gadget use

Education is a fundamental pillar of human resource development; however, equitable access to supplementary education remains a challenge in rural areas. Children in Tegalan Hamlet, Bolopleret Village, Juwiring District, Klaten Regency, face limited learning assistance outside school hours because their parents work as traders, laborers, and farmers. The Community Service Program (KKN) conducted by students of UIN Raden Mas Said Surakarta designed a tutoring program as a form of educational assistance for children. This community service aims to describe the implementation and impact of tutoring on children's learning motivation and engagement. The method used is descriptive qualitative with a Participatory Action Research (PAR) approach, carried out through the stages of problem identification, planning, implementation, and evaluation. The participants were approximately 15 children from kindergarten to elementary school levels who attended voluntarily. The program was conducted in four sessions held every Saturday on June 27, July 4, July 11, and July 18, 2026, covering Mathematics, Science, English, the effects of gadgets on children, and anti-bullying education through educational films. The results showed an increase in participants' enthusiasm, engagement, confidence in expressing opinions, and discipline, as well as the growth of habits to use leisure time for more productive activities. The main obstacles were the limited duration of the KKN program and the absence of a sustainable program mechanism. Continuous collaboration among village government, schools, parents, and the community is needed so that similar programs can be sustained.

آموزش یکی از ارکان اساسی توسعه منابع انسانی است؛ با این حال، دسترسی عادلانه به آموزش‌های تکمیلی در مناطق روستایی همچنان یک چالش محسوب می‌شود. کودکان محله تگالان، روستای بولوپلرت، بخش جوویرینگ، شهرستان کلاتن، به دلیل اشتغال والدین به شغل‌هایی مانند فروشندگی، کارگری و کشاورزی، از حمایت‌های آموزشی خارج از ساعات مدرسه برخوردار نیستند. برنامه خدمت‌رسانی اجتماعی (KKN) که توسط دانشجویان دانشگاه UIN Raden Mas Said Surakarta اجرا شد، یک برنامه راهنمایی تحصیلی را به عنوان نوعی حمایت آموزشی برای کودکان طراحی کرد. هدف این خدمت‌رسانی اجتماعی، توصیف اجرای برنامه و تأثیر راهنمایی تحصیلی بر انگیزش و مشارکت تحصیلی کودکان است. روش پژوهش، کیفی توصیفی با رویکرد پژوهش مشارکتی عملی (PAR) بوده که از مراحل شناسایی مسئله، برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی تشکیل شده است. شرکت‌کنندگان حدود ۱۵ کودک در مقاطع پیش‌دبستانی تا دبستان بودند که به صورت داوطلبانه حضور یافتند. این برنامه در چهار جلسه که هر شنبه در تاریخ‌های ۲۷ ژوئن، ۴ ژوئیه، ۱۱ ژوئیه و ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۶ برگزار شد، اجرا گردید و موضوعاتی مانند ریاضیات، علوم، زبان انگلیسی، تأثیر ابزارهای دیجیتال بر کودکان و آموزش ضد قلدری از طریق فیلم‌های آموزشی را دربر می‌گرفت. نتایج نشان داد که اشتیاق، مشارکت، اعتماد به نفس در بیان نظرات و انضباط شرکت‌کنندگان افزایش یافته و عادات استفاده از اوقات فراغت برای فعالیت‌های سازنده‌تر در آن‌ها رشد یافته است. مهم‌ترین موانع، محدودیت مدت زمان برنامه KKN و نبود سازوکار برنامه‌ای پایدار بود. همکاری مستمر میان دولت روستا، مدارس، والدین و جامعه برای پایداری چنین برنامه‌هایی ضروری است.

Social-emotional development is a crucial aspect of early childhood influenced by parenting styles. This study aims to describe parents' parenting styles, children's social-emotional development, and the obstacles encountered in supporting this development at PAUD Bustanul Huda, Pagar Puding Village. This research employed a qualitative approach with a descriptive type. Data were collected through interviews with one class A teacher and five parents, coded as A, B, C, D, and E. Data analysis techniques included data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The results indicated that: 1) Most parents applied democratic parenting by providing explanations, setting rules, and training children's independence, although authoritarian and permissive styles were also found; 2) Children aged 4-5 years have shown good social-emotional development, characterized by sharing ability, adapting without crying when separating from parents, and independence; 3) The main obstacles were unmonitored gadget use, parents' limited time, and inconsistency in parenting between home and school.

رشد اجتماعی‌عاطفی یکی از جنبه‌های اساسی دوران کودکی است که تحت تأثیر سبک‌های فرزندپروری قرار می‌گیرد. هدف این پژوهش توصیف سبک‌های فرزندپروری والدین، رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان و موانع موجود در حمایت از این رشد در مرکز پیش‌دبستانی بوستان‌الهدی، روستای پگار پودینگ است. این پژوهش با رویکرد کیفی و از نوع توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه با یک معلم کلاس الف و پنج نفر از والدین (با کدهای A، B، C، D و E) گردآوری شد. تکنیک‌های تحلیل داده شامل کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری بود. نتایج نشان داد: ۱) اکثر والدین از سبک فرزندپروری دموکراتیک با ارائه توضیح، تعیین قوانین و آموزش استقلال به کودکان استفاده می‌کنند، هرچند سبک‌های استبدادی و سهل‌گیرانه نیز مشاهده شد؛ ۲) کودکان ۴ تا ۵ ساله رشد اجتماعی‌عاطفی مطلوبی نشان داده‌اند که با توانایی اشتراک‌گذاری، سازگاری بدون گریه هنگام جدایی از والدین و استقلال مشخص می‌شود؛ ۳) مهم‌ترین موانع، استفاده کنترل‌نشده از ابزارهای دیجیتال، محدودیت زمانی والدین و ناهماهنگی در فرزندپروری بین خانه و مدرسه بود.

Background: Reading habits are important to literacy development, yet Grade 5 learners may not consistently engage in reading inside and outside school.Objective: This study examined learners’ reading habits and engagement, identified factors associated with poor reading habits, examined the relationship between reading habits and reading comprehension skills, and proposed a Reading Habits Improvement Program.Methods: The thesis reports Grade 5 learners in Nampicuan District as respondents. Data were gathered through validated questionnaires and reading comprehension assessments and analyzed using weighted mean, standard deviation, ranking, and Pearson Product-Moment Correlation.Results: Reading habits had a composite mean of 3.38 (SD = 0.94), interpreted as Sometimes. Engagement in reading activities had a composite mean of 3.95 (SD = 0.78), interpreted as Agree. The most prominent reported barriers were excessive gadget use (M = 4.22, SD = 0.71), preference for games or television (M = 4.01, SD = 0.76), and limited access to books (M = 3.64, SD = 0.88). Reading habits and comprehension skills showed a strong positive relationship (r = 0.732, p = 0.000).Conclusion: The findings support structured literacy interventions emphasizing daily reading routines, access to materials, parental involvement, reading motivation, comprehension enhancement, and monitoring and evaluation.t and resilience against manipulative digital strategies to safeguard democratic processes.

زمینه: عادات مطالعه برای توسعه سواد اهمیت دارند، اما دانش‌آموزان پایه پنجم ممکن است به طور مستمر در داخل و خارج از مدرسه به مطالعه نپردازند. هدف: این پژوهش به بررسی عادات و میزان مشارکت دانش‌آموزان در مطالعه، شناسایی عوامل مرتبط با عادات ضعیف مطالعه، بررسی رابطه بین عادات مطالعه و مهارت‌های درک مطلب، و ارائه برنامه‌ای برای بهبود عادات مطالعه پرداخته است. روش‌ها: در این پایان‌نامه، دانش‌آموزان پایه پنجم منطقه نامپیکوان به عنوان پاسخ‌دهندگان انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های اعتبارسنجی‌شده و آزمون‌های درک مطلب گردآوری و با استفاده از میانگین وزنی، انحراف معیار، رتبه‌بندی و همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج: عادات مطالعه دارای میانگین ترکیبی 3.38 (SD = 0.94) و به صورت «گاهی» تفسیر شد. مشارکت در فعالیت‌های مطالعه دارای میانگین ترکیبی 3.95 (SD = 0.78) و به صورت «موافقم» تفسیر شد. برجسته‌ترین موانع گزارش‌شده شامل استفاده بیش از حد از ابزارهای دیجیتال (M = 4.22, SD = 0.71)، ترجیح بازی یا تلویزیون (M = 4.01, SD = 0.76) و دسترسی محدود به کتاب‌ها (M = 3.64, SD = 0.88) بود. بین عادات مطالعه و مهارت‌های درک مطلب رابطه مثبت قوی مشاهده شد (r = 0.732, p = 0.000). نتیجه‌گیری: یافته‌ها از مداخلات ساختاریافته سوادآموزی با تأکید بر روال‌های روزانه مطالعه، دسترسی به منابع، مشارکت والدین، انگیزش مطالعه، ارتقای درک مطلب و پایش و ارزیابی حمایت می‌کنند.

The development of digital technology has increased gadget use among elementary school-aged children, including students in Islamic elementary schools (Madrasah Ibtidaiyah). This situation poses challenges in developing children's religious character, necessitating collaboration between teachers and parents. This study aims to analyze the forms of collaboration between teachers and parents in developing religious character amidst increasing gadget use. The study used a descriptive qualitative approach. Data collection techniques were conducted through observation, interviews, and documentation, while data validity was tested using source triangulation. The results showed that gadget use among students was relatively high, with an average duration of 2–5 hours per day, which resulted in a decline in religious discipline, the habit of reading the Quran, and participation in religious activities. Teachers attempted to shape religious character through the habit of praying together, tadarus (recitation of the Asmaul Husana), reciting the Asmaul Husana (Asmaul Husana), and praying Dhuha in congregation. However, these efforts were not optimal without family support. Collaboration between teachers and parents was carried out through WhatsApp group communication, reporting on student progress, and involvement in school activities, but this did not occur routinely and sustainably. The main obstacles included limited parental time, a lack of understanding of digital controls, and weak supervision of gadget use at home. This study concludes that effective collaboration between teachers and parents is an important factor in minimizing the negative impact of gadgets and strengthening children's religious character through intensive communication, consistent supervision, and the habituation of religious values ​​at school and at home.

توسعه فناوری دیجیتال موجب افزایش استفاده از ابزارهای هوشمند در میان کودکان سنین دبستان، از جمله دانش‌آموزان مدارس ابتدایی اسلامی (مدرسه ابتدایی/مدرسه ابتدایی اسلامی) شده است. این وضعیت چالش‌هایی را در پرورش شخصیت دینی کودکان ایجاد می‌کند و نیازمند همکاری میان معلمان و والدین است. هدف این پژوهش تحلیل اشکال همکاری میان معلمان و والدین در پرورش شخصیت دینی در شرایط افزایش استفاده از ابزارهای هوشمند است. این مطالعه با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. تکنیک‌های گردآوری داده‌ها شامل مشاهده، مصاحبه و مستندسازی بوده و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع مورد آزمون قرار گرفته است. نتایج نشان داد که میزان استفاده از ابزارهای هوشمند در میان دانش‌آموزان نسبتاً بالا بوده و میانگین مدت زمان استفاده روزانه ۲ تا ۵ ساعت است که این امر منجر به کاهش نظم دینی، عادت به قرائت قرآن و مشارکت در فعالیت‌های دینی شده است. معلمان تلاش کردند تا از طریق ایجاد عادت نماز جماعت، تلاوت (تدارس) اسماالحسنی، قرائت اسماالحسنی و اقامه نماز ضحی به صورت جماعت، شخصیت دینی را شکل دهند. با این حال، این تلاش‌ها بدون حمایت خانواده به طور مطلوب محقق نشد. همکاری میان معلمان و والدین از طریق ارتباط در گروه واتساپ، گزارش‌دهی پیشرفت دانش‌آموزان و مشارکت در فعالیت‌های مدرسه انجام شد، اما این همکاری به صورت منظم و پایدار صورت نگرفت. مهم‌ترین موانع شامل محدودیت زمانی والدین، فقدان درک کافی از کنترل‌های دیجیتال و ضعف نظارت بر استفاده از ابزارهای هوشمند در منزل بود. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که همکاری مؤثر میان معلمان و والدین عاملی مهم در کاهش تأثیرات منفی ابزارهای هوشمند و تقویت شخصیت دینی کودکان از طریق ارتباطات فشرده، نظارت مستمر و نهادینه‌سازی ارزش‌های دینی در مدرسه و خانه است.