health sciences students

Purpose: This study examined with the aim of examining the levels of exposure to cyberbullying and emotional abuse among students in health sciences–related fields.Material and Methods: The sample for this cross-sectional study comprised 590 students enrolled in the departments of Midwifery (n = 200), Nursing (n = 144), Physiotherapy and Rehabilitation (n = 128), and Health Management (n = 118) at a Faculty of Health Sciences of a university. Data were collected using the Personal Information Form, the Revised Cyber Bullying Inventory–II (RCBI-II), and the Emotional Abuse Exposure Scale (EAES).Results: 41.9% of students reported witnessing cyberbullying at least once, while 36.1% reported being exposed at least once. Among exposed students cyberbullying, 27.3% indicated that cyberbullying occurred through social networking sites, and 53.9% reported awareness of emotional abuse. The mean RCBI-II scores were 13.92 ± 5.93 for cyber victimization and 12.47 ± 4.83 for cyberbullying, whereas the total EAES mean score was 54.27 ± 26.78. A statistically significant moderate positive correlation was identified between RCBI-II (cyber victimization and cyberbullying) scores and total EAES scores (p < 0.001).Conclusion: The findings indicate that students experience higher levels of cyber victimization and moderate levels of emotional abuse. As cyber victimization and cyberbullying levels increase, exposure to emotional abuse increases. Students in the midwifery department were found to experience lower levels of cyber victimization, to engage less frequently in cyberbullying behaviors, and to be exposed to lower levels of emotional abuse overall.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی میزان مواجهه با آزار اینترنتی و سوءاستفاده عاطفی در میان دانشجویان رشته‌های مرتبط با علوم سلامت انجام شد. مواد و روش‌ها: نمونه این مطالعه مقطعی شامل ۵۹۰ دانشجو از دانشکده علوم سلامت یک دانشگاه بود که در رشته‌های مامایی (n = 200)، پرستاری (n = 144)، فیزیوتراپی و توانبخشی (n = 128) و مدیریت سلامت (n = 118) تحصیل می‌کردند. داده‌ها با استفاده از فرم اطلاعات فردی، پرسشنامه بازنگری‌شده آزار اینترنتی–II (RCBI-II) و مقیاس مواجهه با سوءاستفاده عاطفی (EAES) جمع‌آوری شد. یافته‌ها: ۴۱/۹٪ از دانشجویان گزارش کردند که حداقل یک بار شاهد آزار اینترنتی بوده‌اند، در حالی که ۳۶/۱٪ گزارش دادند که حداقل یک بار در معرض آن قرار گرفته‌اند. در میان دانشجویان در معرض آزار اینترنتی، ۲۷/۳٪ بیان کردند که آزار اینترنتی از طریق شبکه‌های اجتماعی رخ داده است و ۵۳/۹٪ از سوءاستفاده عاطفی آگاهی داشتند. میانگین نمرات RCBI-II برای قربانی شدن اینترنتی ۱۳/۹۲ ± ۵/۹۳ و برای آزار اینترنتی ۱۲/۴۷ ± ۴/۸۳ بود، در حالی که میانگین کل نمره EAES برابر با ۵۴/۲۷ ± ۲۶/۷۸ بود. همبستگی مثبت متوسط و معناداری بین نمرات RCBI-II (قربانی شدن اینترنتی و آزار اینترنتی) و نمره کل EAES مشاهده شد (p < 0.001). نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که دانشجویان سطوح بالاتری از قربانی شدن اینترنتی و سطوح متوسطی از سوءاستفاده عاطفی را تجربه می‌کنند. با افزایش سطوح قربانی شدن اینترنتی و آزار اینترنتی، میزان مواجهه با سوءاستفاده عاطفی نیز افزایش می‌یابد. دانشجویان رشته مامایی سطوح پایین‌تری از قربانی شدن اینترنتی، مشارکت کمتر در رفتارهای آزار اینترنتی و مواجهه کمتر با سوءاستفاده عاطفی را تجربه کردند.

BACKGROUND: Educator leadership behaviors are widely recognized as an important component of the classroom environment and may be associated with student engagement and critical thinking disposition. In health sciences education, these competencies are fundamental to clinical reasoning and evidence-based decision-making. However, empirical evidence examining the associations among educator leadership styles, student engagement, and critical thinking disposition remains limited. METHODS: This explanatory sequential mixed-methods study was conducted at a Saudi health sciences university. Quantitative data were collected from a stratified random sample of 351 undergraduate students across four health sciences colleges using the Leadership Style Questionnaire, the Critical Thinking Disposition Scale, and the University Student Engagement Inventory. Data were analyzed using descriptive statistics, Pearson's correlations, multiple linear regression, and bootstrapped cross-sectional indirect-effect analysis. Qualitative data were subsequently collected from 58 unique participants through 40 semi-structured interviews and four focus group discussions (28 participants, including 10 who also participated in interviews) and analyzed using inductive reflexive thematic analysis. RESULTS: Students reported mean student engagement and critical thinking disposition scores above the scale midpoint. Democratic leadership demonstrated the strongest positive bivariate associations with student engagement (r = .363, p < .001) and critical thinking disposition (r = .402, p < .001), whereas laissez-faire leadership demonstrated comparatively weaker associations. In adjusted regression analyses, democratic leadership remained independently associated with student engagement (β = 0.39, p < .001) and critical thinking disposition (β = 0.15, p = .007), whereas laissez-faire leadership showed no statistically significant independent association with either outcome after adjustment for the remaining leadership styles. Bootstrapped indirect-effect analysis indicated that student engagement statistically accounted for part of the association between democratic leadership and critical thinking disposition. Qualitative findings converged with and expanded the quantitative results, with students describing participatory teaching behaviors, open dialogue, constructive questioning, collaborative learning, and clear instructional guidance as supporting engagement and reflective thinking. CONCLUSIONS: Democratic educator leadership demonstrated the strongest positive associations with student engagement and critical thinking disposition. These findings suggest that participatory teaching approaches may represent valuable components of faculty development and educational practice. Longitudinal and multi-institutional studies are warranted to further examine the temporal relationships among educator leadership, student engagement, and critical thinking disposition.

زمینه: رفتارهای رهبری اعضای هیئت علمی به طور گسترده‌ای به عنوان یکی از مؤلفه‌های مهم محیط کلاس درس شناخته می‌شوند و ممکن است با مشارکت دانشجویان و گرایش به تفکر انتقادی مرتبط باشند. در آموزش علوم سلامت، این شایستگی‌ها برای استدلال بالینی و تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد اساسی هستند. با این حال، شواهد تجربی درباره بررسی ارتباط میان سبک‌های رهبری اعضای هیئت علمی، مشارکت دانشجویان و گرایش به تفکر انتقادی همچنان محدود است. روش‌ها: این مطالعه آمیخته توضیحی-توالی در یک دانشگاه علوم سلامت عربستان انجام شد. داده‌های کمی از یک نمونه تصادفی طبقه‌بندی‌شده شامل ۳۵۱ دانشجوی کارشناسی از چهار دانشکده علوم سلامت با استفاده از پرسشنامه سبک رهبری، مقیاس گرایش به تفکر انتقادی و فهرست مشارکت دانشجویان دانشگاه جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی چندگانه و تحلیل اثر غیرمستقیم مقطعی با بوت‌استرپ تحلیل شدند. سپس داده‌های کیفی از ۵۸ شرکت‌کننده منحصر به فرد از طریق ۴۰ مصاحبه نیمه‌ساختاریافته و چهار بحث گروهی متمرکز (۲۸ شرکت‌کننده، شامل ۱۰ نفر که در مصاحبه‌ها نیز شرکت داشتند) جمع‌آوری و با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی استقرایی تحلیل شد. یافته‌ها: دانشجویان میانگین نمرات مشارکت دانشجویی و گرایش به تفکر انتقادی بالاتر از نقطه میانی مقیاس را گزارش کردند. رهبری دموکراتیک قوی‌ترین ارتباط مثبت دو متغیره را با مشارکت دانشجویان (r = 0.363, p < 0.001) و گرایش به تفکر انتقادی (r = 0.402, p < 0.001) نشان داد، در حالی که رهبری رهاشده (laissez-faire) ارتباطات ضعیف‌تری داشت. در تحلیل‌های رگرسیون تعدیل‌شده، رهبری دموکراتیک به طور مستقل با مشارکت دانشجویان (β = 0.39, p < 0.001) و گرایش به تفکر انتقادی (β = 0.15, p = 0.007) مرتبط باقی ماند، در حالی که رهبری رهاشده پس از تعدیل برای سایر سبک‌های رهبری، هیچ ارتباط مستقل معناداری با هیچ‌یک از پیامدها نشان نداد. تحلیل اثر غیرمستقیم با بوت‌استرپ نشان داد که مشارکت دانشجویان به طور آماری بخشی از ارتباط میان رهبری دموکراتیک و گرایش به تفکر انتقادی را تبیین می‌کند. یافته‌های کیفی با نتایج کمی همگرا و آن‌ها را گسترش داد؛ به طوری که دانشجویان رفتارهای تدریس مشارکتی، گفت‌وگوی باز، پرسشگری سازنده، یادگیری مشارکتی و راهنمایی آموزشی شفاف را به عنوان عوامل حمایت‌کننده از مشارکت و تفکر تأملی توصیف کردند. نتیجه‌گیری: رهبری دموکراتیک اعضای هیئت علمی قوی‌ترین ارتباط مثبت را با مشارکت دانشجویان و گرایش به تفکر انتقادی نشان داد. این یافته‌ها حاکی از آن است که رویکردهای تدریس مشارکتی می‌توانند اجزای ارزشمندی برای توسعه اعضای هیئت علمی و عمل آموزشی باشند. مطالعات طولی و چندمرکزی برای بررسی بیشتر روابط زمانی میان رهبری اعضای هیئت علمی، مشارکت دانشجویان و گرایش به تفکر انتقادی توصیه می‌شود.