Abstract The COVID-19 pandemic created social disruptions, leading to high levels of mental health problems for adolescents. Interpersonal stressors, such as lack of familial support, peer victimization, and discrimination, may have further exacerbated teen mental health issues. Yet, the psychological impact of interpersonal stressors and their interactive effects with high levels of loneliness remains unknown. In this pre-registered study , conducted in November and December 2020 (approximately eight months into the COVID-19 pandemic), we used a diverse sample of adolescents from across 43 U.S. states with elevated depressive symptoms (n = 2,452, ages 13–16) to examine how familial support, peer victimization, and discrimination are concurrently associated with mental health outcomes. Results indicated that perceived discrimination was the strongest standardized correlate across continuous internalizing outcomes (depressive symptoms, anxiety symptoms, and hopelessness), whereas lack of familial support was the primary correlate of suicidal ideation; if youth reported a lack of familial support, they were over three times as likely to report suicidal ideation. Loneliness significantly moderated the cross-sectional links between lack of familial support and depressive symptoms, as well as perceived discrimination and hopelessness. Simple slope probing demonstrated a distress ceiling effect: interpersonal stressors were most strongly associated with elevated distress among youth reporting low baseline loneliness, whereas youth experiencing high loneliness exhibited consistently elevated distress regardless of stressor exposure. These findings underscore interpersonal stressors and loneliness as high-priority targets for youth prevention and intervention programs, particularly during periods of widespread social disruption.
The present study explores police cadets’ perceptions of the Psychology course within their training context. The sample consisted of 111 first-year cadets who completed a structured questionnaire including subscales measuring attitudes toward the course, perceived professional usefulness, contribution to personal development, content evaluation, level of understanding, and comparative evaluation with other courses. The findings indicate a moderate to positive overall attitude, with particularly strong recognition of the course’s professional relevance. However, lower levels of intrinsic motivation and perceived contribution to personal development were observed. The course content was evaluated as contemporary, relevant, and appropriately demanding, although it did not strongly engage students’ interest. A key finding of the study is the clear preference for more interactive and experiential teaching methods, which appear crucial for enhancing student engagement and learning outcomes. Overall, while the Psychology course is acknowledged as an essential component of police education, the results highlight the need for a pedagogical redesign focusing on applied learning and active participation.
Personal development is an essential component of counselor education because professional competence is closely associated with personal readiness and intrapersonal capacities. Self-compassion, psychological well-being, and spiritual well-being represent important dimensions of personal development among prospective counselors. However, studies integrating these three constructs within a personal development model in the Indonesian counselor education context remain limited. This study aimed to examine the structural relationships between personal development and self-compassion, psychological well-being, and spiritual well-being among prospective counselors in Indonesia. A quantitative cross-sectional design was employed, and data were analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM). The measurement model was assessed through outer loadings, composite reliability, Average Variance Extracted (AVE), and discriminant validity, while the structural model was evaluated using path coefficients, bootstrapping, R², and f². The results demonstrated positive and significant relationships between personal development and psychological well-being (β = 0.266, p = 0.017), self-compassion (β = 0.367, p < 0.001), and spiritual well-being (β = 0.321, p < 0.001). The strongest relationship was observed between personal development and self-compassion. However, the R² values indicated relatively low explanatory power, with personal development explaining 7.1% of psychological well-being, 13.5% of self-compassion, and 10.3% of spiritual well-being. These findings highlight the relevance of personal development in counselor education while indicating that these outcomes are influenced by additional factors beyond the proposed model.
The Gender Development Index (GDI) is an index of achieving basic human development capabilities to measure success in efforts to develop the quality of human life by considering gender inequality. Papua Province is the province with the lowest GDI score when compared to the 34 provinces in Indonesia. This condition shows that there is still a development gap between the male and female genders. For this reason, it is necessary to research the factors that are suspected to influence GDI in Papua Province. In this study, the pattern of GDI data and the factors that are thought to influence it do not form a specific pattern, so we used spline nonparametric regression. Based on this study, the best model is obtained by the optimal knot point based on the smallest Generalized Cross Validation (GCV) value, which are 3-knots and six significant variables, namely, Life Expectancy , Expected Years of Schooling , Female Income Contribution , Sex Ratio , Female Labor Force Participation Rate , High School Enrollment Rate. This model has an of 99.95%. The predictor variable used has an effect of 99.95%, and other variables influence the rest.
شاخص توسعه جنسیتی (GDI) شاخصی برای سنجش دستیابی به قابلیتهای اساسی توسعه انسانی به منظور اندازهگیری موفقیت در تلاشها برای ارتقای کیفیت زندگی انسانی با در نظر گرفتن نابرابری جنسیتی است. استان پاپوآ پایینترین امتیاز GDI را در مقایسه با ۳۴ استان اندونزی دارد. این وضعیت نشاندهنده وجود شکاف توسعهای میان جنسیتهای مرد و زن است. از این رو، پژوهش درباره عواملی که احتمالاً بر GDI در استان پاپوآ تأثیرگذارند، ضروری است. در این مطالعه، الگوی دادههای GDI و عوامل مؤثر بر آن، الگوی خاصی را تشکیل نمیدهند؛ بنابراین از رگرسیون ناپارامتریک اسپلاین استفاده شد. بر اساس این پژوهش، بهترین مدل با نقطه گره بهینه بر اساس کمترین مقدار اعتبارسنجی متقاطع تعمیمیافته (GCV) به دست آمد که شامل ۳ گره و شش متغیر معنادار است: امید به زندگی، سالهای مورد انتظار تحصیل، سهم درآمد زنان، نسبت جنسی، نرخ مشارکت نیروی کار زنان و نرخ ثبتنام دبیرستان. این مدل دارای ضریب تعیین ۹۹٫۹۵٪ است. متغیرهای پیشبین مورد استفاده تأثیری معادل ۹۹٫۹۵٪ دارند و سایر متغیرها بر باقیمانده تأثیرگذارند.
Educational transformation in the digital era requires a shift in the learning paradigm that emphasizes not only mastery of subject matter but also the development of students' creativity, critical thinking, digital literacy, and other essential competencies. The implementation of the Merdeka Curriculum provides greater flexibility for educational institutions and teachers to design learning activities according to students' needs while utilizing technological developments. Within this context, the integration of digital technology and Artificial Intelligence (AI) has the potential to accelerate the transformation of learning practices. This study aims to analyze the transformation of the Merdeka Curriculum through the integration of technology and Artificial Intelligence in learning, while identifying its impacts, opportunities, challenges, and implications for the roles of teachers and students' learning experiences. This research employs a qualitative approach using a literature review method. Data were obtained through the examination of books, scholarly journal articles, educational policy documents, and academic publications relevant to the Merdeka Curriculum, educational technology, and Artificial Intelligence in education. The data were analyzed using a descriptive-analytical approach by identifying, classifying, comparing, and synthesizing relevant findings from the literature. The results indicate that the integration of technology and AI can broaden access to learning resources, support more personalized and adaptive learning, assist teachers in developing instructional materials and assessments, and facilitate project-based learning and the development of twenty-first-century skills. Nevertheless, this transformation also presents several challenges, including unequal access to technology, disparities in teachers' digital competencies, the reliability of AI-generated information, data privacy concerns, potential student dependency on technology, and ethical issues related to academic integrity. Therefore, the integration of technology and AI within the Merdeka Curriculum should be positioned as a pedagogical instrument that supports educational objectives rather than as a replacement for teachers. Sustainable curriculum transformation requires strengthening teachers' digital and pedagogical competencies, establishing clear policies for the responsible use of AI, developing students' AI literacy, and implementing technology in ways that remain oriented toward human development and educational needs.
تحول آموزشی در عصر دیجیتال مستلزم تغییر در پارادایم یادگیری است که نه تنها بر تسلط بر محتوای درسی تأکید دارد، بلکه بر توسعهٔ خلاقیت، تفکر انتقادی، سواد دیجیتال و سایر شایستگیهای اساسی دانشآموزان نیز تمرکز میکند. اجرای برنامهٔ درسی مردکا انعطافپذیری بیشتری را برای مؤسسات آموزشی و معلمان فراهم میکند تا فعالیتهای یادگیری را متناسب با نیازهای دانشآموزان و با بهرهگیری از پیشرفتهای فناوری طراحی کنند. در این زمینه، ادغام فناوری دیجیتال و هوش مصنوعی (AI) پتانسیل تسریع تحول در شیوههای یادگیری را دارد. هدف این پژوهش، تحلیل تحول برنامهٔ درسی مردکا از طریق ادغام فناوری و هوش مصنوعی در آموزش و شناسایی تأثیرات، فرصتها، چالشها و پیامدهای آن برای نقش معلمان و تجارب یادگیری دانشآموزان است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش مرور ادبیات انجام شده است. دادهها از طریق بررسی کتابها، مقالات علمی-پژوهشی، اسناد سیاستگذاری آموزشی و انتشارات دانشگاهی مرتبط با برنامهٔ درسی مردکا، فناوری آموزشی و هوش مصنوعی در آموزش گردآوری شدهاند. دادهها با رویکرد توصیفی-تحلیلی و از طریق شناسایی، طبقهبندی، مقایسه و تلفیق یافتههای مرتبط از منابع مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان میدهد که ادغام فناوری و هوش مصنوعی میتواند دسترسی به منابع یادگیری را گسترش دهد، از یادگیری شخصیسازیشده و تطبیقی حمایت کند، به معلمان در توسعهٔ مواد آموزشی و ارزشیابیها یاری رساند و یادگیری مبتنی بر پروژه و توسعهٔ مهارتهای قرن بیستویکم را تسهیل کند. با این حال، این تحول با چالشهایی نیز همراه است؛ از جمله دسترسی نابرابر به فناوری، تفاوت در شایستگیهای دیجیتال معلمان، پایایی اطلاعات تولیدشده توسط هوش مصنوعی، نگرانیهای مربوط به حریم خصوصی دادهها، احتمال وابستگی دانشآموزان به فناوری و مسائل اخلاقی مرتبط با صداقت علمی. بنابراین، ادغام فناوری و هوش مصنوعی در برنامهٔ درسی مردکا باید به عنوان ابزاری آموزشی در خدمت اهداف تربیتی و نه جایگزین معلم تلقی شود. تحول پایدار برنامهٔ درسی مستلزم تقویت شایستگیهای دیجیتال و آموزشی معلمان، تدوین سیاستهای شفاف برای استفادهٔ مسئولانه از هوش مصنوعی، توسعهٔ سواد هوش مصنوعی در دانشآموزان و بهکارگیری فناوری به گونهای است که همچنان بر رشد انسانی و نیازهای آموزشی متمرکز باشد.
Organizational behavior is one of the important aspects that influences the effectiveness of educational management in schools. The success of an educational institution is not only determined by the availability of facilities and infrastructure but also by how individuals and groups interact in achieving organizational goals. This article discusses the influence of individual and group behavior interactions on the dynamics of educational organizations, the role of job satisfaction in shaping organizational commitment, the significance of work discipline in strengthening professionalism, the importance of individual development in enhancing human resource capacity, and the interrelationship of all elements of organizational behavior in achieving the effectiveness of educational organizations. The discussion indicates that harmonious interactions between individuals and groups can create a positive organizational culture and support the establishment of a conducive work environment. Job satisfaction contributes to the enhancement of organizational commitment, while work discipline serves as an essential foundation for building the professionalism of educators. In addition, individual development plays a strategic role in improving the competence and capacity of educational human resources. All these elements are interconnected and form a system that supports the creation of educational organizations that are effective, productive, and adaptive to the challenges of changing times
رفتار سازمانی یکی از جنبههای مهمی است که بر اثربخشی مدیریت آموزشی در مدارس تأثیر میگذارد. موفقیت یک نهاد آموزشی تنها به وجود امکانات و زیرساختها محدود نمیشود، بلکه به نحوه تعامل افراد و گروهها در دستیابی به اهداف سازمانی نیز بستگی دارد. این مقاله به بررسی تأثیر تعامل رفتار فردی و گروهی بر پویایی سازمانهای آموزشی، نقش رضایت شغلی در شکلدهی تعهد سازمانی، اهمیت انضباط کاری در تقویت حرفهایگری، اهمیت توسعه فردی در ارتقای ظرفیت منابع انسانی و ارتباط متقابل تمامی عناصر رفتار سازمانی در تحقق اثربخشی سازمانهای آموزشی میپردازد. بحثها نشان میدهد که تعاملات هماهنگ میان افراد و گروهها میتواند فرهنگ سازمانی مثبتی ایجاد کند و به شکلگیری محیط کاری مطلوب کمک نماید. رضایت شغلی به افزایش تعهد سازمانی کمک میکند، در حالی که انضباط کاری به عنوان پایهای اساسی برای ساخت حرفهایگری معلمان محسوب میشود. علاوه بر این، توسعه فردی نقش راهبردی در بهبود شایستگی و ظرفیت منابع انسانی آموزشی ایفا میکند. تمامی این عناصر به هم پیوستهاند و سیستمی را تشکیل میدهند که از ایجاد سازمانهای آموزشی اثربخش، مولد و سازگار با چالشهای زمانه حمایت میکند.
The article examines Ahmad Donish’s pedagogical legacy through the problems of educating a perfect human being and developing moral education. It shows that his works Navodir ul-vaqoe, Me’yor ut-tadayyun, Risola dar nazmi tamaddun va taovun, and Devoni ash’or present knowledge, thinking, morality, labour, vocational preparation, and responsibility to society as interconnected dimensions of personal development. In Donish’s didactic views, perfection is interpreted not as a completed state but as a continuous process of self-development, expansion of knowledge, moral self-regulation, and socially useful activity. Special attention is given to his use of stories, examples, and situations from everyday life as means of moral instruction and reflective thinking. With appropriate source-critical caution, the article discusses the relevance of Donish’s legacy to contemporary education through the unity of knowledge, morality, and action, as well as the development of independent thought, professional responsibility, and ethical self-management.
این مقاله میراث آموزشی احمد دانش را از منظر مسائل تربیت انسان کامل و توسعه تربیت اخلاقی بررسی میکند. نشان داده میشود که آثار او از جمله نوادر الوقایع، معیار التدین، رساله در نظم تمدن و تعاون، و دیوان اشعار، دانش، تفکر، اخلاق، کار، آمادگی حرفهای و مسئولیت در قبال جامعه را به عنوان ابعاد بههمپیوسته رشد فردی مطرح میسازند. در دیدگاههای آموزشی دانش، کمال نه به عنوان وضعیتی کاملشده، بلکه به عنوان فرایندی مستمر از خودپروری، گسترش دانش، خودتنظیمی اخلاقی و فعالیت اجتماعی سودمند تفسیر میشود. توجه ویژهای به بهرهگیری او از حکایات، مثالها و موقعیتهای زندگی روزمره به عنوان ابزار آموزش اخلاقی و تفکر تأملی معطوف شده است. با رعایت احتیاطهای لازم در نقد منابع، مقاله به بررسی اهمیت میراث دانش برای آموزش معاصر از طریق وحدت دانش، اخلاق و عمل، همچنین توسعه تفکر مستقل، مسئولیت حرفهای و خودمدیریتی اخلاقی میپردازد.
Objective: To evaluate kindergarten teachers’ knowledge toward early childhood developmental stages, and to evaluate the effectiveness of a prepared educational program in improving their knowledge Study Design: Quasi-experimental studyPlace and Duration of Study: This study was conducted at the College of Nursing, University of Babylon, Iraq, from 12th June 2025 to 31st July 2025. Methods: 50 kindergarten teachers in nine kindergartens in holy city of Karbala. The data collected consist of twenty multiple choices items related to developmental stages of kindergarten children’s age group. Results: Majority of kindergarten teachers were between 35 and 44 years old and mean age was 36.82±7.5 years, had a bachelor's degree or higher, and at least five years of experience. Most had attended one or two training courses related to child growth and development. Pre-test results indicated that teachers' knowledge of both developmental stages was fair. The educational program demonstrated statistically significant effectiveness in improving knowledge. Teachers' knowledge of developmental stages was strongly associated with education level, years of experience, and training participation, but not with age, child responsibility, or type of kindergarten. Conclusion: Kindergarten teachers' basic knowledge related to child of developmental stages was insufficient in their pre-test, but the designed educational program effectively enhanced their knowledge through posttest. Educational level, professional experience, and previous training were critical factors in determining knowledge, highlighting the importance of structured professional development.
هدف: ارزیابی دانش مربیان مهدکودک نسبت به مراحل رشد دوران کودکی اولیه و ارزیابی اثربخشی یک برنامه آموزشی تهیهشده در بهبود دانش آنان. طرح مطالعه: مطالعه شبهآزمایشی. محل و مدت زمان مطالعه: این مطالعه در دانشکده پرستاری دانشگاه بابل، عراق، از ۱۲ ژوئن ۲۰۲۵ تا ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۵ انجام شد. روشها: ۵۰ مربی مهدکودک در نه مهدکودک در شهر مقدس کربلا شرکت داشتند. دادههای جمعآوریشده شامل بیست سؤال چندگزینهای مرتبط با مراحل رشد گروه سنی کودکان مهدکودک بود. نتایج: اکثریت مربیان مهدکودک بین ۳۵ تا ۴۴ سال سن داشتند و میانگین سنی آنها ۳۶٫۸۲±۷٫۵ سال بود، دارای مدرک کارشناسی یا بالاتر بودند و حداقل پنج سال سابقه کار داشتند. بیشتر آنها در یک یا دو دوره آموزشی مرتبط با رشد و تکامل کودک شرکت کرده بودند. نتایج پیشآزمون نشان داد که دانش مربیان درباره هر دو مرحله رشد در سطح متوسط بود. برنامه آموزشی اثربخشی آماری معناداری در بهبود دانش نشان داد. دانش مربیان درباره مراحل رشد ارتباط قوی با سطح تحصیلات، سالهای تجربه و شرکت در دورههای آموزشی داشت، اما با سن، مسئولیت کودک یا نوع مهدکودک ارتباطی نداشت. نتیجهگیری: دانش پایهای مربیان مهدکودک درباره مراحل رشد کودک در پیشآزمون ناکافی بود، اما برنامه آموزشی طراحیشده به طور مؤثری دانش آنها را در پسآزمون ارتقا داد. سطح تحصیلات، تجربه حرفهای و آموزشهای قبلی عوامل مهمی در تعیین دانش بودند که اهمیت توسعه حرفهای ساختاریافته را برجسته میکند.
Rates of suicide are 2–3 times higher among youth detained in the legal system (YD) compared to non-detained youth. A prior study found that 40% of YD endorsing a suicide attempt denied suicide ideation. These youth were characterized clinically by high rates of anger and low rates of depression, somatic complaints, and neglect. The present study seeks to replicate these findings in a substantially enlarged sample of YD. N = 1,250 YD endorsing a lifetime suicide attempt were administered an interview to assess mental health history. 45% of YD endorsing a lifetime suicide attempt denied suicide ideation. Youth denying suicide ideation endorsed a significantly higher rate of anger/irritability. This enlarged YD sample replicates results that a significant number of YD who attempted suicide denied ideation and that these youth were characterized by high anger/irritability. Implications for case identification and theory advancement for a comprehensive are discussed.
نرخهای خودکشی در میان جوانان بازداشتشده در نظام قضایی (YD) دو تا سه برابر بیشتر از جوانان غیر بازداشتشده است. یک مطالعه پیشین نشان داد که ۴۰٪ از YDهایی که اقدام به خودکشی را گزارش کردند، افکار خودکشی را انکار کردند. این جوانان از نظر بالینی با نرخ بالای خشم و نرخ پایین افسردگی، شکایات جسمانی و غفلت مشخص میشوند. مطالعه حاضر با هدف تکرار این یافتهها در نمونهای بهطور قابل توجهی بزرگتر از YD انجام شده است. به N = 1,250 نفر از YDهایی که اقدام به خودکشی در طول عمر را گزارش کردند، مصاحبهای برای ارزیابی سابقه سلامت روان انجام شد. ۴۵٪ از YDهایی که اقدام به خودکشی در طول عمر را گزارش کردند، افکار خودکشی را انکار کردند. جوانانی که افکار خودکشی را انکار کردند، نرخ بهطور معناداری بالاتری از خشم/تحریکپذیری را گزارش کردند. این نمونه بزرگتر از YD نتایج را تکرار میکند که تعداد قابل توجهی از YDهایی که اقدام به خودکشی کردهاند، افکار خودکشی را انکار کردهاند و این جوانان با خشم/تحریکپذیری بالا مشخص میشوند. پیامدهای این یافتهها برای شناسایی موارد و پیشبرد نظریه بهصورت جامع مورد بحث قرار گرفته است.
Bullying is widespread and negatively impacts youth mental health. However, differences between in-person bullying, cyberbullying, and their combination are understudied. To compare the prevalence, clinical presentations, and impairment associated with in-person bullying, cyberbullying, and their combination among depressed youth. Participants were N = 1,281 depressed and/or suicidal youth in Texas aged 8-17 years. Chi-square tests compared bullying prevalence across age, sociodemographic, and identity groups. Multivariate analysis of variance and post-hoc tests compared clinical presentations across forms of bullying experienced. Bullying prevalence differed by age group. Youth who experienced cyberbullying or combined bullying reported greater depression, anxiety, and impairment than non-bullied youth. Prevention and intervention strategies should address the combined effects of in-person and cyberbullying.
قلدری پدیدهای گسترده است که تأثیر منفی بر سلامت روان نوجوانان دارد. با این حال، تفاوتهای میان قلدری حضوری، قلدری سایبری و ترکیب این دو کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. هدف این پژوهش مقایسه شیوع، تظاهرات بالینی و میزان ناتوانی مرتبط با قلدری حضوری، قلدری سایبری و ترکیب آنها در میان نوجوانان مبتلا به افسردگی بود. شرکتکنندگان شامل N = 1,281 نوجوان مبتلا به افسردگی و/یا افکار خودکشی در تگزاس با دامنه سنی ۸ تا ۱۷ سال بودند. آزمون خیدو برای مقایسه شیوع قلدری در گروههای سنی، جمعیتشناختی و هویتی به کار رفت. تحلیل واریانس چندمتغیره و آزمونهای پس از آن برای مقایسه تظاهرات بالینی در انواع مختلف تجربه قلدری انجام شد. شیوع قلدری بر اساس گروه سنی متفاوت بود. نوجوانانی که قلدری سایبری یا قلدری ترکیبی را تجربه کرده بودند، افسردگی، اضطراب و ناتوانی بیشتری نسبت به نوجوانان بدون تجربه قلدری گزارش کردند. راهبردهای پیشگیری و مداخله باید به اثرات ترکیبی قلدری حضوری و سایبری توجه داشته باشند.
