virtual learning environments

The rapid integration of digital technologies into teaching, learning, and assessment has created new avenues through which technology-facilitated gender-based violence (TFGBV) may occur in school settings. Existing scholarship has examined TFGBV mainly through the lenses of cyberbullying, digital safety, and student well-being. At the same time, emerging work has also begun to conceptualise digital assessment systems as sites of structural and institutional gendered risk. Building on this systems-level perspective, this conceptual paper shifts attention to the pedagogical and interactional layer of digital assessment, examining how teachers' assessment design and oversight decisions may shape the conditions under which TFGBV becomes more or less likely. Developed through a critical interdisciplinary literature review, the paper draws on Bronfenbrenner's ecological systems theory, digital citizenship frameworks, and classroom assessment scholarship to examine how learning management systems, peer assessment tools, collaborative online assignments, and social media-integrated assessment activities may create conditions conducive to gendered harassment, image-based abuse, and exclusionary behaviour among learners of all genders. The paper proposes the Assessment-Mediated Digital Ethics (AMDE) framework, a theoretically grounded but not yet empirically validated model integrating gender-responsive assessment design, embedded digital behavioural expectations, and structured teacher oversight. AMDE is presented as a complementary pedagogical extension of existing justice-oriented approaches to digital assessment and TFGBV, rather than as a claim of first conceptualisation. The framework provides a basis for future empirical research examining teacher-mediated assessment practices and their relationship to digital safety, ethical participation, and TFGBV risk across diverse educational contexts. Responsibility for TFGBV prevention is understood as shared among teachers, learners, schools, families, technology providers, and policymakers.

This article analyzes the management of distance education (DE) in the context of continuing education for youth and adults (EPJA), exploring its institutional, pedagogical, and technical dimensions. Through an approach that compares empirical data, obtained from a jurisdictional survey with federal regulations and analyzes them through the lens of contemporary theoretical frameworks, the study examines how provinces operationalize the principles of flexibility and modularity. The results reveal significant heterogeneity in the implementation of teaching roles, technological supports, and assessment criteria. It is concluded that the quality of this modality depends on comprehensive management that ensures coherence between organizational and instructional decisions, thereby guaranteeing the continuity of participants' educational trajectories, through the pedagogical option of distance education, which is mediated and hosted in virtual learning environments (VLEs), designed specifically for the particular needs of adult learners.

The flipped classroom (FC) model has obtained collective attention in medical education for its potential to enhance student engagement, active learning, and knowledge retention.This study systematically reviews the report on flipped classrooms in medical education using the Preferred Reporting Items for Systematic reviews and Meta- Analyses (PRISMA) framework. Articles were retrieved from reputable databases, including PubMed, Medline, OVID, ACM, ScienceDirect, Taylor & Francis, MDPI, SAGE, SpringerLink, Wiley, IEEE Xplore, and Google Scholar.The 34 studies were identified exploring flipped classroom teaching approaches to enhance medical education. Review focuses on the tools and technologies employed such as video creation, learning management systems, podcasts, online assessments, and collaborative platforms as well as pedagogical strategies implemented across medical courses.This study focused on flipped learning in higher education. Future research should examine its application in other educational settings, including schools, vocational, technical, and professional training. Emerging technologies such as artificial intelligence and augmented reality warrant investigation for their impact on student engagement and learning outcomes across disciplines. Further studies should also explore the influence of cultural and geographical factors on flipped classroom implementation and effectiveness. Additionally, research is needed to determine how flipped classroom activities can be tailored to specific learning objectives, student needs, and subject areas. Finally, longitudinal studies are recommended to assess the long- term effects of flipped learning on student achievement, retention, and academic success.

مدل کلاس معکوس (FC) به دلیل پتانسیل آن در افزایش مشارکت دانشجویان، یادگیری فعال و حفظ دانش، توجه جمعی را در آموزش پزشکی به خود جلب کرده است. این مطالعه به‌صورت نظام‌مند گزارش‌های مربوط به کلاس‌های معکوس در آموزش پزشکی را با استفاده از چارچوب آیتم‌های ترجیحی برای گزارش مرورهای نظام‌مند و متاآنالیزها (PRISMA) مرور می‌کند. مقالات از پایگاه‌های داده معتبر از جمله PubMed، Medline، OVID، ACM، ScienceDirect، Taylor & Francis، MDPI، SAGE، SpringerLink، Wiley، IEEE Xplore و Google Scholar بازیابی شدند. در مجموع ۳۴ مطالعه شناسایی شد که رویکردهای تدریس کلاس معکوس را برای ارتقای آموزش پزشکی بررسی کرده‌اند. این مرور بر ابزارها و فناوری‌های به‌کاررفته مانند تولید ویدئو، سامانه‌های مدیریت یادگیری، پادکست‌ها، ارزیابی‌های آنلاین و پلتفرم‌های همکاری و همچنین راهبردهای آموزشی اجراشده در دوره‌های پزشکی تمرکز دارد. این مطالعه بر یادگیری معکوس در آموزش عالی متمرکز بود. پژوهش‌های آتی باید کاربرد آن را در سایر محیط‌های آموزشی از جمله مدارس، آموزش‌های فنی‌وحرفه‌ای و تخصصی بررسی کنند. فناوری‌های نوظهوری مانند هوش مصنوعی و واقعیت افزوده شایسته بررسی برای تأثیر آن‌ها بر مشارکت دانشجویان و پیامدهای یادگیری در رشته‌های مختلف هستند. مطالعات بیشتر همچنین باید تأثیر عوامل فرهنگی و جغرافیایی بر اجرای کلاس معکوس و اثربخشی آن را بررسی کنند. علاوه بر این، پژوهش‌هایی لازم است تا مشخص شود چگونه فعالیت‌های کلاس معکوس می‌تواند متناسب با اهداف یادگیری خاص، نیازهای دانشجویان و حوزه‌های موضوعی تنظیم شود. در نهایت، مطالعات طولی برای ارزیابی اثرات بلندمدت یادگیری معکوس بر پیشرفت، ماندگاری و موفقیت تحصیلی دانشجویان توصیه می‌شود.

This study aims to provide an in depth description of the utilization of Learning Management Systems (LMS), such as Google Classroom, in post-pandemic Early Childhood Education (PAUD) learning, and to examine the functions, negotiations, and challenges encountered in the field. Employing a qualitative approach with a case study design at RA Al Muttaqien, data were collected through semi-structured interviews with the school principal, who also serves as an educator, and were supplemented by observation and institutional document analysis. Data analysis was conducted using an interactive model consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing. The main findings indicate that the use of Google Classroom operates in a selective and adaptive manner, primarily functioning as a digital archive for evidence of home-based practical activities to address device memory limitations. In contrast, daily communication and assessment continue to rely on WhatsApp and the Digital Madrasah Report (Raport Digital Madrasah/RDM). This pattern emerged through fluid negotiation processes in navigating constraints related to limited storage quotas and varying levels of parents’ digital literacy readiness, which ranged from 60 to 90 percent. This research contributes to expanding theoretical understanding of the integration of the TPACK framework and school-family partnerships at the early childhood education level. The findings imply the need for sustainable institutional policies in managing digital infrastructure and more contextual guidelines for documenting learning processes. Further research is recommended to involve a broader range of subjects or to compare inclusive and non-inclusive institutions.

این پژوهش با هدف ارائهٔ توصیفی عمیق از بهره‌برداری از سامانه‌های مدیریت یادگیری (LMS) مانند Google Classroom در آموزش پیش‌دبستانی (PAUD) پس از همه‌گیری و بررسی کارکردها، مذاکرات و چالش‌های موجود در این زمینه انجام شده‌است. این مطالعه با رویکرد کیفی و طراحی مطالعه موردی در RA Al Muttaqien صورت گرفته و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با مدیر مدرسه که همزمان نقش آموزگار را نیز ایفا می‌کند، جمع‌آوری و با مشاهده و تحلیل اسناد نهادی تکمیل شده‌است. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شده‌است. یافته‌های اصلی نشان می‌دهد که استفاده از Google Classroom به‌صورت گزینشی و انطباقی انجام می‌شود و عمدتاً به‌عنوان آرشیو دیجیتال برای مستندسازی شواهد فعالیت‌های عملی مبتنی بر خانه جهت رفع محدودیت حافظه دستگاه‌ها به کار می‌رود. در مقابل، ارتباطات روزانه و ارزیابی‌ها همچنان بر WhatsApp و گزارش دیجیتال مدرسه (Raport Digital Madrasah/RDM) متکی است. این الگو از طریق فرآیندهای مذاکره سیال در مواجهه با محدودیت‌های مربوط به سهمیه ذخیره‌سازی و سطوح مختلف آمادگی سواد دیجیتال والدین که بین ۶۰ تا ۹۰ درصد متغیر بود، شکل گرفته‌است. این پژوهش به گسترش فهم نظری از ادغام چارچوب TPACK و مشارکت مدرسه و خانواده در سطح آموزش پیش‌دبستانی کمک می‌کند. یافته‌ها بر ضرورت سیاست‌های نهادی پایدار در مدیریت زیرساخت دیجیتال و دستورالعمل‌های زمینه‌ای‌تر برای مستندسازی فرآیندهای یادگیری دلالت دارد. انجام پژوهش‌های بیشتر با مشارکت دامنه وسیع‌تری از آزمودنی‌ها یا مقایسه مؤسسات فراگیر و غیر فراگیر توصیه می‌شود.

Background Hybrid learning requires students to sustain attention, regulate emotions, and use technology purposefully across physical and virtual spaces. Digital mindfulness has mainly been studied as a means of reducing psychological distress; its role as a pedagogical strategy for engagement has not been systematically synthesised. We aimed to identify the forms of digital mindfulness reported in relation to student engagement, how interventions are designed and implemented, the mechanisms through which they support engagement, and the direction of reported effects. Methods A systematic review following the PRISMA 2020 statement was conducted across Scopus, Web of Science, and ERIC for records published between January 2021 and July 2026. Eligible studies were English-language research articles in Scopus-indexed journals reporting quantitative or mixed-methods evidence. Screening was performed independently by two reviewers (Cohen’s kappa = 0.81), methodological quality was appraised with the Mixed Methods Appraisal Tool, and the evidence was analysed through thematic and narrative synthesis. The review followed PRISMA 2020 and was registered retrospectively on the Open Science Framework (https://doi.org/10.17605/OSF.IO/ZNSMK). Results From 412 initial records, 14 articles met the inclusion criteria. Three forms of digital mindfulness were identified: psychological or dispositional capacity (36%), structured digital interventions (36%), and mindful agency in technology use (28%), operationalised through learning management systems, mobile applications, and guided practices supported by monitoring and mentoring. Digital mindfulness supported engagement by strengthening attention regulation, emotional management, motivation, self-efficacy, autonomy, participation, and persistence, with 79% of studies reporting positive effects, 14% limited effects, and 7% no significant relationship. Conclusions The study proposes an integrative conceptual model linking digital mindfulness to the behavioural, cognitive, and emotional dimensions of engagement, with practical implications for hybrid learning design. The evidence is limited by heterogeneous engagement measures and the dominance of online-learning and Asian research contexts.

زمینه: یادگیری ترکیبی مستلزم آن است که دانشجویان بتوانند توجه خود را حفظ کنند، هیجانات خود را تنظیم نمایند و از فناوری به‌صورت هدفمند در فضاهای فیزیکی و مجازی بهره ببرند. ذهن‌آگاهی دیجیتال عمدتاً به‌عنوان ابزاری برای کاهش پریشانی روان‌شناختی مورد مطالعه قرار گرفته است؛ نقش آن به‌عنوان راهبردی آموزشی برای مشارکت دانشجویان به‌طور نظام‌مند جمع‌بندی نشده است. هدف ما شناسایی انواع ذهن‌آگاهی دیجیتال گزارش‌شده در ارتباط با مشارکت دانشجویان، نحوه طراحی و اجرای مداخلات، سازوکارهای حمایت‌کننده از مشارکت و جهت‌گیری اثرات گزارش‌شده بود. روش‌ها: مرور نظام‌مند مطابق با بیانیه PRISMA 2020 در پایگاه‌های Scopus، Web of Science و ERIC برای مدارک منتشرشده بین ژانویه 2021 تا ژوئیه 2026 انجام شد. مطالعات واجد شرایط، مقالات پژوهشی به زبان انگلیسی در مجلات نمایه‌شده در Scopus بودند که شواهد کمی یا آمیخته ارائه داده بودند. غربالگری به‌طور مستقل توسط دو ارزیاب (کاپای کوهن = 0.81) انجام شد، کیفیت روش‌شناختی با ابزار Mixed Methods Appraisal Tool ارزیابی گردید و شواهد از طریق سنتز روایتی و موضوعی تحلیل شد. این مرور مطابق با PRISMA 2020 انجام و به‌صورت بازنگرانه در Open Science Framework ثبت شد (https://doi.org/10.17605/OSF.IO/ZNSMK). یافته‌ها: از میان 412 مدرک اولیه، 14 مقاله معیارهای ورود را داشتند. سه نوع ذهن‌آگاهی دیجیتال شناسایی شد: ظرفیت روان‌شناختی یا صفتی (36٪)، مداخلات دیجیتال ساختاریافته (36٪) و عاملیت ذهن‌آگاهانه در استفاده از فناوری (28٪) که از طریق سامانه‌های مدیریت یادگیری، برنامه‌های تلفن همراه و تمرینات هدایت‌شده با پشتیبانی پایش و مشاوره عملیاتی شدند. ذهن‌آگاهی دیجیتال با تقویت تنظیم توجه، مدیریت هیجان، انگیزش، خودکارآمدی، خودمختاری، مشارکت و پایداری، از مشارکت حمایت کرد؛ به‌طوری که 79٪ مطالعات اثرات مثبت، 14٪ اثرات محدود و 7٪ هیچ رابطه معناداری را گزارش کردند. نتیجه‌گیری: این مطالعه یک مدل مفهومی تلفیقی ارائه می‌دهد که ذهن‌آگاهی دیجیتال را به ابعاد رفتاری، شناختی و هیجانی مشارکت پیوند می‌دهد و پیامدهای عملی برای طراحی یادگیری ترکیبی دارد. شواهد با ناهمگونی ابزارهای سنجش مشارکت و غلبه زمینه‌های پژوهشی آموزش آنلاین و آسیایی محدود می‌شود.

This study examines the necessity of developing a metaverse framework within Technical and Vocational Education and Training (TVET) to facilitate Project-Based Learning (PjBL) and enhance 21st-century skills. This research utilized a descriptive quantitative approach, employing a closed-ended questionnaire with a five-point Likert scale, which was distributed online to 100 stakeholders, including lecturers/teachers, TVET students, school or program managers, and educational technology developers. The findings revealed that all principal variables–metaverse-based learning environment, PjBL support, 21st-century skills development, and framework requirements–achieved high to very high mean scores. Stakeholders identified immersive simulation, safe practice spaces, real-world project scenarios, collaboration tools, and curriculum alignment as essential components of metaverse implementation. The results further indicate strong expectations for structured pedagogical design, technological stability, and assessment support through learning analytics. These findings suggest that developing a metaverse framework in TVET is not only technologically feasible but also pedagogically essential for enhancing experiential learning and higher-order competencies. This study offers a comprehensive needs-based perspective that integrates technology, pedagogy, and institutional readiness into a unified framework for immersive vocational education.

این مطالعه به بررسی ضرورت توسعه چارچوب متاورس در آموزش فنی و حرفه‌ای (TVET) به منظور تسهیل یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) و ارتقای مهارت‌های قرن بیست‌ویکم می‌پردازد. این پژوهش با رویکرد توصیفی-کمی انجام شده و از پرسشنامه بسته با مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای استفاده کرده است که به صورت آنلاین در اختیار ۱۰۰ نفر از ذی‌نفعان شامل مدرسان/معلمان، دانشجویان TVET، مدیران مدارس یا برنامه‌ها و توسعه‌دهندگان فناوری آموزشی قرار گرفت. یافته‌ها نشان داد که تمامی متغیرهای اصلی شامل محیط یادگیری مبتنی بر متاورس، حمایت از PjBL، توسعه مهارت‌های قرن بیست‌ویکم و الزامات چارچوب، میانگین امتیاز بالا تا بسیار بالا را کسب کردند. ذی‌نفعان، شبیه‌سازی فراگیر، فضاهای تمرین ایمن، سناریوهای پروژه واقعی، ابزارهای همکاری و همسویی با برنامه درسی را به عنوان اجزای اساسی پیاده‌سازی متاورس شناسایی کردند. نتایج همچنین بیانگر انتظارات قوی برای طراحی آموزشی ساختاریافته، پایداری فناوری و حمایت ارزیابی از طریق تحلیل یادگیری است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که توسعه چارچوب متاورس در TVET نه تنها از نظر فناوری امکان‌پذیر، بلکه از نظر آموزشی نیز برای ارتقای یادگیری تجربی و شایستگی‌های سطوح بالاتر ضروری است. این مطالعه دیدگاهی جامع مبتنی بر نیازها ارائه می‌دهد که فناوری، آموزش و آمادگی نهادی را در قالب چارچوبی یکپارچه برای آموزش حرفه‌ای فراگیر ادغام می‌کند.

Background Engagement and achievement gaps in higher education remain persistent, especially for students from lower socioeconomic and minority cultural backgrounds in digital learning environments. Objective This study examined whether participation in LMS-based courses implementing a Culturally Responsive Digital Differentiated Learning (CR-DDL) Framework was associated with greater improvements in student engagement and learning outcomes and with narrower observed engagement disparities compared with standard LMS-based instruction. Methods An explanatory sequential mixed-methods design was used with 252 undergraduates in public health and agrotechnology programmes at three Indonesian institutions, comparing CR-DDL courses ( n = 129) with standard LMS-based courses ( n = 123). Quantitative data included pre- and post-intervention Higher Education Student Engagement Scale scores, LMS-derived behavioural indicators, and final course scores. Outcomes were analysed using linear mixed-effects models with a random intercept for course to account for the clustering of students within the six participating course clusters. Eighteen students also participated in semi-structured interviews to provide contextual insight into their learning experiences. Results The CR-DDL group demonstrated a larger increase in total engagement than the comparison group (mean change, +0.52 vs. + 0.13; group × time estimate = 0.31, SE = 0.07, approximate Wald 95% CI 0.17–0.45, p < 0.001). Greater increases were also observed in LMS-based participation. After adjustment for prior-semester GPA and course-level clustering, CR-DDL participation was associated with a 3.41-point higher final course score on the 0–100 reporting scale (SE = 1.12, approximate Wald 95% CI 1.21–5.61, p = 0.003). Lower-SES students in CR-DDL courses showed larger descriptive engagement gains than their counterparts in comparison courses. Because the formal group × time × SES interaction could not be verified from the currently reported summary results, the SES findings are interpreted as exploratory subgroup patterns rather than definitive evidence of effect modification. Documented interview excerpts provided limited contextual insight into students’ experiences but were not treated as independently reproducible qualitative evidence. Conclusion The quantitative findings provide evidence that CR-DDL was associated with improved engagement, LMS participation, and course performance and with a narrowing of observed engagement disparities. The available qualitative material provides limited contextual insight into students’ experiences but should be interpreted cautiously because complete original qualitative records are currently unavailable.

زمینه: مشارکت و شکاف‌های پیشرفت تحصیلی در آموزش عالی همچنان پایدار باقی مانده‌اند، به‌ویژه برای دانشجویان با پیشینه‌های اجتماعی‌اقتصادی پایین‌تر و اقلیت‌های فرهنگی در محیط‌های یادگیری دیجیتال. هدف: این مطالعه بررسی کرد که آیا شرکت در دوره‌های مبتنی بر سامانه مدیریت یادگیری (LMS) که چارچوب یادگیری دیجیتال تفکیک‌شده مبتنی بر پاسخ‌گویی فرهنگی (CR-DDL) را اجرا می‌کنند، با بهبود بیشتر در مشارکت دانشجویان و پیامدهای یادگیری و همچنین کاهش شکاف‌های مشاهده‌شده در مشارکت نسبت به آموزش استاندارد مبتنی بر LMS همراه است یا خیر. روش‌ها: طراحی روش ترکیبی ترتیبی توضیحی با مشارکت ۲۵۲ دانشجوی کارشناسی در برنامه‌های بهداشت عمومی و فناوری کشاورزی در سه مؤسسه اندونزیایی به کار گرفته شد و دوره‌های CR-DDL (n = 129) با دوره‌های استاندارد مبتنی بر LMS (n = 123) مقایسه شدند. داده‌های کمی شامل نمرات مقیاس مشارکت دانشجویان آموزش عالی پیش و پس از مداخله، شاخص‌های رفتاری استخراج‌شده از LMS و نمرات نهایی دوره بود. پیامدها با استفاده از مدل‌های خطی اثرات مختلط با رهگیری تصادفی برای هر دوره به منظور در نظر گرفتن خوشه‌بندی دانشجویان در شش خوشه دوره شرکت‌کننده تحلیل شد. همچنین هجده دانشجو در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته برای ارائه بینش زمینه‌ای درباره تجربیات یادگیری خود شرکت کردند. نتایج: گروه CR-DDL افزایش بیشتری در مجموع مشارکت نسبت به گروه مقایسه نشان داد (تغییر میانگین، ‎+۰٫۵۲‎ در مقابل ‎+۰٫۱۳‎؛ برآورد گروه × زمان = ‎۰٫۳۱‎، SE = ‎۰٫۰۷‎، حدود Wald ۹۵٪ CI ‎۰٫۱۷–۰٫۴۵‎، ‎p < 0.001‎). افزایش بیشتری نیز در مشارکت مبتنی بر LMS مشاهده شد. پس از تعدیل برای معدل ترم قبل و خوشه‌بندی در سطح دوره، شرکت در CR-DDL با نمره نهایی دوره ‎۳٫۴۱‎ واحد بالاتر در مقیاس گزارش‌دهی ‎۰–۱۰۰‎ مرتبط بود (SE = ‎۱٫۱۲‎، حدود Wald ۹۵٪ CI ‎۱٫۲۱–۵٫۶۱‎، ‎p = 0.003‎). دانشجویان با وضعیت اجتماعی‌اقتصادی پایین‌تر در دوره‌های CR-DDL افزایش توصیفی بیشتری در مشارکت نسبت به همتایان خود در دوره‌های مقایسه‌ای نشان دادند. از آنجا که تعامل رسمی گروه × زمان × SES از نتایج خلاصه‌شده فعلی قابل تأیید نبود، یافته‌های مربوط به SES به عنوان الگوهای اکتشافی زیرگروهی تفسیر می‌شوند و نه شواهد قطعی از اصلاح اثر. گزیده‌های مستند مصاحبه‌ها بینش زمینه‌ای محدودی درباره تجربیات دانشجویان ارائه داد اما به عنوان شواهد کیفی مستقل و قابل بازتولید تلقی نشد. نتیجه‌گیری: یافته‌های کمی شواهدی ارائه می‌دهد که CR-DDL با بهبود مشارکت، مشارکت در LMS و عملکرد دوره و همچنین کاهش شکاف‌های مشاهده‌شده در مشارکت مرتبط است. مواد کیفی موجود بینش زمینه‌ای محدودی درباره تجربیات دانشجویان ارائه می‌دهد اما باید با احتیاط تفسیر شود زیرا سوابق کامل کیفی اصلی در حال حاضر در دسترس نیست.

This article explores the innovative “asynchronish” approach to online mathematics and teacher education, blending synchronous and asynchronous elements to enhance student engagement and sense of belonging. Drawing from experiences in mathematics and teacher education courses, we examine two key engagement strategies: (1) utilizing collaborative platforms like Slack and (2) creating opportunities for online small-group discussions. Grounded in Garrison's Community of Inquiry framework, this study examines evidence-based strategies for fostering interactive virtual learning environments that enhance cognitive and social connectivity in online mathematics and teacher education courses through analysis of implementation data and student responses.

این مقاله رویکرد نوآورانه «آسنکرونیش» را در آموزش آنلاین ریاضی و تربیت معلم بررسی می‌کند که با ترکیب عناصر هم‌زمان و ناهم‌زمان، به ارتقای مشارکت دانشجویان و احساس تعلق آن‌ها می‌پردازد. با بهره‌گیری از تجربیات در دوره‌های آموزش ریاضی و تربیت معلم، دو راهبرد کلیدی برای افزایش مشارکت مورد بررسی قرار گرفته است: (۱) استفاده از بسترهای همکاری مانند Slack و (۲) ایجاد فرصت‌هایی برای بحث‌های گروهی کوچک آنلاین. این مطالعه با تکیه بر چارچوب «جامعه پژوهشی» گاریسون، راهبردهای مبتنی بر شواهد را برای تقویت محیط‌های یادگیری تعاملی مجازی که به افزایش پیوندهای شناختی و اجتماعی در دوره‌های آموزش آنلاین ریاضی و تربیت معلم منجر می‌شود، از طریق تحلیل داده‌های اجرا و پاسخ‌های دانشجویان بررسی می‌کند.

This study aimed to investigate the effectiveness of a professional development training program in enhancing teachers’ skills in designing virtual learning environments in the Ramtha District Education Directorate, Jordan. To achieve the objectives of the study, a test measuring virtual learning environment design skills was developed. The test consisted of 30 multiple-choice items, each with four alternatives, and its validity and reliability were verified using appropriate procedures. The study was applied to teachers at Al-Khansa Mixed Basic School, affiliated with the Ramtha District Education Directorate in Irbid Governorate, Jordan. The school was selected purposively because the researcher works as an assistant principal there. The participants were selected from teachers who agreed to participate in the training program after providing written consent and committing to its requirements. The study employed a quasi-experimental one-group pretest-posttest design, with an experimental group consisting of 15 female teachers. The findings revealed a statistically significant difference between the pretest and posttest scores on the virtual learning environment design skills test in favor of the posttest. This indicates the effectiveness of the professional development training program in enhancing teachers’ skills in designing virtual learning environments. The study recommended adopting similar school-based professional development programs to equip teachers with the necessary skills for designing and implementing virtual educational environments.

این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی یک برنامه آموزش توسعه حرفه‌ای در ارتقای مهارت‌های معلمان در طراحی محیط‌های یادگیری مجازی در اداره آموزش و پرورش منطقه رمثا، اردن انجام شد. به منظور دستیابی به اهداف پژوهش، آزمونی برای سنجش مهارت‌های طراحی محیط یادگیری مجازی تدوین گردید. این آزمون شامل ۳۰ سؤال چهارگزینه‌ای بود و روایی و پایایی آن با استفاده از روش‌های مناسب تأیید شد. این پژوهش بر روی معلمان مدرسه مختلط ابتدایی خنساء، وابسته به اداره آموزش و پرورش منطقه رمثا در استان اربد، اردن اجرا شد. این مدرسه به صورت هدفمند انتخاب شد زیرا پژوهشگر به عنوان معاون آموزشی در آنجا فعالیت می‌کند. شرکت‌کنندگان از میان معلمانی انتخاب شدند که پس از ارائه رضایت‌نامه کتبی و تعهد به الزامات برنامه، موافقت خود را برای شرکت در برنامه آموزشی اعلام کردند. این پژوهش از طرح شبه‌آزمایشی یک‌گروهی با پیش‌آزمون و پس‌آزمون استفاده کرد و گروه آزمایشی شامل ۱۵ معلم زن بود. یافته‌ها تفاوت معنادار آماری بین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون آزمون مهارت‌های طراحی محیط یادگیری مجازی را به نفع پس‌آزمون نشان داد. این امر بیانگر اثربخشی برنامه آموزش توسعه حرفه‌ای در ارتقای مهارت‌های معلمان در طراحی محیط‌های یادگیری مجازی است. پژوهش توصیه کرد که برنامه‌های توسعه حرفه‌ای مدرسه‌محور مشابه برای تجهیز معلمان به مهارت‌های لازم جهت طراحی و اجرای محیط‌های آموزشی مجازی مورد استفاده قرار گیرد.