Vulnerability (computing)

Children in care have been shown to be at a higher risk of speech, language, and communication needs (SLCN). However, the presence of several co-occurring adversities means that SLCNs in this group are often overlooked. Improving understanding of SLCN vulnerability among children in care is therefore important for informing targeted interventions and supporting more positive educational and psychosocial outcomes. In our study, we examined the prevalence of SLCN among children in care and its association with educational attainment and social–emotional development as recorded in routine practice. A secondary analysis was conducted using routinely collected data recorded in a local authority database in an inner-city borough in South-East England. The eligible cohort comprised 141 children aged 5 to 14 years living in out-of-home care, of whom 78 had language screening data available. Measures included educational attainment in English, mathematics, and science, alongside social–emotional and behavioural functioning assessed using the Strengths and Difficulties Questionnaire. Forty-one percent of the sample presented with SLCN. Difficulties were evident across several domains, including word-finding, initiating and maintaining conversations, and peer relationships. Analyses revealed meaningful associations between SLCN, lower educational attainment, and poorer social–emotional outcomes. These findings provide preliminary group-level evidence of the higher prevalence and complexity of SLCN among children in care and their associations with educational and social–emotional outcomes. These results highlight the need for coordinated clinical, educational, and policy responses. These include improved recognition of multifaceted SLCN and timely referral to speech and language therapy services, to support more equitable outcomes for children in care.

مطالعات نشان داده‌اند که کودکان تحت سرپرستی در معرض خطر بالاتری از نیازهای گفتار، زبان و ارتباط (SLCN) قرار دارند. با این حال، وجود چندین عامل نامطلوب همزمان باعث می‌شود که SLCN در این گروه اغلب نادیده گرفته شود. بنابراین، بهبود درک آسیب‌پذیری SLCN در میان کودکان تحت سرپرستی برای اطلاع‌رسانی مداخلات هدفمند و حمایت از پیامدهای آموزشی و روان‌اجتماعی مثبت‌تر اهمیت دارد. در مطالعه حاضر، شیوع SLCN در میان کودکان تحت سرپرستی و ارتباط آن با پیشرفت تحصیلی و رشد اجتماعی‌ـ‌هیجانی همان‌گونه که در رویه‌های معمول ثبت شده است، مورد بررسی قرار گرفت. یک تحلیل ثانویه با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده به طور روتین که در پایگاه داده یک مرجع محلی در یکی از مناطق شهری جنوب‌شرق انگلستان ثبت شده بود، انجام شد. گروه واجد شرایط شامل ۱۴۱ کودک ۵ تا ۱۴ ساله ساکن در مراقبت خارج از خانه بود که از این میان، داده‌های غربالگری زبان برای ۷۸ نفر در دسترس بود. ابزارهای اندازه‌گیری شامل پیشرفت تحصیلی در زبان انگلیسی، ریاضیات و علوم، همراه با عملکرد اجتماعی‌ـ‌هیجانی و رفتاری که با استفاده از پرسشنامه Strengths and Difficulties Questionnaire ارزیابی شد، بودند. چهل‌ویک درصد از نمونه دارای SLCN بودند. مشکلات در چندین حوزه از جمله یافتن واژه، آغاز و حفظ مکالمه و روابط با همسالان مشاهده شد. تحلیل‌ها ارتباط معناداری بین SLCN، پیشرفت تحصیلی پایین‌تر و پیامدهای اجتماعی‌ـ‌هیجانی ضعیف‌تر نشان دادند. این یافته‌ها شواهد اولیه‌ای در سطح گروهی از شیوع و پیچیدگی بالاتر SLCN در میان کودکان تحت سرپرستی و ارتباط آن با پیامدهای آموزشی و اجتماعی‌ـ‌هیجانی ارائه می‌دهد. این نتایج بر نیاز به پاسخ‌های هماهنگ بالینی، آموزشی و سیاست‌گذاری تأکید می‌کند. این موارد شامل بهبود شناسایی SLCN چندوجهی و ارجاع به موقع به خدمات گفتاردرمانی و زبان‌درمانی برای حمایت از پیامدهای عادلانه‌تر برای کودکان تحت سرپرستی است.

Abstract Adolescence involves social reorientation toward peers, increasing exposure to interpersonal stressors and vulnerability to psychopathology. The current study investigated the potential buffering effects of high-quality parent–child relationships (PCRs) on the associations between peer stress exposure and multiple measures of positive valence systems (PVS) functioning. The study included 165 adolescents, ages 9–16 (81 girls, M age = 11.93, 78.18% White). Interviews were conducted to gather data on PCR quality and peer stress exposure. Adolescents self-reported their reward sensitivity, and behavioral reward sensitivity was derived from a reward learning paradigm. The reward positivity (RewP) was recorded during three tasks using monetary, social, and food reward stimuli. Contrary to our predictions, adolescents who had higher-quality PCR showed a blunted monetary RewP ( β = 0.17, p = .020) and reduced behavioral reward sensitivity ( β = 0.15, p = .040), when also reporting high levels of peer stress exposure. No significant interaction was found with other measures as the outcomes. The results suggest that high-quality PCR may not uniformly buffer against the effects of peer stress exposure and highlight differential effects for different PVS measures. Future research across multiple units of analysis is needed to elucidate the complex pathway to PVS-related psychopathology during this critical developmental stage.

چکیده: نوجوانی با بازآرایی اجتماعی به سوی همسالان، افزایش مواجهه با عوامل استرس‌زای بین‌فردی و آسیب‌پذیری نسبت به آسیب‌شناسی روانی همراه است. پژوهش حاضر به بررسی اثرات بالقوه محافظتی روابط والد-فرزند با کیفیت بالا (PCR) بر ارتباط بین مواجهه با استرس همسالان و چندین شاخص عملکرد سامانه‌های ارزش‌گذاری مثبت (PVS) پرداخت. این مطالعه شامل ۱۶۵ نوجوان ۹ تا ۱۶ ساله (۸۱ دختر، میانگین سنی = ۱۱٫۹۳، ۷۸٫۱۸٪ سفیدپوست) بود. مصاحبه‌هایی برای گردآوری داده‌ها درباره کیفیت PCR و میزان مواجهه با استرس همسالان انجام شد. نوجوانان حساسیت پاداش خود را به صورت خودگزارش‌دهی بیان کردند و حساسیت رفتاری به پاداش از طریق یک الگوی یادگیری پاداش استخراج شد. مثبت‌گرایی پاداش (RewP) در طول سه تکلیف با استفاده از محرک‌های پاداش پولی، اجتماعی و غذایی ثبت شد. برخلاف پیش‌بینی‌ها، نوجوانانی که PCR با کیفیت بالاتری داشتند، در صورت گزارش سطوح بالای مواجهه با استرس همسالان، RewP پولی کاهش‌یافته (β = ۰٫۱۷، p = ۰٫۰۲۰) و حساسیت رفتاری به پاداش کاهش‌یافته (β = ۰٫۱۵، p = ۰٫۰۴۰) نشان دادند. هیچ تعامل معناداری با سایر شاخص‌ها به عنوان پیامد مشاهده نشد. نتایج نشان می‌دهد که PCR با کیفیت بالا لزوماً به طور یکنواخت در برابر اثرات مواجهه با استرس همسالان نقش محافظتی ایفا نمی‌کند و بر تفاوت اثرات بر شاخص‌های مختلف PVS تأکید دارد. پژوهش‌های آینده با استفاده از واحدهای تحلیلی چندگانه برای روشن ساختن مسیر پیچیده آسیب‌شناسی روانی مرتبط با PVS در این مرحله بحرانی رشد ضروری است.

CONTEXT: What happens when a system keeps working-not because it is well designed but because people keep absorbing the strain? That question stayed with me after studying a community-led vaccination clinic during the COVID-19 pandemic. It delivered hundreds of vaccinations a day, with no formal chain of command or protocols. By any measure, it was a success. What it cost to sustain that success was never examined. Across my empirical work, I kept encountering the same pattern: systems functioning because people stretched roles, coordinated through workarounds and relied on relationships that were not designed to carry the full load. These adaptations were effective. Yet they were also hiding strain. CONCEPTUAL CONTRIBUTION: In this paper, I introduce Brittle Threshold as a concept for attending to this condition. Rather than treating adaptive action as evidence of success, Brittle Threshold frames adaptive action as diagnostic information: evidence of how a system is coping and how close it may be operating to its limits. Drawing on resilience engineering and on empirical patterns from studies of team adaptation and community crisis response, I argue that adaptive success and vulnerability regularly coexist. The more smoothly work appears to run, the more it may depend on fragile support. IMPLICATIONS: Brittle Threshold offers three contributions. It translates what adaptive success conceals in health professions education, it shifts what counts as evidence of system strain and it unsettles the moralisation of endurance as professional virtue. The question it opens is not why systems fail, but when is endurance no longer enough?

زمینه: چه اتفاقی می‌افتد زمانی که یک سیستم به کار خود ادامه می‌دهد – نه به این دلیل که به خوبی طراحی شده است، بلکه به این دلیل که افراد فشار را جذب می‌کنند؟ این پرسش پس از مطالعه یک کلینیک واکسیناسیون با مدیریت جامعه‌محور در دوران همه‌گیری COVID-19 ذهن مرا مشغول کرد. این کلینیک روزانه صدها واکسیناسیون انجام می‌داد، بدون هیچ زنجیره فرماندهی رسمی یا پروتکل‌های مشخص. با هر معیاری، این یک موفقیت به شمار می‌آمد. اما هزینه‌ای که برای حفظ این موفقیت صرف شد، هرگز مورد بررسی قرار نگرفت. در سراسر پژوهش‌های تجربی‌ام، بارها با همین الگو مواجه شدم: سیستم‌هایی که به این دلیل کار می‌کنند که افراد نقش‌های خود را گسترش می‌دهند، از راه‌حل‌های موقتی برای هماهنگی استفاده می‌کنند و به روابطی تکیه دارند که برای تحمل بار کامل طراحی نشده‌اند. این انطباق‌ها مؤثر بودند، اما در عین حال فشار را پنهان می‌کردند. مشارکت مفهومی: در این مقاله، مفهوم «آستانه شکننده» را برای توجه به این وضعیت معرفی می‌کنم. به جای آنکه اقدام انطباقی به عنوان نشانه موفقیت تلقی شود، آستانه شکننده اقدام انطباقی را به عنوان اطلاعات تشخیصی در نظر می‌گیرد: شواهدی از نحوه مقابله سیستم و میزان نزدیکی آن به مرزهای عملکردی خود. با بهره‌گیری از مهندسی تاب‌آوری و الگوهای تجربی حاصل از مطالعات انطباق تیمی و پاسخ به بحران‌های اجتماعی، استدلال می‌کنم که موفقیت انطباقی و آسیب‌پذیری غالباً همزمان وجود دارند. هرچه کارکرد سیستم روان‌تر به نظر برسد، احتمالاً بیشتر به حمایت‌های شکننده وابسته است. پیامدها: آستانه شکننده سه دستاورد ارائه می‌دهد. آنچه را که موفقیت انطباقی در آموزش حرفه‌های سلامت پنهان می‌کند، آشکار می‌سازد؛ معیارهای شناسایی فشار سیستم را تغییر می‌دهد و ارزش‌گذاری اخلاقی تحمل را به عنوان فضیلت حرفه‌ای به چالش می‌کشد. پرسشی که مطرح می‌شود این نیست که چرا سیستم‌ها شکست می‌خورند، بلکه این است که چه زمانی دیگر تحمل کافی نیست؟