This study examined the influence of attachment style on fear of intimacy among emerging adults aged 18–25 years. A quantitative approach involved 152 participants who were currently or had previously been in romantic relationships, recruited through convenience sampling. Data were collected using the Experiences in Close Relationships–Revised (ECR-R) and Fear of Intimacy Scale (FIS). Linear regression analysis showed that insecure attachment significantly predicted fear of intimacy (β = 0.570, p < .001). Both attachment avoidance (β = 0.432, p < .001) and attachment anxiety (β = 0.368, p < .001) were significant predictors, with avoidance showing a stronger association. These findings suggest that discomfort with emotional closeness and anxiety in romantic relationships are associated with greater fear of intimacy. The results highlight the potential value of psychological interventions that support emerging adults in developing safer and healthier romantic relationships.
This article is a direct continuation of a previous paper that presented the growing problem of emotional dysregulation among students in Israel, exacerbated by the COVID-19 pandemic and the ongoing war following October 7, 2023. While the previous article described the scope of the problem and the existing knowledge gap, this article proposes a theoretical framework for understanding a mechanism that may help address it: secure attachment between teacher and student. Drawing on Bowlby's (1969, 1980) attachment theory and Ainsworth et al.'s (1978) work, the article examines how teacher-student relationships characterized by warmth, sensitivity, and trust, known as a 'secure base', contribute to emotional regulation, academic achievement, and students' psychological well-being. Special attention is given to the rehabilitative potential of such relationships as a corrective factor for children with insecure attachment histories, and to the role of teachers as protective figures during the ongoing Israeli security crisis. The review highlights consistent findings in the international literature, alongside a substantial research gap in the Israeli context: no systematic study has been conducted in Israel examining the relationship between attachment style (secure vs. insecure) between teacher and student and emotional regulation capacities among elementary school students.
این مقاله ادامه مستقیم مقاله‌ای پیشین است که به مسئله رو به رشد اختلال در تنظیم هیجانی در میان دانش‌آموزان در اسرائیل می‌پرداخت؛ مسئله‌ای که با همه‌گیری کووید-۱۹ و جنگ جاری پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ تشدید شده است. در حالی که مقاله قبلی به توصیف ابعاد این مشکل و شکاف دانشی موجود اختصاص یافته بود، مقاله حاضر چارچوبی نظری برای درک سازوکاری که می‌تواند به حل این مسئله کمک کند، ارائه می‌دهد: دلبستگی ایمن میان معلم و دانش‌آموز. با استناد به نظریه دلبستگی Bowlby (۱۹۶۹، ۱۹۸۰) و آثار Ainsworth و همکاران (۱۹۷۸)، این مقاله بررسی می‌کند که چگونه روابط معلم‌ـ‌دانش‌آموز مبتنی بر گرمی، حساسیت و اعتماد که به عنوان «پایگاه ایمن» شناخته می‌شود، به تنظیم هیجانی، موفقیت تحصیلی و بهزیستی روان‌شناختی دانش‌آموزان کمک می‌کند. توجه ویژه‌ای به ظرفیت بازتوانی چنین روابطی به عنوان عاملی اصلاح‌گر برای کودکانی با پیشینه دلبستگی ناایمن و همچنین نقش معلمان به عنوان چهره‌های حمایتی در بحران امنیتی جاری اسرائیل معطوف شده است. این مرور، یافته‌های همسو در ادبیات بین‌المللی را برجسته می‌کند و در عین حال به شکاف قابل توجه پژوهشی در زمینه اسرائیل اشاره دارد: تاکنون هیچ مطالعه نظام‌مندی در اسرائیل درباره رابطه سبک دلبستگی (ایمن در برابر ناایمن) میان معلم و دانش‌آموز و ظرفیت‌های تنظیم هیجانی در میان دانش‌آموزان دبستانی انجام نشده است.
Confidence in others’ support (felt attachment security) can sustain a person’s sense of continuity across time. In three experiments with Israeli young adults, we examined whether contextually activating representations of attachment security (being supported and cared for by responsive others) enhances self-continuity and buffers the effects of adverse life changes. In Study 1, participants completed a measure of attachment orientations, were randomly assigned to a security- or neutral-priming condition and recorded their sense of self-continuity using Venn diagrams depicting past-present and present-future overlap. Studies 2 and 3 introduced additional self-discontinuity manipulations: an article emphasizing anticipated university-related changes (Study 2) and a reminder of disruptions caused by the October 7 attacks on Israel (Study 3). In Study 1, security priming increased past-present self-continuity regardless of participants’ attachment orientations and increased present-future continuity primarily among participants low in attachment anxiety. In Studies 2 and 3, security priming buffered the impact of discontinuity inductions on present-future and past-present self-continuity, respectively. Attachment-related avoidance was consistently associated with lower self-continuity across the studies. These findings highlight the role of felt security in sustaining temporal coherence of the self and suggest avenues for future research on attachment processes, identity stability, and coping with life transitions.
اطمینان به حمایت دیگران (امنیت دلبستگی ادراک‌شده) می‌تواند حس تداوم فرد در طول زمان را حفظ کند. در سه آزمایش با بزرگسالان جوان اسرائیلی، بررسی کردیم که آیا فعال‌سازی زمینه‌ای بازنمایی‌های امنیت دلبستگی (حمایت و مراقبت شدن توسط دیگران پاسخگو) تداوم خود را افزایش داده و اثرات تغییرات نامطلوب زندگی را تعدیل می‌کند یا خیر. در مطالعه ۱، شرکت‌کنندگان مقیاس گرایش‌های دلبستگی را تکمیل کردند، به طور تصادفی به شرایط برانگیختگی امنیت یا خنثی اختصاص یافتند و حس تداوم خود را با استفاده از نمودارهای وِن که همپوشانی گذشته-حال و حال-آینده را نشان می‌داد، ثبت کردند. در مطالعات ۲ و ۳ دستکاری‌های اضافی برای ایجاد گسست خود معرفی شد: مقاله‌ای که بر تغییرات پیش‌بینی‌شده مرتبط با دانشگاه تأکید داشت (مطالعه ۲) و یادآوری اختلالات ناشی از حملات ۷ اکتبر به اسرائیل (مطالعه ۳). در مطالعه ۱، برانگیختگی امنیت، تداوم خود گذشته-حال را صرف‌نظر از گرایش‌های دلبستگی شرکت‌کنندگان افزایش داد و تداوم حال-آینده را عمدتاً در میان شرکت‌کنندگانی با اضطراب دلبستگی پایین افزایش داد. در مطالعات ۲ و ۳، برانگیختگی امنیت اثر القای گسست را بر تداوم خود حال-آینده و گذشته-حال به ترتیب تعدیل کرد. اجتناب مرتبط با دلبستگی به طور مداوم با تداوم خود پایین‌تر در سراسر مطالعات همراه بود. این یافته‌ها نقش امنیت ادراک‌شده را در حفظ انسجام زمانی خود برجسته می‌کند و مسیرهایی برای پژوهش‌های آتی درباره فرایندهای دلبستگی، ثبات هویت و مقابله با گذارهای زندگی پیشنهاد می‌کند.
This study evaluated changes in attachment behaviors among Spanish-speaking couples participating in emotionally focused couple therapy (EFCT), using data from a randomized clinical trial of EFCT in this population. The study examined perceived secure attachment behaviors -accessibility, responsiveness, and engagement- measured by the Brief Accessibility, Responsiveness, and Engagement (BARE) scale, and their association with dyadic adjustment measured by the Dyadic Adjustment Scale (DAS). Seventy couples were randomly assigned to EFCT or a waiting list; two withdrew before beginning the intervention, resulting in a final analyzed sample of 68 couples. Results showed some changes in attachment behaviors, with significant effects observed only in women's perceptions of their partners. Increases in both self- and partner-perceived secure attachment behaviors significantly predicted improvements in dyadic adjustment. These findings highlight the clinical relevance of targeting secure attachment behaviors as mechanisms of therapeutic change related to relationship satisfaction.
این پژوهش تغییرات رفتارهای دلبستگی را در میان زوج‌های اسپانیایی‌زبان شرکت‌کننده در زوج‌درمانی هیجانی متمرکز (EFCT) با استفاده از داده‌های یک کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده‌ی EFCT در این جمعیت ارزیابی کرد. در این مطالعه، رفتارهای دلبستگی ایمن ادراک‌شده -دسترس‌پذیری، پاسخ‌دهی و درگیری- که با مقیاس مختصر دسترس‌پذیری، پاسخ‌دهی و درگیری (BARE) سنجیده شد و ارتباط آن‌ها با سازگاری دوتایی که با مقیاس سازگاری دوتایی (DAS) اندازه‌گیری شد، مورد بررسی قرار گرفت. هفتاد زوج به طور تصادفی به گروه EFCT یا فهرست انتظار تخصیص یافتند؛ دو زوج پیش از آغاز مداخله انصراف دادند و در نتیجه نمونه نهایی مورد تحلیل شامل ۶۸ زوج بود. نتایج نشان داد برخی تغییرات در رفتارهای دلبستگی رخ داده است، اما اثرات معنادار تنها در ادراک زنان از شریک خود مشاهده شد. افزایش رفتارهای دلبستگی ایمن ادراک‌شده توسط خود و شریک به طور معناداری بهبود در سازگاری دوتایی را پیش‌بینی کرد. این یافته‌ها اهمیت بالینی هدف‌گیری رفتارهای دلبستگی ایمن به عنوان سازوکارهای تغییر درمانی مرتبط با رضایت از رابطه را برجسته می‌کند.
