complex PTSD

Background: Previous studies have investigated the levels of distress reported by children and adolescents while participating in trauma-focused research. However, the role of complex PTSD in responses to participation in trauma-focused research is unknown. The aim of the study was to investigate adolescents’ positive and negative reactions to trauma-focused research and their associations with lifetime trauma exposure, PTSD, and complex PTSD.Methods: The sample comprised 834 school-based adolescents (40.9% boys), aged 13–18 years (M = 16.17, SD = 1.34) from the general population. Lifetime trauma exposure was measured using the Child and Adolescent Trauma Screen (CATS); PTSD and complex PTSD were measured with the Child and Adolescent version of the International Trauma Questionnaire (ITQ-CA). Positive and negative responses to research were measured with the short version of the Reactions to Research Participation Questionnaire for Children (RRPQ-C).Results: Most adolescents reported neutral or positive reactions to participation: 73.4% did not feel upset or sad, 81.4% did not regret participating, 34.3% reported being glad about participating, and 61.0% felt good about helping. 6.6% reported feeling upset. Lifetime trauma exposure was reported by 74.5% of participants (M = 2.18, SD = 2.18); 6.8% met criteria for PTSD, and 13.1% for complex PTSD. Lifetime trauma exposure, PTSD, and complex PTSD were associated with feeling upset or sad, as well as being glad to participate. PTSD increased the odds of negative reactions to research 2.07 times, and complex PTSD 5.78 times. On the other hand, 42.2% of those with complex PTSD reported being glad they had participated.Conclusions: Adolescents generally responded positively to participating in the study. However, complex PTSD was associated with a higher likelihood of research-related distress, highlighting the need for tailored safety and risk protocols for adolescents with complex PTSD.

زمینه: پژوهش‌های پیشین به بررسی میزان ناراحتی گزارش‌شده توسط کودکان و نوجوانان در حین مشارکت در پژوهش‌های متمرکز بر تروما پرداخته‌اند. با این حال، نقش اختلال استرس پس از سانحه پیچیده (complex PTSD) در واکنش به مشارکت در پژوهش‌های متمرکز بر تروما ناشناخته است. هدف این مطالعه بررسی واکنش‌های مثبت و منفی نوجوانان به پژوهش متمرکز بر تروما و ارتباط آن‌ها با تجربه تروما در طول عمر، PTSD و complex PTSD بود. روش‌ها: نمونه شامل ۸۳۴ نوجوان مدرسه‌ای (۴۰.۹٪ پسر)، در بازه سنی ۱۳ تا ۱۸ سال (میانگین = ۱۶.۱۷، انحراف معیار = ۱.۳۴) از جمعیت عمومی بود. تجربه تروما در طول عمر با استفاده از ابزار Child and Adolescent Trauma Screen (CATS) اندازه‌گیری شد؛ PTSD و complex PTSD با نسخه نوجوانان پرسشنامه بین‌المللی تروما (ITQ-CA) سنجیده شدند. واکنش‌های مثبت و منفی به پژوهش با نسخه کوتاه پرسشنامه واکنش به مشارکت در پژوهش برای کودکان (RRPQ-C) ارزیابی شد. یافته‌ها: اکثر نوجوانان واکنش‌های خنثی یا مثبتی به مشارکت نشان دادند: ۷۳.۴٪ احساس ناراحتی یا غم نکردند، ۸۱.۴٪ از مشارکت پشیمان نشدند، ۳۴.۳٪ اظهار داشتند که از مشارکت خوشحال بودند و ۶۱.۰٪ احساس خوبی نسبت به کمک کردن داشتند. ۶.۶٪ احساس ناراحتی گزارش کردند. ۷۴.۵٪ از شرکت‌کنندگان تجربه تروما در طول عمر را گزارش کردند (میانگین = ۲.۱۸، انحراف معیار = ۲.۱۸)؛ ۶.۸٪ معیارهای PTSD و ۱۳.۱٪ معیارهای complex PTSD را داشتند. تجربه تروما در طول عمر، PTSD و complex PTSD با احساس ناراحتی یا غم و همچنین خوشحالی از مشارکت ارتباط داشتند. PTSD احتمال واکنش منفی به پژوهش را ۲.۰۷ برابر و complex PTSD این احتمال را ۵.۷۸ برابر افزایش داد. از سوی دیگر، ۴۲.۲٪ از افراد دارای complex PTSD اظهار داشتند که از مشارکت خوشحال بودند. نتیجه‌گیری: نوجوانان عموماً واکنش مثبتی به مشارکت در این مطالعه داشتند. با این حال، complex PTSD با احتمال بالاتر ناراحتی مرتبط با پژوهش همراه بود که بر ضرورت تدوین پروتکل‌های ایمنی و مدیریت ریسک متناسب برای نوجوانان دارای complex PTSD تأکید می‌کند.

Background The International Trauma Questionnaire (ITQ) is a widely used self-report measure of PTSD and Complex PTSD (CPTSD). ‘Clinical checks’ – brief follow up questions verifying respondent comprehension of the symptom item – have recently been developed for the ITQ to reduce false-positive diagnostic cases. This study tested whether the ITQ with clinical checks generates psychometrically sound scores and adds clinically relevant information to standard symptom assessment. Methods Data ( N = 5,070) were collected using quota-based sampling procedures from adults living in five European countries (Czech Republic, Poland, Hungary, Romania, and Slovakia). Results Overall, 82.2% of respondents were trauma-exposed, and 19.2% met diagnostic requirements for PTSD (7.2%) or CPTSD (12.0%) on the standard ITQ. With clinical checks, these fell to 9.8% overall, 3.9% for PTSD, and 5.9% for CPTSD. The ITQ with clinical checks produced scores with excellent factorial validity, internal reliability, and latent classes corresponding to PTSD and CPTSD. Associations with clinically relevant variables including suicidality and anxiety-depression symptoms were stronger with than without the clinical checks. Females, those with more extensive trauma histories, and higher concurrent anxiety-depression symptoms were more likely to retain than lose their diagnostic status when the clinical checks were used. Conclusions The ITQ with clinical checks generated scores with excellent psychometric properties, captured additional clinically relevant information, and yielded more plausible prevalence estimates compared to the standard ITQ scores. The potential value and limitations of using clinical checks in self-report questionnaires are discussed.

زمینه: پرسشنامه بین‌المللی تروما (ITQ) یک ابزار خودگزارشی پرکاربرد برای سنجش PTSD و CPTSD است. «بررسی‌های بالینی» – سؤالات پیگیری کوتاهی که درک پاسخ‌دهنده از ماده علامتی را تأیید می‌کنند – اخیراً برای ITQ توسعه یافته‌اند تا موارد مثبت کاذب تشخیصی را کاهش دهند. این مطالعه بررسی کرد که آیا ITQ همراه با بررسی‌های بالینی، نمرات روان‌سنجی معتبر تولید می‌کند و اطلاعات بالینی مرتبط بیشتری نسبت به ارزیابی استاندارد علائم ارائه می‌دهد یا خیر. روش‌ها: داده‌ها (N = 5,070) با استفاده از روش نمونه‌گیری سهمیه‌ای از بزرگسالان ساکن پنج کشور اروپایی (جمهوری چک، لهستان، مجارستان، رومانی و اسلواکی) جمع‌آوری شد. یافته‌ها: به طور کلی، ۸۲.۲٪ از پاسخ‌دهندگان در معرض تروما قرار گرفته بودند و ۱۹.۲٪ معیارهای تشخیصی PTSD (۷.۲٪) یا CPTSD (۱۲.۰٪) را بر اساس ITQ استاندارد داشتند. با استفاده از بررسی‌های بالینی، این ارقام به ۹.۸٪ در کل، ۳.۹٪ برای PTSD و ۵.۹٪ برای CPTSD کاهش یافت. ITQ همراه با بررسی‌های بالینی، نمراتی با روایی عاملی عالی، پایایی درونی مطلوب و طبقات نهفته منطبق با PTSD و CPTSD تولید کرد. ارتباط با متغیرهای بالینی مرتبط از جمله افکار خودکشی و علائم اضطراب-افسردگی در صورت استفاده از بررسی‌های بالینی قوی‌تر بود. زنان، افرادی با سابقه تروما گسترده‌تر و علائم اضطراب-افسردگی همزمان بالاتر، احتمال بیشتری داشت که با استفاده از بررسی‌های بالینی وضعیت تشخیصی خود را حفظ کنند تا آن را از دست بدهند. نتیجه‌گیری: ITQ همراه با بررسی‌های بالینی، نمراتی با ویژگی‌های روان‌سنجی عالی تولید کرد، اطلاعات بالینی مرتبط بیشتری را ثبت نمود و برآوردهای شیوع معقول‌تری نسبت به نمرات استاندارد ITQ ارائه داد. ارزش بالقوه و محدودیت‌های استفاده از بررسی‌های بالینی در پرسشنامه‌های خودگزارشی مورد بحث قرار گرفته است.