Quality (philosophy)

This study aims to examine the impact of indoor environment, organizational culture, knowledge management, and data flow on academic library service quality within Chinese universities. It further investigates the mediating roles of supply chain integration and intellectual exports, as well as the moderating role of sustainable development goals (SDGs) orientation in strengthening service performance outcomes. A quantitative research design was adopted using a structured survey administered to academic library professionals in Chinese higher education institutions. A total of 245 valid responses were analysed using Partial Least Squares Structural Equation Modelling with SmartPLS. Reliability, convergent validity, discriminant validity, and structural relationships were assessed through bootstrapping procedures to test direct, indirect, and moderating effects. The results reveal that the indoor environment, organizational culture, knowledge management, and data flow significantly and positively influence academic library service quality. Supply chain integration and intellectual exports partially mediate these relationships. Additionally, SDGs orientation strengthens the effects of supply chain integration and intellectual exports on service quality. This study proposes and validates an integrated, multi-layered framework that combines organizational, environmental, operational, intellectual, and sustainability dimensions to explain service quality in academic libraries. The findings offer strategic insights for enhancing library performance and sustainability alignment (SDGs) in higher education institutions.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر محیط داخلی، فرهنگ سازمانی، مدیریت دانش و جریان داده‌ها بر کیفیت خدمات کتابخانه‌های دانشگاهی در دانشگاه‌های چین است. همچنین نقش‌های میانجی‌گری ادغام زنجیره تأمین و صادرات فکری، و نقش تعدیل‌گری جهت‌گیری اهداف توسعه پایدار (SDGs) در تقویت پیامدهای عملکرد خدمات مورد بررسی قرار گرفته است. این پژوهش با استفاده از طرح پژوهش کمی و پرسشنامه ساختاریافته که در میان متخصصان کتابخانه‌های دانشگاهی در مؤسسات آموزش عالی چین توزیع شد، انجام گردید. در مجموع ۲۴۵ پاسخ معتبر با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (Partial Least Squares Structural Equation Modelling) با نرم‌افزار SmartPLS تحلیل شد. پایایی، روایی همگرا، روایی واگرا و روابط ساختاری از طریق روش بوت‌استرپ برای آزمون اثرات مستقیم، غیرمستقیم و تعدیلی ارزیابی شدند. نتایج نشان داد که محیط داخلی، فرهنگ سازمانی، مدیریت دانش و جریان داده‌ها به طور معنادار و مثبت بر کیفیت خدمات کتابخانه‌های دانشگاهی تأثیر می‌گذارند. ادغام زنجیره تأمین و صادرات فکری این روابط را به طور جزئی میانجی‌گری می‌کنند. علاوه بر این، جهت‌گیری اهداف توسعه پایدار (SDGs) اثر ادغام زنجیره تأمین و صادرات فکری بر کیفیت خدمات را تقویت می‌کند. این پژوهش چارچوبی یکپارچه و چندلایه را پیشنهاد و اعتبارسنجی می‌کند که ابعاد سازمانی، محیطی، عملیاتی، فکری و پایداری را برای تبیین کیفیت خدمات در کتابخانه‌های دانشگاهی ترکیب می‌کند. یافته‌ها بینش‌های راهبردی برای ارتقای عملکرد کتابخانه و همسویی با پایداری (SDGs) در مؤسسات آموزش عالی ارائه می‌دهد.

This study explored how the quality of teacher feedback affects students' academic success in public secondary schools across Imo State, Nigeria. It was structured around five research questions and four null hypotheses, all tested at a significance level of 0.05. A correlational survey research design was employed, focusing on a population of 22,155 SS2 students and 5,576 teachers from 308 public secondary schools in the region. Using a multistage sampling technique, a sample of 1,200 SS2 students and 300 teachers was selected. For data collection, three instruments were utilized: the Teacher Feedback Quality Questionnaire, the Students’ Academic Achievement Record Sheet, and the Challenges to Feedback Provision Scale. These tools were validated by experts and demonstrated Cronbach’s alpha reliability coefficients of 0.84 and 0.79. The data analysis involved mean, standard deviation, Pearson Product Moment Correlation, and Independent Samples t-test, all conducted with SPSS Version 27. The results indicated that teachers provided feedback to a high degree in terms of specificity (M = 3.12) and clarity (M = 3.05), but were less timely (M = 2.41). Key challenges to delivering quality feedback included large class sizes (M = 3.45), heavy workloads (M = 3.38), and insufficient training (M = 3.21). A significant moderate positive relationship was found between the timeliness (r(1198) = 0.42, p <0.001), specificity (r(1198) = 0.56, p <0.001), and clarity (r(1198) = 0.51, p <0.001) of feedback and students’ academic performance. Additionally, students who received high-quality feedback (M = 64.82, SD = 11.34) outperformed those who received low-quality feedback (M = 57.19, SD = 12.01), t(1198) = 6.87, p <0.001, d = 0.65. The study concluded that the quality of teacher feedback-specifically its timeliness, specificity, and clarity-plays a significant role in influencing students’ academic achievement in English and Mathematics. It was recommended that the Imo State Ministry of Education organize regular in-service training sessions for teachers focused on assessment and feedback literacy, school administrators should reduce class size and workload, and teachers should ensure timely, specific, and clear feedback.

این پژوهش به بررسی تأثیر کیفیت بازخورد معلم بر موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان در دبیرستان‌های دولتی سراسر ایالت ایمو، نیجریه پرداخت. ساختار پژوهش بر اساس پنج سؤال پژوهشی و چهار فرضیه صفر بود که همگی در سطح معناداری ۰٫۰۵ آزمون شدند. طرح پژوهش از نوع همبستگی بود و جامعه آماری شامل ۲۲٬۱۵۵ دانش‌آموز پایه SS2 و ۵٬۵۷۶ معلم از ۳۰۸ دبیرستان دولتی منطقه بود. با استفاده از روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای، نمونه‌ای متشکل از ۱٬۲۰۰ دانش‌آموز SS2 و ۳۰۰ معلم انتخاب شد. برای گردآوری داده‌ها، از سه ابزار استفاده گردید: پرسشنامه کیفیت بازخورد معلم، برگه ثبت پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان و مقیاس چالش‌های ارائه بازخورد. این ابزارها توسط متخصصان اعتبارسنجی شدند و ضرایب پایایی آلفای کرونباخ به ترتیب ۰٫۸۴ و ۰٫۷۹ را نشان دادند. تحلیل داده‌ها با استفاده از میانگین، انحراف معیار، همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون و آزمون t مستقل، همگی با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۷ انجام شد. نتایج نشان داد معلمان از نظر ویژگی‌های خاص بودن (M = 3.12) و وضوح (M = 3.05) بازخورد را در سطح بالایی ارائه می‌دهند، اما از نظر به‌موقع بودن (M = 2.41) کمتر عمل می‌کنند. چالش‌های اصلی در ارائه بازخورد با کیفیت شامل تعداد زیاد دانش‌آموزان در کلاس (M = 3.45)، حجم بالای کار (M = 3.38) و آموزش ناکافی (M = 3.21) بود. رابطه مثبت و معنادار متوسطی بین به‌موقع بودن (r(1198) = 0.42, p <0.001)، خاص بودن (r(1198) = 0.56, p <0.001) و وضوح (r(1198) = 0.51, p <0.001) بازخورد با عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان مشاهده شد. همچنین، دانش‌آموزانی که بازخورد با کیفیت بالا دریافت کردند (M = 64.82, SD = 11.34)، عملکرد بهتری نسبت به دانش‌آموزانی که بازخورد با کیفیت پایین دریافت کردند (M = 57.19, SD = 12.01)، t(1198) = 6.87, p <0.001, d = 0.65 داشتند. نتیجه‌گیری پژوهش نشان داد کیفیت بازخورد معلم، به ویژه از نظر به‌موقع بودن، خاص بودن و وضوح، نقش معناداری در پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان در درس‌های زبان انگلیسی و ریاضیات ایفا می‌کند. پیشنهاد شد که وزارت آموزش و پرورش ایالت ایمو دوره‌های آموزش ضمن خدمت منظم برای معلمان با تمرکز بر ارزیابی و سواد بازخورد برگزار کند، مدیران مدارس اندازه کلاس و حجم کار معلمان را کاهش دهند و معلمان بازخورد به‌موقع، خاص و واضح ارائه دهند.

Introduction Educational automation is increasingly used in teaching, but its implications for teachers' tasks, responsibilities, and professional agency remain insufficiently synthesised across educational levels. This review examined how automated and intelligent technologies are transforming the teaching role. Methods Empirical studies indexed in Scopus and Web of Science from 2020 to 2024 were reviewed following PRISMA 2020. Eligibility was structured using PICO, and methodological quality was appraised with the 2018 Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT). Results Fifty-eight studies met the eligibility and quality threshold: 41 quantitative, eight qualitative, and nine mixed-methods studies. Three domains emerged: teachers' adoption perspectives and constraints; technology-mediated models that redistribute teaching work; and educational outcomes conditioned by teacher competence, institutional support, and governance. Twenty-four studies met five MMAT criteria, 20 met four, and 14 met three. Sensitivity analysis retained the three domains but reduced confidence in claims about performance, motivation, and inclusion. Discussion Educational automation primarily redistributes teaching tasks rather than replacing teachers. Its educational value depends on teacher competence and agency, institutional support, and governance.

مقدمه: خودکارسازی آموزشی به طور فزاینده‌ای در آموزش مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما پیامدهای آن برای وظایف، مسئولیت‌ها و عاملیت حرفه‌ای معلمان در سطوح مختلف آموزشی به طور کافی تلفیق نشده است. این مرور بررسی کرد که چگونه فناوری‌های خودکار و هوشمند در حال دگرگون‌سازی نقش تدریس هستند. روش‌ها: مطالعات تجربی نمایه‌شده در Scopus و Web of Science از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ بر اساس دستورالعمل PRISMA 2020 مرور شدند. معیارهای شمول با استفاده از PICO ساختاردهی شد و کیفیت روش‌شناختی با ابزار ارزیابی مطالعات روش‌های مختلط ۲۰۱۸ (MMAT) سنجیده شد. نتایج: پنجاه‌و‌هشت مطالعه معیارهای شمول و کیفیت را احراز کردند: ۴۱ مطالعه کمی، هشت مطالعه کیفی و نه مطالعه با روش‌های مختلط. سه حوزه اصلی شناسایی شد: دیدگاه‌ها و محدودیت‌های پذیرش معلمان؛ مدل‌های مبتنی بر فناوری که کار تدریس را بازتوزیع می‌کنند؛ و پیامدهای آموزشی که به شایستگی معلم، حمایت نهادی و حکمرانی وابسته است. بیست‌و‌چهار مطالعه هر پنج معیار MMAT، بیست مطالعه چهار معیار و چهارده مطالعه سه معیار را احراز کردند. تحلیل حساسیت سه حوزه را حفظ کرد اما اطمینان نسبت به ادعاهای مربوط به عملکرد، انگیزش و شمول را کاهش داد. بحث: خودکارسازی آموزشی عمدتاً وظایف تدریس را بازتوزیع می‌کند و جایگزین معلمان نمی‌شود. ارزش آموزشی آن وابسته به شایستگی و عاملیت معلم، حمایت نهادی و حکمرانی است.

Introduction Hands-on laboratory experimentation is an important contributor to the successful acquisition of conceptual science knowledge, but its practical application has several limitations. Virtual laboratory experiments help overcome most of these shortcomings and may also be more effective than hands-on laboratory activities in promoting conceptual science knowledge acquisition. Methods In this study, the impact of virtual and hands-on laboratory experimentation on the acquisition of conceptual science knowledge was compared by means of a meta-analysis. The meta-analysis encompassed 43 studies selected according to the predefined inclusion criteria, and the principles of Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta-Analyses procedure. For each study, one effect size value of Hedges' g was calculated. Subsequently, due to their heterogeneity, the overall effect size value was computed through the use of the random-effects model. Results Based on the obtained results [ g = 0.551, SE = 0.097, 95% CI (0.362, 0.740), p < 0.001] virtual laboratory experimentation appears to be significantly more effective in promoting the acquisition of conceptual science knowledge than experimentation conducted in hands-on laboratories. Furthermore, the meta-regression results suggest that the effectiveness of virtual laboratory experiments may not be moderated by the geographical location, science subject area, methodological quality of included studies, 2D/3D design type, delivery format, learner agency, and software type of virtual laboratories, the duration of their application, or the assessment format used to evaluate conceptual knowledge acquisition. Conversely, virtual laboratory experimentation seems to be significantly more effective when implemented at the secondary school as opposed to the university level ( p = 0.014) and when experimental activities were conducted individually rather than within groups ( p = 0.008). Conclusions Research results suggest significantly stronger positive impact of virtual laboratory experimentation on the acquisition of conceptual science knowledge and provide potentially important guidelines for both its practical application and future research in this field.

مقدمه: آزمایش‌های عملی در آزمایشگاه نقش مهمی در موفقیت کسب دانش مفهومی علوم ایفا می‌کنند، اما کاربرد عملی آن‌ها با محدودیت‌هایی همراه است. آزمایش‌های آزمایشگاهی مجازی به رفع بسیاری از این کاستی‌ها کمک می‌کنند و ممکن است در ارتقای کسب دانش مفهومی علوم، مؤثرتر از فعالیت‌های عملی آزمایشگاهی باشند. روش‌ها: در این مطالعه، تأثیر آزمایش‌های آزمایشگاهی مجازی و عملی بر کسب دانش مفهومی علوم از طریق یک فراتحلیل مقایسه شد. فراتحلیل شامل ۴۳ مطالعه بود که بر اساس معیارهای از پیش تعیین‌شده وارد شده و مطابق با اصول رویه‌ی Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta-Analyses انجام شد. برای هر مطالعه، یک مقدار اندازه‌ی اثر از نوع g هجز محاسبه گردید. سپس، به دلیل ناهمگنی مطالعات، مقدار کلی اندازه‌ی اثر با استفاده از مدل اثرات تصادفی محاسبه شد. نتایج: بر اساس نتایج به‌دست‌آمده [g = 0.551, SE = 0.097, 95% CI (0.362, 0.740), p < 0.001]، آزمایش‌های آزمایشگاهی مجازی به طور معناداری در ارتقای کسب دانش مفهومی علوم مؤثرتر از آزمایش‌های عملی آزمایشگاهی هستند. همچنین، نتایج فراتحلیل رگرسیون نشان می‌دهد که اثربخشی آزمایش‌های آزمایشگاهی مجازی ممکن است تحت تأثیر محل جغرافیایی، حوزه‌ی موضوعی علوم، کیفیت روش‌شناختی مطالعات واردشده، نوع طراحی دو‌بعدی/سه‌بعدی، قالب ارائه، عاملیت یادگیرنده، نوع نرم‌افزار آزمایشگاه مجازی، مدت زمان استفاده یا قالب ارزیابی مورد استفاده برای سنجش کسب دانش مفهومی قرار نگیرد. در مقابل، آزمایش‌های آزمایشگاهی مجازی زمانی که در سطح دبیرستان نسبت به سطح دانشگاه اجرا می‌شوند (p = 0.014) و زمانی که فعالیت‌های آزمایشی به صورت فردی و نه گروهی انجام می‌شوند (p = 0.008)، به طور معناداری مؤثرتر به نظر می‌رسند. نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش حاکی از تأثیر مثبت و معنادار قوی‌تر آزمایش‌های آزمایشگاهی مجازی بر کسب دانش مفهومی علوم است و راهنمایی‌های بالقوه مهمی برای کاربرد عملی و پژوهش‌های آتی در این حوزه ارائه می‌دهد.

Objectives: Given the limited pediatric-specific evidence in this area, we aimed to examine the association between federated-level gymnastics participation and sleep quality and sleep timing in adolescents.The global Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) score was defined as the primary outcome, sleep-timing measures as secondary outcomes, and individual PSQI component analyses as exploratory.Methods: This observational, cross-sectional comparative study included adolescents aged 12 to 16 years participating in federated gymnastics and controls who did not participate in federated sports.Demographic variables included age, sex, and parental educational level, while training-related variables included weekly training duration, number of training sessions, and training schedule.Sleep quality was assessed using the PSQI, and bedtime, wake-up time, sleep duration, and sleep latency were derived from the corresponding PSQI items.Multiple linear regression models included age, sex, maternal educational level, and paternal educational level as covariates.Results: The study included 60 gymnasts and 37 controls, with baseline differences in age, sex distribution, and parental educational level between groups.Gymnasts trained a median of 12.0 hours/week (Q1-Q3: 8.25 to 20.0) over five sessions/week (Q1-Q3: 4 to 6), with a median training-session end time of 20:30 (range: 18:00 to 22:00).In adjusted analyses, gymnast status was associated with later bedtime (B=0.392hours, 95% CI 0.043 to 0.740, p=0.028), whereas no statistically significant association was observed between study group and global PSQI score (B=0.311,95% CI -0.720 to 1.343, p=0.550).Increasing age was associated with later bedtime (B=0.231hours, p=0.004) and shorter sleep duration (B=-0.398hours, 95% CI -0.560 to -0.236, p<0.001).Among gymnasts, training-session end time was not associated with global PSQI score (B=0.141,95% CI -0.344 to 0.625, p=0.563;R²=0.006).Overall, 19/97 participants (19.6%) met the conventional PSQI >5 threshold for poor sleep quality, although an optimal adolescent-specific clinical cutoff has not been definitively established.Conclusion: No statistically significant difference in adjusted global PSQI score was detected between federated adolescent gymnasts and controls.Gymnast status was associated with later bedtime.Approximately one in five participants met the conventional PSQI >5 threshold for poor sleep quality.Given the cross-sectional design, these findings should be interpreted as associations, and larger longitudinal studies incorporating objective sleep measures are warranted.

اهداف: با توجه به شواهد محدود خاص کودکان در این حوزه، هدف ما بررسی ارتباط بین مشارکت در ژیمناستیک سطح فدراسیونی و کیفیت خواب و زمان‌بندی خواب در نوجوانان بود. نمره کلی شاخص کیفیت خواب پیتزبورگ (PSQI) به‌عنوان پیامد اصلی، معیارهای زمان‌بندی خواب به‌عنوان پیامدهای ثانویه و تحلیل اجزای منفرد PSQI به‌عنوان اکتشافی تعریف شدند. روش‌ها: این مطالعه مشاهده‌ای، مقطعی و مقایسه‌ای شامل نوجوانان ۱۶-۱۲ ساله شرکت‌کننده در ژیمناستیک فدراسیونی و گروه کنترل که در ورزش‌های فدراسیونی شرکت نداشتند، بود. متغیرهای جمعیت‌شناختی شامل سن، جنس و سطح تحصیلات والدین و متغیرهای مرتبط با تمرین شامل مدت زمان تمرین هفتگی، تعداد جلسات تمرین و برنامه زمانی تمرین بود. کیفیت خواب با استفاده از PSQI ارزیابی شد و زمان خوابیدن، زمان بیدار شدن، مدت خواب و تأخیر در شروع خواب از آیتم‌های مربوط به PSQI استخراج گردید. مدل‌های رگرسیون خطی چندگانه شامل سن، جنس، سطح تحصیلات مادر و سطح تحصیلات پدر به‌عنوان متغیرهای کمکی بودند. نتایج: مطالعه شامل ۶۰ ژیمناست و ۳۷ نفر گروه کنترل بود و تفاوت‌هایی در سن، توزیع جنسیتی و سطح تحصیلات والدین بین گروه‌ها در ابتدای مطالعه وجود داشت. ژیمناست‌ها به‌طور میانه ۱۲.۰ ساعت در هفته (چارک اول تا سوم: ۸.۲۵ تا ۲۰.۰) در پنج جلسه در هفته (چارک اول تا سوم: ۴ تا ۶) تمرین داشتند و زمان پایان جلسه تمرین به‌طور میانه ۲۰:۳۰ (دامنه: ۱۸:۰۰ تا ۲۲:۰۰) بود. در تحلیل‌های تعدیل‌شده، وضعیت ژیمناست بودن با زمان خوابیدن دیرتر ارتباط داشت (B=0.392 ساعت، ۹۵٪ CI: ۰.۰۴۳ تا ۰.۷۴۰، p=0.028)، در حالی که ارتباط معنادار آماری بین گروه مطالعه و نمره کلی PSQI مشاهده نشد (B=0.311، ۹۵٪ CI: ‎-۰.۷۲۰ تا ۱.۳۴۳، p=0.550). افزایش سن با زمان خوابیدن دیرتر (B=0.231 ساعت، p=0.004) و مدت خواب کوتاه‌تر (B=‎-۰.۳۹۸ ساعت، ۹۵٪ CI: ‎-۰.۵۶۰ تا ‎-۰.۲۳۶، p<0.001) ارتباط داشت. در میان ژیمناست‌ها، زمان پایان جلسه تمرین با نمره کلی PSQI ارتباطی نداشت (B=0.141، ۹۵٪ CI: ‎-۰.۳۴۴ تا ۰.۶۲۵، p=0.563؛ R²=0.006). به‌طور کلی، ۱۹ نفر از ۹۷ شرکت‌کننده (۱۹.۶٪) آستانه متعارف PSQI >5 برای کیفیت خواب ضعیف را داشتند، هرچند آستانه بالینی بهینه خاص نوجوانان به‌طور قطعی تعیین نشده است. نتیجه‌گیری: تفاوت معنادار آماری در نمره کلی تعدیل‌شده PSQI بین ژیمناست‌های نوجوان فدراسیونی و گروه کنترل مشاهده نشد. وضعیت ژیمناست بودن با زمان خوابیدن دیرتر ارتباط داشت. تقریباً یک نفر از هر پنج شرکت‌کننده آستانه متعارف PSQI >5 برای کیفیت خواب ضعیف را داشت. با توجه به طراحی مقطعی، این یافته‌ها باید به‌عنوان ارتباط تفسیر شوند و مطالعات طولی بزرگ‌تر با استفاده از سنجه‌های عینی خواب توصیه می‌شود.

Ensuring high Indoor Environmental Quality (IEQ) in educational settings is crucial for Students performance. Within IEQ, the combined effects of different domains are highly relevant, yet the interaction between acoustics and Indoor Air Quality (IAQ) requires further exploration. While laboratory studies allow precise environmental control, their representativeness of a real classroom is often unclear due to the inability to recreate all real-world stimuli. Therefore, this study examines the combined effects of acoustics and IAQ on calculation tasks, comparing results when experiments are performed in a laboratory versus real classrooms with the same participants. Nearly 200 students participated in the laboratory experiment, which included five auditory conditions: quiet, playground noise, birdsongs, and mechanical ventilation at 160 L/s and 200 L/s. A split plot design was employed where half of the students were exposed to good IAQ while the remaining experienced poorer IAQ. Results revealed main effects only for listening conditions, heavily mediated by individual noise sensitivity. These findings partially contradict previous classroom results. A comparison between settings indicates pupils were generally faster in the laboratory. Interestingly, the most favourable condition was mechanical ventilation in the lab, but playground noise in the classroom. These results illustrate the lab-dilemma regarding discrepancies between controlled and real-world conditions. While precise causes were not definitively identified, they are hypothesised to stem from individual characteristics, highlighting a strong need for better characterisation of student-related aspects in future studies.

تأمین کیفیت بالای محیط داخلی (IEQ) در محیط‌های آموزشی برای عملکرد دانش‌آموزان بسیار حیاتی است. در چارچوب IEQ، تأثیرات ترکیبی حوزه‌های مختلف بسیار مهم است، اما تعامل بین آکوستیک و کیفیت هوای داخلی (IAQ) نیازمند بررسی بیشتری است. اگرچه مطالعات آزمایشگاهی امکان کنترل دقیق محیطی را فراهم می‌کنند، اما به دلیل ناتوانی در بازآفرینی تمامی محرک‌های دنیای واقعی، نمایندگی آن‌ها از کلاس‌های واقعی اغلب نامشخص است. بنابراین، این پژوهش تأثیرات ترکیبی آکوستیک و IAQ را بر وظایف محاسباتی بررسی می‌کند و نتایج زمانی که آزمایش‌ها در آزمایشگاه در مقایسه با کلاس‌های واقعی با همان شرکت‌کنندگان انجام می‌شود را مقایسه می‌نماید. نزدیک به ۲۰۰ دانش‌آموز در آزمایش آزمایشگاهی شرکت کردند که شامل پنج وضعیت شنیداری بود: سکوت، صدای زمین‌بازی، آواز پرندگان و تهویه مکانیکی با دبی ۱۶۰ لیتر بر ثانیه و ۲۰۰ لیتر بر ثانیه. طرح آزمایشی اسپلیت‌پلات به کار گرفته شد که در آن نیمی از دانش‌آموزان در معرض IAQ مطلوب و نیم دیگر در معرض IAQ نامطلوب قرار گرفتند. نتایج نشان داد که اثرات اصلی تنها برای شرایط شنیداری مشاهده شد که به شدت توسط حساسیت فردی به صدا میانجی‌گری می‌شد. این یافته‌ها تا حدی با نتایج قبلی کلاس‌های درس در تناقض است. مقایسه بین محیط‌ها نشان داد که دانش‌آموزان به طور کلی در آزمایشگاه سریع‌تر بودند. جالب آنکه مطلوب‌ترین وضعیت در آزمایشگاه تهویه مکانیکی و در کلاس درس صدای زمین‌بازی بود. این نتایج معضل آزمایشگاهی را در خصوص تفاوت‌های بین شرایط کنترل‌شده و دنیای واقعی نشان می‌دهد. اگرچه علل دقیق به طور قطعی شناسایی نشدند، فرض بر این است که این تفاوت‌ها ناشی از ویژگی‌های فردی باشند و بر لزوم شناسایی بهتر جنبه‌های مرتبط با دانش‌آموزان در مطالعات آتی تأکید می‌کند.

This study reconceptualizes Inclusive Education Competency (IEC) in early childhood as a product of activation rather than accumulation. We argue that Inclusive Education Disposition (IED) and Inclusive Education Knowledge (IEK) are necessary but insufficient conditions for inclusive practice; Self-Development (SD)—defined here as disciplined cycles of goal setting, monitoring, help-seeking, and reflection—functions as the proximal mechanism through which what teachers value and know is translated into what they consistently do in classrooms. Using a cross-sectional survey of in-service preschool teachers in Shanghai ( N = 355), we tested this activation framework through covariance-based structural equation modeling (CB-SEM) with 5,000-resample bootstrap inference. Reliability and convergent validity were strong, although SD–IEC discriminant validity was borderline under the item-level HTMT criterion (0.904); the structural model demonstrated adequate fit. SD was the strongest predictor of IEC ( β = 0.743, p < 0.001), while IED and IEK retained modest direct effects and significant indirect effects via SD, supporting partial mediation. The model explained 68.7% of the variance in SD and 86.2% of the variance in IEC. These findings shift the explanation of inclusive competency from static attributes to dynamic processes of professional change. In practical terms, systems pursuing Sustainable Development Goal 4 (SDG4)—that is, inclusive and equitable quality education for all—should institutionalize routines that support teacher self-development, including protected collaborative planning time, goal-based coaching, short plan–do–study–act cycles, peer observation, and formative evidence use. The study offers an empirically supported four-construct framework and practical implications for policy, leadership, and professional learning design.

این مطالعه، شایستگی آموزش فراگیر (IEC) در دوران کودکی را به عنوان محصولی از فعال‌سازی و نه انباشت مجدد مفهوم‌سازی می‌کند. ما استدلال می‌کنیم که نگرش به آموزش فراگیر (IED) و دانش آموزش فراگیر (IEK) شرایط لازم اما ناکافی برای اجرای فراگیر هستند؛ خودتوسعه‌بخشی (SD) — که در اینجا به عنوان چرخه‌های منظم تعیین هدف، پایش، جستجوی کمک و تأمل تعریف شده است — به عنوان سازوکار نزدیک عمل می‌کند که از طریق آن، آنچه معلمان ارزش‌گذاری و دانسته‌اند به آنچه به طور مستمر در کلاس‌های درس انجام می‌دهند، ترجمه می‌شود. با استفاده از یک پیمایش مقطعی از معلمان پیش‌دبستانی شاغل در شانگهای (N = 355)، این چارچوب فعال‌سازی را از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر کوواریانس (CB-SEM) با استنباط بوت‌استرپ ۵٬۰۰۰ نمونه مجدد آزمون کردیم. پایایی و روایی همگرا قوی بود، اگرچه روایی تمایز SD–IEC در معیار HTMT در سطح آیتم (۰٫۹۰۴) در مرز قرار داشت؛ مدل ساختاری برازش مناسبی را نشان داد. SD قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده IEC بود (β = ۰٫۷۴۳، p < ۰٫۰۰۱)، در حالی که IED و IEK اثرات مستقیم متوسط و اثرات غیرمستقیم معنادار از طریق SD را حفظ کردند که از میانجی‌گری جزئی حمایت می‌کند. مدل، ۶۸٫۷٪ از واریانس SD و ۸۶٫۲٪ از واریانس IEC را تبیین کرد. این یافته‌ها توضیح شایستگی فراگیر را از ویژگی‌های ایستا به فرایندهای پویای تغییر حرفه‌ای منتقل می‌کند. از نظر عملی، نظام‌هایی که به دنبال تحقق هدف چهارم توسعه پایدار (SDG4) — یعنی آموزش با کیفیت، فراگیر و عادلانه برای همه — هستند، باید روال‌هایی را که از خودتوسعه‌بخشی معلمان حمایت می‌کند، نهادینه کنند؛ از جمله زمان برنامه‌ریزی مشارکتی محافظت‌شده، مربی‌گری مبتنی بر هدف، چرخه‌های کوتاه برنامه‌ریزی–اجرا–مطالعه–عمل، مشاهده همتایان و استفاده از شواهد تکوینی. این مطالعه یک چارچوب چهارساختاری مبتنی بر شواهد تجربی و پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاری، رهبری و طراحی یادگیری حرفه‌ای ارائه می‌دهد.

Against the backdrop of the continuous advancement of inclusive education, kindergarten teachers have become crucial to determining whether the quality of preschool inclusive education can be effectively realized. However, existing studies have tended to examine teachers' attitudes, knowledge, or skills separately, with limited structural explanation of how deep-seated qualities, intrinsic motivation, and explicit practices jointly constitute teacher competency in preschool inclusive settings. This study integrated the Iceberg Model and the Onion Model to construct a five-dimensional framework of kindergarten teachers' inclusive education competency, including inclusive literacy, inclusive knowledge, inclusive motivation, teaching adjustment, and collaborative influence. A two-stage quantitative design was adopted. A self-developed 39-item questionnaire was finalized based on a pretest with 239 kindergarten teachers, and a formal survey was then conducted among 298 kindergarten teachers in Chongqing, China. The results showed that teachers' overall inclusive education competency was above the midpoint, but the five dimensions developed unevenly. Inclusive literacy and teaching adjustment were relatively higher, inclusive knowledge and inclusive motivation were close to the overall average, and collaborative influence was the weakest dimension. Further analyses indicated that backbone teachers and teachers who had received relevant training showed higher levels of competency. Teachers who had contact with children with special needs had higher mean scores across dimensions, but the differences were not statistically robust. Meanwhile, cumulative training duration did not show the expected positive relationship with overall competency, suggesting that training participation and training duration reflect different aspects of professional growth and that accumulated training hours cannot be equated with training quality. The findings indicate that kindergarten teachers' inclusive education competency is not a single reserve of knowledge or skills, but a composite structure comprising deepseated qualities, a knowledge base, intrinsic motivation, and practical abilities. This study provides empirical evidence from western China and offers implications for localized assessment, teacher support systems, and training improvement.

در بستر پیشرفت مستمر آموزش فراگیر، معلمان مهدکودک نقش کلیدی در تعیین تحقق مؤثر کیفیت آموزش فراگیر پیش‌دبستانی ایفا می‌کنند. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً نگرش‌ها، دانش یا مهارت‌های معلمان را به طور جداگانه بررسی کرده‌اند و توضیح ساختاری محدودی درباره این‌که چگونه ویژگی‌های عمیق، انگیزش درونی و عملکردهای آشکار به طور مشترک شایستگی معلمان در محیط‌های فراگیر پیش‌دبستانی را شکل می‌دهند، ارائه داده‌اند. این مطالعه با ادغام مدل کوه یخ و مدل پیازی، چارچوبی پنج‌بعدی از شایستگی معلمان مهدکودک در آموزش فراگیر شامل سواد فراگیر، دانش فراگیر، انگیزش فراگیر، تعدیل تدریس و تأثیر همکاری را تدوین کرد. طرح پژوهش کمی دو مرحله‌ای اتخاذ شد. پرسشنامه‌ای ۳۹ ماده‌ای که توسط پژوهشگران تدوین شده بود، بر اساس پیش‌آزمون با ۲۳۹ معلم مهدکودک نهایی شد و سپس پیمایش اصلی در میان ۲۹۸ معلم مهدکودک در چونگ‌کینگ، چین انجام گرفت. نتایج نشان داد که شایستگی کلی معلمان در آموزش فراگیر بالاتر از نقطه میانی بود، اما پنج بعد توسعه‌یافته به طور یکنواخت رشد نکرده بودند. سواد فراگیر و تعدیل تدریس نسبتاً بالاتر بودند، دانش فراگیر و انگیزش فراگیر نزدیک به میانگین کلی بودند و تأثیر همکاری ضعیف‌ترین بعد بود. تحلیل‌های بیشتر نشان داد که معلمان کلیدی و معلمانی که آموزش مرتبط دریافت کرده بودند، سطوح بالاتری از شایستگی را نشان دادند. معلمانی که با کودکان دارای نیازهای ویژه تماس داشتند، میانگین نمرات بالاتری در ابعاد مختلف داشتند، اما تفاوت‌ها از لحاظ آماری معنادار نبود. همچنین، مدت تجمعی آموزش رابطه مثبت مورد انتظار با شایستگی کلی را نشان نداد که این امر نشان می‌دهد مشارکت در آموزش و مدت آموزش جنبه‌های متفاوتی از رشد حرفه‌ای را منعکس می‌کند و ساعات تجمعی آموزش را نمی‌توان معادل کیفیت آموزش دانست. یافته‌ها نشان می‌دهد که شایستگی معلمان مهدکودک در آموزش فراگیر صرفاً ذخیره‌ای از دانش یا مهارت نیست، بلکه ساختاری مرکب متشکل از ویژگی‌های عمیق، بنیان دانشی، انگیزش درونی و توانایی‌های عملی است. این مطالعه شواهد تجربی از غرب چین ارائه می‌دهد و پیامدهایی برای ارزیابی بومی، نظام‌های حمایت از معلمان و بهبود آموزش دارد.

The purpose of this study was to examine the challenges and emerging innovation demands shaping university teaching in the twenty-first century and to develop a framework to enhance lecturer effectiveness. A qualitative research design was adopted, employing semi-structured interviews and focus group interviews. The study involved lecturers and academic administrators from 6 universities in Rwanda (5 private and 1 public).Three focus group discussions per university were conducted accordingly to major specializations, with 8 participants per group, totaling 144 lecturers. Additionally, 24 academic administrators, including deans and directors of Quality Assurance, participated in the interviews. Data were analyzed using thematic approach as per Braun and Clarke’s Six-phase framework. The findings revealed that lecturers face several interconnected challenges in adapting to contemporary university teaching. These include technological adaptation challenges, structural and institutional constraints, emotional and pedagogical adjustment, institutional support and policy alignment issues and student readiness and engagement gap. The findings also highlighted emerging innovation demands shaping effective university teaching, including redefining the skills of twenty-first century, promoting pedagogical and technological innovation driving change, balancing tradition with transformation, and strengthening institutional support for professional development and innovation. Based on these findings, the study developed an Integrated Innovation Framework comprising three pillars: Pedagogical-technological competence, Emotional and motivational resilience and Institutional Policy support. The framework provided actionable strategies for universities to foster sustainable, human-centered innovation, highlighting the importance of aligning professional development, infrastructure, policy and student engagement to enhance teaching effectiveness in the twenty-first century.

هدف این پژوهش بررسی چالش‌ها و نیازهای نوآورانه نوظهور که آموزش دانشگاهی را در قرن بیست‌ویکم شکل می‌دهند و توسعه چارچوبی برای ارتقای اثربخشی مدرسان بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با بهره‌گیری از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و مصاحبه‌های گروه متمرکز انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل مدرسان و مدیران دانشگاهی از ۶ دانشگاه در رواندا (۵ دانشگاه خصوصی و ۱ دانشگاه دولتی) بودند. در هر دانشگاه سه بحث گروه متمرکز بر اساس تخصص‌های اصلی با حضور ۸ نفر در هر گروه برگزار شد که در مجموع ۱۴۴ مدرس را شامل می‌شود. علاوه بر این، ۲۴ مدیر دانشگاهی، از جمله روسای دانشکده و مدیران تضمین کیفیت، در مصاحبه‌ها شرکت کردند. داده‌ها با استفاده از رویکرد تحلیل تماتیک مطابق با چارچوب شش‌مرحله‌ای Braun و Clarke تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که مدرسان با چالش‌های چندوجهی و مرتبط در سازگاری با آموزش دانشگاهی معاصر مواجه‌اند. این چالش‌ها شامل دشواری‌های سازگاری فناورانه، محدودیت‌های ساختاری و نهادی، سازگاری عاطفی و آموزشی، مسائل حمایت نهادی و همسویی سیاست‌ها و همچنین فاصله آمادگی و مشارکت دانشجویان است. یافته‌ها همچنین نیازهای نوآورانه نوظهور را که اثربخشی آموزش دانشگاهی را شکل می‌دهند، از جمله بازتعریف مهارت‌های قرن بیست‌ویکم، ترویج نوآوری آموزشی و فناورانه محرک تغییر، ایجاد تعادل میان سنت و تحول و تقویت حمایت نهادی از توسعه حرفه‌ای و نوآوری برجسته ساخت. بر اساس این یافته‌ها، پژوهش چارچوب نوآوری یکپارچه‌ای را با سه رکن توسعه داد: شایستگی آموزشی-فناورانه، تاب‌آوری عاطفی و انگیزشی و حمایت سیاستی نهادی. این چارچوب راهبردهای عملیاتی برای دانشگاه‌ها جهت پرورش نوآوری پایدار و انسان‌محور ارائه می‌دهد و بر اهمیت همسویی توسعه حرفه‌ای، زیرساخت، سیاست و مشارکت دانشجویان برای ارتقای اثربخشی آموزش در قرن بیست‌ویکم تأکید می‌کند.

As technology-enhanced learning environments increasingly promote active and situated engagement, assessment must move beyond isolated tests of knowledge and skills to capture learners' performance in authentic contexts. In technology and engineering education, systems thinking is often embedded in product-based learning, yet technical product quality alone may not show how pre-service preschool teachers organise, connect, and justify systems-related ideas. The aim of this study was to examine systems-oriented reasoning as part of complex technology and engineering learning outcomes by combining the Distinctions, Systems, Relationships, and Perspectives (DSRP) framework with Epistemic Network Analysis (ENA). Students' written reflections on the “Product as a System” were coded across the four DSRP dimensions and re-encoded as binary indicators of DSRP achievement levels for ENA. Using ENA, we identified differences in the prominence and co-occurrence of DSRP-related reasoning elements between students taught through the technology-enhanced systems-thinking approach (STICT) and those taught through a traditional approach. The findings revealed distinguishable DSRP epistemic network structures between the two groups, with the STICT group displaying a more heterogeneous structure and the traditional group showing a more concentrated network around system organisation, functional relationships, and multiple perspectives. The ENA indicators were more clearly associated with written report quality than with technical product quality. This study contributes to the assessment of systems-oriented reasoning. It suggests that integrating DSRP-based coding and ENA provides complementary evidence about systems-oriented reasoning beyond that captured by product quality alone, thereby contributing to a broader assessment of technology and engineering learning outcomes in authentic higher education assessment tasks.

با توجه به اینکه محیط‌های یادگیری مبتنی بر فناوری به طور فزاینده‌ای مشارکت فعال و موقعیتی را ترویج می‌کنند، ارزیابی باید فراتر از آزمون‌های مجزای دانش و مهارت‌ها رفته و عملکرد یادگیرندگان را در زمینه‌های اصیل ثبت کند. در آموزش فناوری و مهندسی، تفکر سیستمی اغلب در یادگیری مبتنی بر محصول جای گرفته است، اما کیفیت فنی محصول به تنهایی ممکن است نشان ندهد که دانشجومعلمان پیش‌دبستانی چگونه ایده‌های مرتبط با سیستم را سازمان‌دهی، ارتباط‌دهی و توجیه می‌کنند. هدف این مطالعه بررسی استدلال مبتنی بر سیستم به عنوان بخشی از پیامدهای پیچیده یادگیری فناوری و مهندسی از طریق ترکیب چارچوب تمایزات، سیستم‌ها، روابط و دیدگاه‌ها (DSRP) با تحلیل شبکه معرفتی (ENA) بود. بازتاب‌های مکتوب دانشجویان درباره «محصول به عنوان یک سیستم» بر اساس چهار بُعد DSRP کدگذاری شد و به عنوان شاخص‌های دودویی سطوح دستیابی به DSRP برای ENA بازکدگذاری گردید. با استفاده از ENA، تفاوت‌هایی در برجستگی و هم‌رخدادی عناصر استدلال مرتبط با DSRP بین دانشجویانی که با رویکرد تفکر سیستمی مبتنی بر فناوری (STICT) آموزش دیده بودند و آن‌هایی که با رویکرد سنتی آموزش دیده بودند، شناسایی شد. یافته‌ها ساختارهای متمایز شبکه معرفتی DSRP را بین دو گروه نشان داد، به طوری که گروه STICT ساختاری ناهمگن‌تر و گروه سنتی شبکه‌ای متمرکزتر حول سازمان‌دهی سیستم، روابط عملکردی و دیدگاه‌های چندگانه داشت. شاخص‌های ENA ارتباط واضح‌تری با کیفیت گزارش مکتوب نسبت به کیفیت فنی محصول داشتند. این مطالعه به ارزیابی استدلال مبتنی بر سیستم کمک می‌کند و نشان می‌دهد که ادغام کدگذاری مبتنی بر DSRP و ENA شواهد مکملی درباره استدلال سیستمی فراتر از آنچه کیفیت محصول به تنهایی ثبت می‌کند، ارائه می‌دهد و بدین ترتیب به ارزیابی گسترده‌تر پیامدهای یادگیری فناوری و مهندسی در وظایف اصیل ارزیابی آموزش عالی کمک می‌کند.

Community participation has increasingly been recognized as a vital component in developing quality education at different levels of school education. This study explores the role of community participation in developing quality education at secondary school level. It analysed important policies and programmes on community participation while examining the perspectives of stakeholders such as school heads, teachers, parents and community leaders. It was also intended to explore the school-led initiatives to promote community participation for improving quality education. Problems and challenges in the process of community participation were identified, and suggestions were sought from stakeholders for improvement of school-community partnership. Survey method under descriptive research was adopted for conducting this study. Perception scale for School Heads and teachers, interview schedule for School Heads, parents and community leaders were used to collect data from informants. Analysis of data revealed that there is a progressive evolution of community participation in educational policies, where major programmes and policies highlight a shift from welfare-oriented approaches to participatory governance models. It also indicates that while various policies strongly advocate community involvement, there exists a gap between policy intentions and ground level implementation. The findings indicate that community participation significantly influences the quality of secondary education across multiple dimensions. Based on the findings, the study recommends a suggestive model for strengthening integrated participatory school-community partnerships through capacity-building programmes, awareness campaigns and structured engagement strategies.

مشارکت جامعه به طور فزاینده‌ای به عنوان یکی از مؤلفه‌های حیاتی در توسعه آموزش با کیفیت در سطوح مختلف آموزش مدرسه‌ای شناخته شده است. این پژوهش نقش مشارکت جامعه را در توسعه آموزش با کیفیت در سطح مدارس متوسطه مورد بررسی قرار می‌دهد. در این مطالعه، سیاست‌ها و برنامه‌های مهم مرتبط با مشارکت جامعه تحلیل شده و دیدگاه‌های ذینفعان از جمله مدیران مدارس، معلمان، والدین و رهبران جامعه بررسی شده است. همچنین هدف آن بررسی ابتکارات مدرسه‌محور برای ارتقای مشارکت جامعه به منظور بهبود کیفیت آموزش بوده است. مشکلات و چالش‌های موجود در فرآیند مشارکت جامعه شناسایی شده و پیشنهادهایی از ذینفعان برای بهبود مشارکت مدرسه و جامعه اخذ گردیده است. روش پیمایشی در قالب پژوهش توصیفی برای انجام این مطالعه به کار گرفته شده است. برای جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس ادراک برای مدیران مدارس و معلمان و برنامه مصاحبه برای مدیران مدارس، والدین و رهبران جامعه استفاده شده است. تحلیل داده‌ها نشان داد که مشارکت جامعه در سیاست‌های آموزشی به طور تدریجی تکامل یافته است، به گونه‌ای که برنامه‌ها و سیاست‌های اصلی، تغییر رویکرد از مدل‌های رفاه‌محور به مدل‌های حکمرانی مشارکتی را برجسته می‌کنند. همچنین نتایج نشان می‌دهد که اگرچه سیاست‌های مختلف به شدت بر مشارکت جامعه تأکید دارند، اما شکافی میان اهداف سیاستی و اجرای عملی در سطح میدانی وجود دارد. یافته‌ها حاکی از آن است که مشارکت جامعه به طور معناداری بر کیفیت آموزش متوسطه در ابعاد مختلف تأثیرگذار است. بر اساس یافته‌ها، پژوهش مدل پیشنهادی برای تقویت مشارکت یکپارچه مدرسه و جامعه از طریق برنامه‌های توانمندسازی، کمپین‌های آگاهی‌بخشی و راهبردهای تعامل ساختاریافته ارائه می‌دهد.

BACKGROUND: Central Sterile Supply Department (CSSD) staff members' mastery of professional knowledge and skills is associated with the quality of their work. OBJECTIVES: This study aimed to investigate the effect of problem-based learning in the training of CSSD nurses. METHODS: This study was conducted from April to October 2024. Forty CSSD nurses at our hospital were randomly assigned to the observation group (n = 20) or the control group (n = 20) using a random number table. The observation group received problem-based learning, while the control group received traditional training methods. After six months of training, the two groups were compared in terms of theoretical knowledge, practical skills, self-directed learning competence, teamwork skills and satisfaction with training. RESULTS: Scores for theoretical knowledge, practical skills, self-directed learning competence, teamwork skills and satisfaction with training were higher in the observation group than in the control group (P < 0.05). CONCLUSION: Problem-based learning could improve CSSD nurses' professional knowledge, practical skills and satisfaction with training.

زمینه: تسلط کارکنان بخش مرکزی استریل و تأمین ملزومات (CSSD) بر دانش و مهارت‌های حرفه‌ای با کیفیت کار آن‌ها مرتبط است. اهداف: این مطالعه با هدف بررسی تأثیر یادگیری مبتنی بر مسئله در آموزش پرستاران CSSD انجام شد. روش‌ها: این پژوهش از آوریل تا اکتبر ۲۰۲۴ انجام شد. چهل پرستار CSSD در بیمارستان ما با استفاده از جدول اعداد تصادفی به طور تصادفی به گروه مشاهده (n = 20) یا گروه کنترل (n = 20) تقسیم شدند. گروه مشاهده آموزش مبتنی بر مسئله دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل از روش‌های سنتی آموزش بهره‌مند شد. پس از شش ماه آموزش، دو گروه از نظر دانش نظری، مهارت‌های عملی، شایستگی یادگیری خودراهبر، مهارت‌های کار تیمی و رضایت از آموزش مقایسه شدند. نتایج: امتیازات دانش نظری، مهارت‌های عملی، شایستگی یادگیری خودراهبر، مهارت‌های کار تیمی و رضایت از آموزش در گروه مشاهده بالاتر از گروه کنترل بود (P < 0.05). نتیجه‌گیری: یادگیری مبتنی بر مسئله می‌تواند دانش حرفه‌ای، مهارت‌های عملی و رضایت از آموزش پرستاران CSSD را بهبود بخشد.

Studying a long-running nationwide system of school inspections, we show how school choices and enrollment respond to new information about school quality. We use exogenous variation in the timing of school inspections around the school choice deadline to isolate the effect of information over and above underlying changes in school quality. We find that low- and higher-income parents respond similarly to new information. Conditional on household location, non-targeted information provision therefore does not increase school segregation by household income.

با مطالعه یک نظام بازرسی مدارس سراسری و بلندمدت، نشان می‌دهیم که انتخاب و ثبت‌نام در مدارس چگونه به اطلاعات جدید درباره کیفیت مدرسه واکنش نشان می‌دهد. با استفاده از تغییرات برون‌زا در زمان‌بندی بازرسی مدارس در حوالی مهلت انتخاب مدرسه، اثر اطلاعات را جدا از تغییرات اساسی در کیفیت مدرسه شناسایی می‌کنیم. یافته‌ها نشان می‌دهد که والدین با درآمد پایین و بالا به طور مشابه به اطلاعات جدید واکنش نشان می‌دهند. بنابراین، با فرض ثبات محل سکونت خانوار، ارائه اطلاعات غیرهدفمند منجر به افزایش جداسازی مدارس بر اساس درآمد خانوار نمی‌شود.

Introduction This study aims to present a detailed empirical investigation of the role of entrepreneurship education in building entrepreneurial intention of business students through competencies, character strengths, and virtues. This study focuses on several business students in a higher education environment. Methods The methodology used in this research is associative research with the study of certain dependent, independent, and mediating variables involving business management students from various state universities in East Indonesia. Sampling used a saturated sample of 397 business management students. According to the research model, the author chose a structural equation model (SEM) to analyze the data and support using character strength and virtues with six traits: wisdom and knowledge, courage, humanity, justice, temperance, and transcendence. Results The research findings indicate that the six variables shaping character strengths, virtues, and lecturer competencies are effective in developing entrepreneurial intentions among students. Meanwhile, direct entrepreneurship education is ineffective in developing student entrepreneurial intentions. Discussion This research provides detailed and robust results regarding entrepreneurial intentions that are more measurable and easily realised by relying on character strengths and virtues that contribute to entrepreneurial intentions within a conducive academic environment. Improving the quality of entrepreneurship education for business management students can utilise the results of this research as a guide. However, to maximise the role of entrepreneurship education in business students’ entrepreneurial intentions, it needs to be mediated by character strengths, virtues, and lecturer competencies. This research demonstrates that entrepreneurship education that relies solely on the transfer of entrepreneurial knowledge and skills to students is ineffective in developing entrepreneurial intentions, which are the foundation for producing graduates who are ready to start businesses.

مقدمه: این مطالعه با هدف ارائه یک بررسی تجربی دقیق از نقش آموزش کارآفرینی در شکل‌دهی نیت کارآفرینانه دانشجویان رشته مدیریت کسب‌وکار از طریق شایستگی‌ها، قوت‌های منش و فضایل انجام شده است. این پژوهش بر چندین دانشجوی رشته مدیریت کسب‌وکار در محیط آموزش عالی تمرکز دارد. روش‌ها: روش‌شناسی مورد استفاده در این پژوهش، پژوهش‌های همبستگی با مطالعه متغیرهای وابسته، مستقل و میانجی خاص است که دانشجویان مدیریت کسب‌وکار از دانشگاه‌های دولتی مختلف در شرق اندونزی را دربرمی‌گیرد. نمونه‌گیری به صورت نمونه اشباع با ۳۹۷ دانشجوی مدیریت کسب‌وکار انجام شد. بر اساس مدل پژوهش، نویسنده مدل معادلات ساختاری (SEM) را برای تحلیل داده‌ها و پشتیبانی از استفاده از قوت منش و فضایل با شش ویژگی: خرد و دانش، شجاعت، انسانیت، عدالت، اعتدال و تعالی انتخاب کرد. یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان می‌دهد که شش متغیر شکل‌دهنده قوت منش، فضایل و شایستگی‌های اساتید در توسعه نیت کارآفرینانه دانشجویان مؤثر هستند. در حالی که آموزش مستقیم کارآفرینی در توسعه نیت کارآفرینانه دانشجویان مؤثر نیست. بحث: این پژوهش نتایج دقیق و قوی در خصوص نیت کارآفرینانه ارائه می‌دهد که با تکیه بر قوت منش و فضایل که به نیت کارآفرینانه در محیط دانشگاهی مساعد کمک می‌کنند، قابل سنجش‌تر و تحقق‌پذیرتر است. ارتقای کیفیت آموزش کارآفرینی برای دانشجویان مدیریت کسب‌وکار می‌تواند از نتایج این پژوهش به عنوان راهنما بهره گیرد. با این حال، برای حداکثر کردن نقش آموزش کارآفرینی در نیت کارآفرینانه دانشجویان مدیریت کسب‌وکار، لازم است این نقش از طریق قوت منش، فضایل و شایستگی‌های اساتید میانجی‌گری شود. این پژوهش نشان می‌دهد که آموزش کارآفرینی که صرفاً بر انتقال دانش و مهارت‌های کارآفرینی به دانشجویان متکی است، در توسعه نیت کارآفرینانه که زیربنای تربیت فارغ‌التحصیلان آماده ورود به عرصه کسب‌وکار است، مؤثر نیست.

This study sought to examine the essence of quality teacher training in implementing inclusive education at a higher education institution in South Africa.Inclusive education in the South African education context is a reformatory tool to welcome diversity amongst learners in one classroom.Drawing on a multi-method South African policy discourse and teacher education for inclusion, the study interrogates how pre-service and in-service training prepare teachers to teach diverse students in higher education contexts.Inclusive education policy, as stated in Education White Paper 6, establishes teachers as the primary implementers of inclusion.Yet, systematic evidence points to gaps between policy ideals and actual teacher preparation, practice, and support within higher education settings.Qualitative data for this study was drawn from student teachers and lecturers from a selected university.All participants in the study were members of the faculty of education.Data was collected through semi-structured interviews.In this study, semi-structured interviews served as a well-established qualitative data collection method suited to exploring complex stakeholder perspectives.Semi-structured interviews offered the flexibility to elicit in-depth insights from diverse participants while preserving comparability across interviews.The purposive sampling technique was selected because it enables the identification and selection of participants who are particularly knowledgeable and experienced with the phenomenon of interest.Thematic analysis was used to analyse data.The findings of this study revealed that student teachers are not being prepared to meet the needs of diverse learners that they will teach at school.Respondents frequently reported gaps in knowledge, practical competencies, and confidence to implement inclusive strategies in diverse classrooms.The study concludes that both the theory and the practical implementation of inclusive education for student teachers are paramount to transforming the educational landscape in South Africa.This points to the need for strengthened teacher education for inclusion within South Africa's higher education programs.

این پژوهش با هدف بررسی ماهیت کیفیت آموزش معلمان در اجرای آموزش فراگیر در یک مؤسسه آموزش عالی در آفریقای جنوبی انجام شده است. آموزش فراگیر در زمینه آموزش و پرورش آفریقای جنوبی ابزاری اصلاح‌گرانه برای استقبال از تنوع در میان دانش‌آموزان در یک کلاس درس به‌شمار می‌رود. با بهره‌گیری از رویکرد چندروشی در تحلیل گفتمان سیاست‌های آفریقای جنوبی و آموزش معلمان برای فراگیری، این پژوهش به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه آموزش‌های پیش‌خدمت و ضمن خدمت معلمان را برای تدریس به دانشجویان متنوع در بستر آموزش عالی آماده می‌کند. سیاست آموزش فراگیر، همان‌گونه که در سند «کتاب سفید آموزش ۶» بیان شده است، معلمان را به‌عنوان مجریان اصلی فراگیری معرفی می‌کند. با این حال، شواهد نظام‌مند به وجود شکاف‌هایی میان آرمان‌های سیاستی و آمادگی، عمل و حمایت واقعی از معلمان در محیط‌های آموزش عالی اشاره دارد. داده‌های کیفی این پژوهش از دانشجومعلمان و اعضای هیئت علمی یک دانشگاه منتخب گردآوری شده است. تمامی شرکت‌کنندگان عضو دانشکده آموزش و پرورش بودند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته جمع‌آوری شد. در این پژوهش، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته به‌عنوان روشی کیفی و معتبر برای گردآوری داده‌ها جهت بررسی دیدگاه‌های پیچیده ذینفعان به کار گرفته شد. این مصاحبه‌ها انعطاف‌پذیری لازم برای استخراج بینش‌های عمیق از شرکت‌کنندگان متنوع را در عین حفظ قابلیت مقایسه میان مصاحبه‌ها فراهم آورد. روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شد زیرا امکان شناسایی و انتخاب شرکت‌کنندگانی را فراهم می‌کند که دانش و تجربه ویژه‌ای نسبت به پدیده مورد نظر دارند. تحلیل تماتیک برای تجزیه و تحلیل داده‌ها به کار رفت. یافته‌های این پژوهش نشان داد که دانشجومعلمان برای پاسخ‌گویی به نیازهای یادگیرندگان متنوعی که قرار است در مدارس تدریس کنند، آماده نمی‌شوند. پاسخ‌دهندگان به‌طور مکرر به وجود شکاف‌هایی در دانش، شایستگی‌های عملی و اعتمادبه‌نفس برای اجرای راهبردهای فراگیر در کلاس‌های متنوع اشاره کردند. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که هر دو جنبه نظری و عملی اجرای آموزش فراگیر برای دانشجومعلمان، برای تحول چشم‌انداز آموزشی در آفریقای جنوبی اهمیت اساسی دارد. این امر بر ضرورت تقویت آموزش معلمان برای فراگیری در برنامه‌های آموزش عالی آفریقای جنوبی تأکید می‌کند.