colleges of education

Understanding the learning preferences of pre-service teachers is important for designing flexible and inclusive teacher education programmes. This study examined Honey and Mumford Learning Styles Questionnaire (LSQ) dimension scores and the resulting highest-scoring and tied maximum-score classifications among Level 100 pre-service teachers in Colleges of Education in the Ashanti Region of Ghana. It also examined whether these classifications were associated with gender, teaching-level specialisation, and programme family. A cross-sectional survey design was adopted. The accessible population comprised approximately 2,800 pre-service teachers across eight Colleges of Education, from which 1,496 respondents were included in the study. Data were collected using the 80-item Honey and Mumford LSQ, which assesses four learning-preference dimensions: Activist, Reflector, Theorist, and Pragmatist. For descriptive classification, the dimension with the highest observed score was identified for each respondent, while respondents with equal maximum scores on two or more dimensions were retained in a separate Tie category. Data were analysed using descriptive statistics, Pearson correlations, chi-square tests, Cramér's V, and multinomial logistic regression. Tied maximum scores were observed for 44.5% of respondents. Among respondents with a unique highest-scoring dimension, Activist was the most frequent classification (28.7%), followed by Theorist (12.0%), Reflector (9.5%), and Pragmatist (5.3%). Highest-scoring classification was significantly associated with gender, χ 2 (4, N = 1,496) = 17.91, p = .001, Cramér's V = .109; teaching level, χ 2 (4, N = 1,496) = 41.76, p < .001, Cramér's V = .167; and programme family, χ 2 (12, N = 1,496) = 178.94, p < .001, Cramér's V = .200. The effect sizes were relatively small. Multinomial regression identified differences in selected outcome contrasts, particularly for teaching level and programme family, although several estimates had wide confidence intervals and should be interpreted cautiously. The findings demonstrate considerable variation in LSQ score patterns and show that a substantial proportion of respondents could not be assigned a unique highest-scoring dimension. These results support cautious use of learning-style classifications as descriptive indicators of reported preferences rather than as fixed learner types. Teacher education programmes should therefore emphasise varied pedagogical experiences incorporating active engagement, reflection, theoretical understanding, and practical application.

This study examined the impacts of information and communication technology utilisation on lecturers’ research productivity in state-owned Colleges of Education, North-central Nigeria. It adopted a descriptive research design of survey type. The population of the study consisted of 2,011 lecturers in all the state-owned Colleges of Education in Kwara State. Three states (Kwara, Kogi and Niger) were randomly selected, while all the six COEs were sampled purposively. Through the use of a proportionate sampling technique, 289 lecturers were sampled using Krejcie and Morgan (1970) table for sample size determination. Impacts of Information Technology on Lecturers’ Research Productivity was used for data collection. The instrument was taken through validation and reliability processes which yielded a reliability coefficent of 0.82. Percentage was used to answer research one, while mean was used to answer research questions two and three. The findings of the study, among others, revealed that ICT utilisation gives lecturers opportunity to have faster access to literature; enables lecturers to collaborate with other researchers within and outside Nigeria to find solution to educational problems; eases collection of data for lecturers thereby removing distance barrier; and makes lecturers’ works visible to the world through Google scholar, Academia and ResearchGate. It concluded that ICT utilisation has positive impacts on lecturers’ research productivity. Based on the findings, it was recommended that the management of the state-owned Colleges of Education and governments in North-central Nigeria should be highly committed to the provision of capacity building programmes on ICT skills acquisition for lecturers through seminars, workshops, and lectures to enhance their research productivity.

این پژوهش به بررسی تأثیرات استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات بر بهره‌وری پژوهشی اعضای هیئت علمی در دانشکده‌های تربیت معلم دولتی منطقه شمال مرکزی نیجریه پرداخته است. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی از نوع پیمایشی بهره برده است. جامعه آماری پژوهش شامل ۲۰۱۱ نفر از اعضای هیئت علمی در تمامی دانشکده‌های تربیت معلم دولتی ایالت کوارا بوده است. سه ایالت (کوارا، کوگی و نیجر) به صورت تصادفی انتخاب شدند و تمامی شش دانشکده تربیت معلم به صورت هدفمند نمونه‌گیری شدند. با استفاده از روش نمونه‌گیری متناسب و جدول تعیین حجم نمونه Krejcie and Morgan (1970)، تعداد ۲۸۹ نفر از اعضای هیئت علمی نمونه‌گیری شدند. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه «تأثیرات فناوری اطلاعات بر بهره‌وری پژوهشی اعضای هیئت علمی» بود. این ابزار مورد اعتبارسنجی و سنجش پایایی قرار گرفت و ضریب پایایی ۰.۸۲ به دست آمد. برای پاسخ به سؤال اول پژوهش از درصد و برای پاسخ به سؤالات دوم و سوم از میانگین استفاده شد. یافته‌های پژوهش، از جمله، نشان داد که استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات به اعضای هیئت علمی فرصت دسترسی سریع‌تر به منابع علمی را می‌دهد؛ امکان همکاری با سایر پژوهشگران در داخل و خارج از نیجریه برای حل مسائل آموزشی را فراهم می‌کند؛ جمع‌آوری داده‌ها را برای اعضای هیئت علمی تسهیل کرده و مانع فاصله را از میان برمی‌دارد؛ و آثار اعضای هیئت علمی را از طریق Google scholar، Academia و ResearchGate در معرض دید جهانی قرار می‌دهد. نتیجه‌گیری شد که استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات تأثیرات مثبتی بر بهره‌وری پژوهشی اعضای هیئت علمی دارد. بر اساس یافته‌ها، توصیه شد که مدیریت دانشکده‌های تربیت معلم دولتی و دولت‌های منطقه شمال مرکزی نیجریه باید به طور جدی متعهد به ارائه برنامه‌های توانمندسازی در زمینه کسب مهارت‌های فناوری اطلاعات برای اعضای هیئت علمی از طریق سمینارها، کارگاه‌ها و سخنرانی‌ها باشند تا بهره‌وری پژوهشی آنان ارتقا یابد.

A well implemented entrepreneurship education programme of colleges of education provides a study on entrepreneurship skill to prepare students of the programme for entrepreneurship. The study examined the Perceived influence of entrepreneurship skills on poverty alleviation as perceived by colleges of education graduates. The study was guided by two research questions and two null hypotheses. The study employed a descriptive research design method. The population of the study comprised business education graduates in Kwara State Public Colleges of Education. There are 2052 graduates (2019 – 2021 academic session) in the three public colleges of education offering business education in Kwara State. A sample of 300 business education students in all the three public colleges of education in Kwara State were selected in this study. A structured 20-item questionnaire tagged "Influence of Entrepreneurship Skills on Poverty Alleviation Questionnaire (IESPAQ) designed by the researcher was used to gather data for the study. Research questions were analyzed using mean and standard deviation. The null hypotheses were tested at 0.05 level of significance using independent samples t-test. Through the findings from the study, it was concluded that entrepreneurship skills had a positive influence on poverty alleviation among public colleges of education graduates in Kwara State. Among the study's recommendations was that Entrepreneurial education curriculum planner should widen the scope of her entrepreneurship education given to the students to enable them meet up with the entrepreneurial skills required in the present world.

یک برنامه آموزش کارآفرینی به‌خوبی اجراشده در دانشکده‌های تربیت معلم، مطالعه‌ای درباره مهارت‌های کارآفرینی به‌منظور آماده‌سازی دانشجویان این برنامه برای کارآفرینی فراهم می‌کند. این پژوهش تأثیر ادراک‌شده مهارت‌های کارآفرینی بر کاهش فقر را از دیدگاه فارغ‌التحصیلان دانشکده‌های تربیت معلم مورد بررسی قرار داد. پژوهش حاضر توسط دو سؤال پژوهشی و دو فرضیه صفر هدایت شد. روش پژوهش توصیفی به‌کار گرفته شد. جامعه آماری پژوهش شامل فارغ‌التحصیلان رشته آموزش بازرگانی در دانشکده‌های تربیت معلم دولتی ایالت Kwara بود. در سه دانشکده دولتی آموزش بازرگانی در ایالت Kwara، تعداد ۲۰۵۲ فارغ‌التحصیل (سال تحصیلی ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱) وجود داشت. نمونه‌ای متشکل از ۳۰۰ دانشجوی آموزش بازرگانی در هر سه دانشکده دولتی تربیت معلم ایالت Kwara برای این مطالعه انتخاب شد. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه ساختارمند ۲۰ ماده‌ای با عنوان «پرسشنامه تأثیر مهارت‌های کارآفرینی بر کاهش فقر (IESPAQ)» که توسط پژوهشگر طراحی شده بود، استفاده شد. سؤالات پژوهش با استفاده از میانگین و انحراف معیار تحلیل شدند. فرضیه‌های صفر در سطح معناداری ۰٫۰۵ با استفاده از آزمون t مستقل بررسی شدند. بر اساس یافته‌های پژوهش، نتیجه‌گیری شد که مهارت‌های کارآفرینی تأثیر مثبتی بر کاهش فقر در میان فارغ‌التحصیلان دانشکده‌های تربیت معلم دولتی ایالت Kwara داشته است. از جمله توصیه‌های پژوهش این بود که برنامه‌ریزان برنامه درسی آموزش کارآفرینی باید دامنه آموزش کارآفرینی ارائه‌شده به دانشجویان را گسترش دهند تا آنان بتوانند با مهارت‌های کارآفرینی مورد نیاز در جهان امروز همگام شوند.

This study investigated asynchronous e-learning approach as determinants of students’ academic achievement in Word Processing in Colleges of Education in Southwest Nigeria. The study adopted a descriptive research design. One research question and two hypotheses were formulated to guide the investigation. The population consisted of 1,360 students and 213 lecturers drawn from nine Colleges of Education in Southwest Nigeria. Data were collected using three instruments: the Word Processing Achievement Test (WPAT), Kuder-Richardson 21 (KR-21) was used to establish the stability of the achievement test items, which resulted in a reliability coefficient of 0.95. Students’ Questionnaire on Asynchronous E-learning Approach (SQAEA) (α = 0.81), and the Lecturers’ Questionnaire on Asynchronous E-learning Approach (LQAEA) (α = 0.77). The findings revealed that students’ academic achievement in Word Processing in Colleges of Education in Southwest Nigeria was high. However, the extent to which asynchronous e-learning was also low (x̄ = 2.41). The findings revealed an asynchronous e-learning had a significant positive contribution (β = 0.146, t = 3.127, p < 0.05). The findings also indicated a gender difference in achievement, with a mean score difference of 0.976. In conclusion, the study highlights the need for improved and more effective integration of e-learning approach, especially by strengthening asynchronous learning opportunities and reviewing the implementation of synchronous methods, in order to enhance students’ academic achievement in Word Processing. It was recommended among others that institutions should mandate the development and consistent use of asynchronous instructional materials.

این پژوهش رویکرد یادگیری الکترونیکی غیرهمزمان را به عنوان تعیین‌کننده‌های پیشرفت تحصیلی دانشجویان در درس واژه‌پردازی در دانشکده‌های تربیت معلم جنوب‌غرب نیجریه مورد بررسی قرار داد. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی بهره گرفت. یک سؤال پژوهش و دو فرضیه برای هدایت پژوهش تدوین شد. جامعه آماری شامل ۱۳۶۰ دانشجو و ۲۱۳ مدرس بود که از نه دانشکده تربیت معلم در جنوب‌غرب نیجریه انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از سه ابزار گردآوری شد: آزمون پیشرفت در واژه‌پردازی (WPAT)، که برای تعیین ثبات آیتم‌های آزمون پیشرفت از Kuder-Richardson 21 (KR-21) استفاده شد و ضریب پایایی ۰.۹۵ به دست آمد؛ پرسشنامه دانشجویان درباره رویکرد یادگیری الکترونیکی غیرهمزمان (SQAEA) (α = 0.81) و پرسشنامه مدرسان درباره رویکرد یادگیری الکترونیکی غیرهمزمان (LQAEA) (α = 0.77). یافته‌ها نشان داد که پیشرفت تحصیلی دانشجویان در درس واژه‌پردازی در دانشکده‌های تربیت معلم جنوب‌غرب نیجریه بالا بود. با این حال، میزان استفاده از یادگیری الکترونیکی غیرهمزمان نیز پایین بود (x̄ = 2.41). یافته‌ها نشان داد که یادگیری الکترونیکی غیرهمزمان سهم مثبت معناداری داشت (β = 0.146، t = 3.127، p < 0.05). همچنین یافته‌ها تفاوت جنسیتی در پیشرفت را نشان دادند، به طوری که تفاوت میانگین نمره ۰.۹۷۶ بود. در نتیجه، این پژوهش بر لزوم بهبود و ادغام مؤثرتر رویکرد یادگیری الکترونیکی، به ویژه با تقویت فرصت‌های یادگیری غیرهمزمان و بازنگری در اجرای روش‌های همزمان، به منظور ارتقای پیشرفت تحصیلی دانشجویان در درس واژه‌پردازی تأکید می‌کند. از جمله توصیه‌ها این است که مؤسسات باید توسعه و استفاده مستمر از مواد آموزشی غیرهمزمان را الزامی کنند.

The study determined the effect of edutainment on pre-service teachers’ higher-order thinking skills and scientific literacy in Genetics in North-Central, Nigeria. The study employed a non-randomized, non-equivalent, control group quasi-experimental design. The study aimed to determine the effect of edutainment on higher-order thinking skills and scientific literacy, and their interaction among male and female pre-service Biology teachers in Colleges of Education in North-Central Nigeria. The sample size of the study was 372 level III Colleges of Education pre-service teachers selected using multi-stage sampling techniques. Three validated research instruments comprising of treatment Instrument (Edutainment Package) and test instrument (Biology higher-order thinking ability test and Biology scientific literacy ability test) were used for data collection. The reliability of the instruments was established. The ANCOVA result revealed a significant difference (F(1,324) = 343.615, p = 0.000) in the scientific literacy skills of College of education pre-service Biology teachers taught using edutainment and those taught using conventional strategy and a significant difference (F(1,324) = 268.443, p = 0.000) in the higher-order thinking of College of Education pre-service Biology teachers taught using edutainment and those taught using conventional strategy. Also, the ANCOVA result revealed no significant difference (F(1,193) = 2.898, p = 0.090) in the scientific literacy skills of male and female College of Education pre-service Biology teachers taught using edutainment and no significant difference (F(1,193) = 0.121, p = 0.728) in the higher-order thinking of male and female College of Education pre-service Biology teachers taught using edutainment. The study concludes that Edutainment is an effective strategy for enhancing higher-order thinking skills and scientific literacy among pre-service Biology teachers. The study recommended among others that Edutainment should be used to augment teaching and learning of Biology in Colleges of Education.

این پژوهش تأثیر آموزش سرگرم‌کننده را بر مهارت‌های تفکر سطوح بالاتر و سواد علمی معلمان پیش‌خدمت در ژنتیک در منطقه شمال‌مرکزی نیجریه بررسی کرد. این پژوهش از طرح شبه‌آزمایشی گروه کنترل غیرتصادفی و غیرمعادل استفاده نمود. هدف پژوهش تعیین تأثیر آموزش سرگرم‌کننده بر مهارت‌های تفکر سطوح بالاتر و سواد علمی و همچنین تعامل آن‌ها در میان معلمان پیش‌خدمت زیست‌شناسی زن و مرد در دانشکده‌های تربیت معلم منطقه شمال‌مرکزی نیجریه بود. حجم نمونه پژوهش ۳۷۲ نفر از معلمان پیش‌خدمت سطح سوم دانشکده‌های تربیت معلم بود که با استفاده از روش‌های نمونه‌گیری چندمرحله‌ای انتخاب شدند. سه ابزار پژوهشی معتبر شامل ابزار مداخله (بسته آموزش سرگرم‌کننده) و ابزار آزمون (آزمون توانایی تفکر سطوح بالاتر زیست‌شناسی و آزمون توانایی سواد علمی زیست‌شناسی) برای گردآوری داده‌ها به کار رفت. پایایی ابزارها تأیید شد. نتایج ANCOVA تفاوت معناداری (F(1,324) = 343.615, p = 0.000) در مهارت‌های سواد علمی معلمان پیش‌خدمت زیست‌شناسی دانشکده تربیت معلم که با آموزش سرگرم‌کننده آموزش دیدند و کسانی که با روش سنتی آموزش دیدند نشان داد و همچنین تفاوت معناداری (F(1,324) = 268.443, p = 0.000) در تفکر سطوح بالاتر این دو گروه مشاهده شد. همچنین، نتایج ANCOVA نشان داد که تفاوت معناداری (F(1,193) = 2.898, p = 0.090) در مهارت‌های سواد علمی معلمان پیش‌خدمت زیست‌شناسی زن و مرد دانشکده تربیت معلم که با آموزش سرگرم‌کننده آموزش دیدند وجود ندارد و همچنین تفاوت معناداری (F(1,193) = 0.121, p = 0.728) در تفکر سطوح بالاتر این دو گروه مشاهده نشد. پژوهش نتیجه می‌گیرد که آموزش سرگرم‌کننده راهبرد مؤثری برای ارتقای مهارت‌های تفکر سطوح بالاتر و سواد علمی در میان معلمان پیش‌خدمت زیست‌شناسی است. پژوهش توصیه می‌کند که آموزش سرگرم‌کننده برای تقویت آموزش و یادگیری زیست‌شناسی در دانشکده‌های تربیت معلم به کار گرفته شود.

Introduction Universal Design for Learning (UDL) has been widely promoted as a framework for supporting inclusive education by addressing learner diversity through flexible curriculum design, instructional practices, and assessment approaches. In 2015, Ghana adopted UDL in its policy on inclusive education to address the diverse educational needs of all children. Despite this policy focus, most research has centered on classroom teachers' implementation of UDL, with limited attention to how teacher educators understand UDL and perceive their preparedness to implement it. Method To address these gaps in the literature, this study investigated teacher educators' perceptions and experiences of UDL, differences across demographic and professional characteristics, relationships among UDL understanding, preparedness, and institutional support, and the predictors of preparedness. A quantitative cross-sectional survey was conducted with 156 teacher educators from three public colleges of education. Colleges were selected via convenience sampling across three regions in Ghana. The data were analyzed using descriptive statistics, one-way multivariate analysis of variance, Pearson product -moment correlation, and hierarchical multiple regression. Results The participants demonstrated moderately positive levels of UDL understanding, preparedness, and perceived institutional support. Significant differences were identified across selected demographic and professional characteristics, including age, subject specialization, department, teaching level, teaching experience, and prior introduction to UDL. Understanding, preparedness, and institutional support were positively associated. Importantly, both general understanding and perceived institutional support significantly predicted preparedness, with institutional support emerging as the stronger predictor. Conclusion The findings suggest that strengthening UDL implementation requires attention to both teacher educators' individual capacity and the institutional conditions that enable practice. Sustained, practice-oriented professional learning, leadership support, collaborative opportunities, and explicit integration of UDL into institutional teaching and learning practices are therefore recommended to strengthen inclusive teacher preparation in Ghana.

مقدمه: طراحی جهانی برای یادگیری (UDL) به طور گسترده‌ای به عنوان چارچوبی برای حمایت از آموزش فراگیر از طریق پرداختن به تنوع یادگیرندگان با طراحی منعطف برنامه درسی، شیوه‌های آموزشی و رویکردهای ارزشیابی ترویج شده است. در سال ۲۰۱۵، غنا UDL را در سیاست آموزش فراگیر خود به منظور پاسخگویی به نیازهای آموزشی متنوع همه کودکان اتخاذ کرد. با وجود این تمرکز سیاستی، بیشتر پژوهش‌ها بر اجرای UDL توسط معلمان کلاس درس متمرکز بوده و توجه محدودی به نحوه درک مربیان معلم از UDL و ادراک آن‌ها از آمادگی برای اجرای آن شده است. روش: به منظور رفع این خلأها در ادبیات، این مطالعه به بررسی ادراک‌ها و تجارب مربیان معلم نسبت به UDL، تفاوت‌ها بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و حرفه‌ای، روابط میان فهم UDL، آمادگی و حمایت نهادی، و پیش‌بینی‌کننده‌های آمادگی پرداخت. یک پیمایش کمی مقطعی با ۱۵۶ مربی معلم از سه کالج دولتی آموزش معلم انجام شد. کالج‌ها از طریق نمونه‌گیری در دسترس در سه منطقه غنا انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، تحلیل واریانس چندمتغیره یک‌طرفه، همبستگی حاصل‌ضرب-گشتاوری پیرسون و رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی تحلیل شدند. یافته‌ها: شرکت‌کنندگان سطوح نسبتاً مثبتی از فهم UDL، آمادگی و حمایت نهادی ادراک‌شده را نشان دادند. تفاوت‌های معناداری بر اساس برخی ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و حرفه‌ای از جمله سن، تخصص موضوعی، دپارتمان، سطح تدریس، سابقه تدریس و معرفی قبلی به UDL شناسایی شد. فهم، آمادگی و حمایت نهادی با یکدیگر ارتباط مثبت داشتند. به طور مهم، هم فهم کلی و هم حمایت نهادی ادراک‌شده به طور معناداری آمادگی را پیش‌بینی کردند که در این میان حمایت نهادی به عنوان پیش‌بینی‌کننده قوی‌تر ظاهر شد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که تقویت اجرای UDL نیازمند توجه به هر دو ظرفیت فردی مربیان معلم و شرایط نهادی تسهیل‌کننده عمل است. بنابراین، یادگیری حرفه‌ای مستمر و مبتنی بر عمل، حمایت رهبری، فرصت‌های همکاری و ادغام صریح UDL در شیوه‌های تدریس و یادگیری نهادی برای تقویت آمادگی معلمان فراگیر در غنا توصیه می‌شود.

Background Inclusive education is a global policy priority. Such education requires teacher education programs to provide pre-service teachers with the skills, attitudes, and knowledge required to support diverse students in inclusive classrooms. In Ghana, recent reforms have transformed the initial teacher education requirement for basic schoolteachers from a three-year diploma into a four-year bachelor of education, with inclusive education positioned as an important component of teacher preparation. However, questions remain regarding how effectively the reformed curriculum prepares pre-service teachers to implement inclusive practices in classroom settings. Methods This study explores teacher educators' perspectives on Ghana's reformed initial teacher education curriculum and its role in preparing pre-service teachers to offer inclusive education. Following a qualitative research design, data were collected through focus group discussions with 10 teacher educators: eight from colleges of education who are directly involved in training pre-service teachers, and two working in affiliated universities. The data were analyzed using reflective thematic analysis. Results The focus groups revealed that, while the reform has increased the visibility of inclusive education, significant gaps remain in the depth, duration, organization, and practical orientation of the curriculum. Participants reported that inclusive education content is too narrowly focused on disability identification—particularly visible disability categories—with limited attention to broader student diversity, inclusive pedagogy, and classroom-based strategies. The findings also highlight curriculum overload, limited opportunities for experiential learning, and a disconnect between reform aspirations and curriculum implementation. Conclusion The findings suggest that strengthening inclusive teacher preparation in Ghana requires more coherent curriculum design, institutional support, and expanded opportunities for practice-based learning.

زمینه: آموزش فراگیر یک اولویت سیاستی جهانی است. چنین آموزشی مستلزم آن است که برنامه‌های تربیت معلم، مهارت‌ها، نگرش‌ها و دانش لازم را برای حمایت از دانش‌آموزان متنوع در کلاس‌های فراگیر به معلمان پیش‌خدمت ارائه دهند. در غنا، اصلاحات اخیر، الزام اولیه تربیت معلم برای معلمان مدارس ابتدایی را از یک دیپلم سه‌ساله به یک لیسانس چهار‌ساله آموزش تبدیل کرده است و آموزش فراگیر به عنوان یکی از اجزای مهم آمادگی معلمان جایگاه یافته است. با این حال، همچنان پرسش‌هایی دربارهٔ میزان اثربخشی برنامهٔ درسی اصلاح‌شده در آماده‌سازی معلمان پیش‌خدمت برای اجرای شیوه‌های فراگیر در محیط‌های کلاسی باقی است. روش‌ها: این مطالعه دیدگاه‌های مدرسان معلمان دربارهٔ برنامهٔ درسی اصلاح‌شده تربیت معلم اولیه در غنا و نقش آن در آماده‌سازی معلمان پیش‌خدمت برای ارائه آموزش فراگیر را بررسی می‌کند. با پیروی از طرح پژوهش کیفی، داده‌ها از طریق بحث‌های گروهی متمرکز با ۱۰ مدرس معلم جمع‌آوری شد: هشت نفر از دانشکده‌های تربیت معلم که مستقیماً در آموزش معلمان پیش‌خدمت مشارکت دارند و دو نفر در دانشگاه‌های وابسته فعالیت می‌کنند. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. یافته‌ها: گروه‌های متمرکز نشان دادند که اگرچه اصلاحات موجب افزایش دیده‌شدن آموزش فراگیر شده است، اما شکاف‌های قابل توجهی در عمق، مدت، سازماندهی و جهت‌گیری عملی برنامهٔ درسی باقی مانده است. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که محتوای آموزش فراگیر بیش از حد بر شناسایی ناتوانی—به ویژه دسته‌های قابل مشاهده ناتوانی—متمرکز است و به تنوع گسترده‌تر دانش‌آموزان، پداگوژی فراگیر و راهبردهای مبتنی بر کلاس توجه محدودی دارد. یافته‌ها همچنین به بارگذاری بیش از حد برنامهٔ درسی، فرصت‌های محدود برای یادگیری تجربی و گسست میان آرمان‌های اصلاحات و اجرای برنامهٔ درسی اشاره دارند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که تقویت آمادگی معلمان فراگیر در غنا مستلزم طراحی منسجم‌تر برنامهٔ درسی، حمایت نهادی و گسترش فرصت‌های یادگیری مبتنی بر عمل است.