش از راه دور فراهم میکند، امکان تنوع در ارزیابی و سنجش را به وجود میآورد، اما مسائلی همچون صداقت علمی و مشکلات فنی که هر دو روایی و پایایی را تضعیف میکنند، مانع از انجام صحیح ارزیابی میشوند. هدف این پژوهش بررسی چگونگی حفظ یک فرآیند ارزیابی مؤثر در آموزش از راه دور است. بدین منظور دادهها از طریق دورهای دلفی گردآوری شد. اجماع درباره فرآیند ارزیابی و سنجش در آموزش از راه دور طی سه دور و یک دور میانی، بر اساس نظرات اعضای پانل خبرگان حاصل شد. یافتههای پژوهش نشان داد که این فرآیند باید به عنوان یک سیستم در نظر گرفته شود. زیرگامهای این سیستم شامل برنامهریزی، ابزارها و محیطهای سنجش و ارزیابی، روایی و پایایی، حفاظت از دادههای شخصی و پشتیبانی است.
