curriculum evaluation

This study aims to analyze the integration of social reconstruction and technological models in the development of Islamic Religious Education (PAI) curriculum as an effort to balance the intellectual tradition of Islam with the demands of social change and technological development. This study employs a qualitative method with a library research approach. Data were obtained from relevant scholarly literature, including journal articles, books, and academic documents addressing curriculum development, social reconstruction models, technological models, and Islamic education. The data were analyzed descriptively and analytically by comparing the characteristics, orientations, strengths, and limitations of both models to formulate an appropriate integration framework for PAI curriculum development. The findings indicate that the social reconstruction model provides a foundation for the PAI curriculum to respond to social issues, develop critical awareness, and promote social transformation, while the technological model strengthens instructional systems through competency-oriented learning, technology utilization, and measurable evaluation. Integrating the two models produces a PAI curriculum framework that remains rooted in Islamic intellectual traditions while being adaptive to social change, technological developments, and students’ needs. Thus, their integration can serve as a strategic alternative for developing a relevant, contextual, and socially transformative PAI curriculum.

This study aims to comprehensively examine the potential of the Türkiye Century Education Model Secondary School Mathematics Curriculum to support the development of gifted students. It considers whether, and to what extent, the curriculum offers differentiated and flexible practices suited to gifted students’ academic development needs in mathematics and their educational needs. For the analysis, the curriculum was divided into seven sections: its fundamental approach and specific objectives, principles of implementation, the structure of the curriculum, and the themes for Grades 5, 6, 7, and 8. The sections were then analysed thematically as part of document analysis. The findings show that the curriculum largely helps meet gifted students’ academic development needs in mathematics by fostering higher-order thinking and metacognitive skills, although it remains limited in some respects. Its content was found to have features capable of meeting students’ educational needs. The findings nevertheless suggest that the process component should be enriched to help students feel valued and increase their motivation. They further suggest that the product component should respond more closely to students’ interests and that assessment should provide continuity throughout the process. Further studies are recommended to examine, at the implementation level, how well the curriculum meets gifted students’ developmental and educational needs in school settings.

این مطالعه با هدف بررسی جامع ظرفیت برنامهٔ درسی ریاضیات دورهٔ متوسطه مدل آموزش سدهٔ ترکیه برای حمایت از رشد دانش‌آموزان تیزهوش انجام شده‌است. در این پژوهش بررسی می‌شود که آیا و تا چه اندازه این برنامهٔ درسی، شیوه‌های متفاوت و انعطاف‌پذیری متناسب با نیازهای رشد تحصیلی دانش‌آموزان تیزهوش در ریاضیات و نیازهای آموزشی آنان ارائه می‌دهد. برای تحلیل، برنامهٔ درسی به هفت بخش تقسیم شد: رویکرد بنیادی و اهداف اختصاصی، اصول اجرا، ساختار برنامهٔ درسی و محورهای مربوط به پایه‌های پنجم، ششم، هفتم و هشتم. سپس این بخش‌ها در قالب تحلیل اسنادی به‌صورت موضوعی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها نشان می‌دهد که این برنامهٔ درسی تا حد زیادی به رفع نیازهای رشد تحصیلی دانش‌آموزان تیزهوش در ریاضیات از طریق تقویت مهارت‌های تفکر سطح‌بالا و فراشناختی کمک می‌کند، هرچند در برخی جنبه‌ها محدودیت‌هایی دارد. محتوای آن دارای ویژگی‌هایی است که می‌تواند نیازهای آموزشی دانش‌آموزان را برآورده سازد. با این حال، یافته‌ها حاکی از آن است که مؤلفهٔ فرایند باید غنی‌تر شود تا دانش‌آموزان احساس ارزشمندی کنند و انگیزهٔ آنان افزایش یابد. همچنین پیشنهاد می‌شود مؤلفهٔ محصول بیش‌تر با علایق دانش‌آموزان هم‌راستا شود و ارزشیابی به‌صورت پیوسته در طول فرایند انجام گیرد. انجام مطالعات بیشتر برای بررسی میزان تحقق نیازهای رشدی و آموزشی دانش‌آموزان تیزهوش در سطح اجرا در محیط‌های مدرسه‌ای توصیه می‌شود.

Teachers are key actors in curriculum development whose roles significantly influence the quality of learning and educational outcomes. However, teachers are often positioned merely as curriculum implementers, resulting in limited recognition of their broader responsibilities in curriculum planning, implementation, evaluation, and continuous improvement. This study aims to analyze the role of teachers as curriculum developers and examine their contribution to improving learning quality. The study employed a qualitative approach using library research, with data collected from scholarly journal articles, academic books, educational regulations, and other relevant scientific documents. Data were analyzed through content analysis, including data reduction, categorization, interpretation, and synthesis. The findings indicate that teachers contribute to curriculum development by identifying learners' needs and designing instructional plans, implementing innovative and student-centered learning strategies, and conducting reflective evaluation to improve curriculum practices continuously. These integrated roles enable teachers to transform curriculum policies into meaningful learning experiences that are contextual, adaptive, and effective. Consequently, teachers' active involvement throughout the curriculum development cycle plays a crucial role in enhancing learning quality. Therefore, strengthening teachers' professional competencies and expanding their participation in curriculum development are essential strategies for improving the quality and sustainability of education.

معلمان بازیگران کلیدی در توسعه برنامه درسی هستند که نقش آن‌ها تأثیر بسزایی بر کیفیت یادگیری و نتایج آموزشی دارد. با این حال، اغلب معلمان صرفاً به‌عنوان اجراکنندگان برنامه درسی تلقی می‌شوند و در نتیجه، مسئولیت‌های گسترده‌تر آن‌ها در برنامه‌ریزی، اجرا، ارزیابی و بهبود مستمر برنامه درسی کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد. هدف این پژوهش تحلیل نقش معلمان به‌عنوان توسعه‌دهندگان برنامه درسی و بررسی سهم آن‌ها در ارتقای کیفیت یادگیری است. این مطالعه با رویکرد کیفی و با استفاده از روش پژوهش کتابخانه‌ای انجام شده است و داده‌ها از مقالات علمی، کتب دانشگاهی، مقررات آموزشی و سایر اسناد علمی مرتبط گردآوری شده‌اند. داده‌ها از طریق تحلیل محتوا شامل کاهش داده، دسته‌بندی، تفسیر و تلفیق مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها نشان می‌دهد که معلمان با شناسایی نیازهای یادگیرندگان و طراحی طرح‌های آموزشی، اجرای راهبردهای نوآورانه و یادگیرنده‌محور و انجام ارزیابی بازتابی به منظور بهبود مستمر رویه‌های برنامه درسی، در توسعه برنامه درسی نقش‌آفرینی می‌کنند. این نقش‌های یکپارچه به معلمان امکان می‌دهد سیاست‌های برنامه درسی را به تجارب یادگیری معنادار، زمینه‌ای، سازگار و مؤثر تبدیل کنند. بنابراین، مشارکت فعال معلمان در سراسر چرخه توسعه برنامه درسی نقش مهمی در ارتقای کیفیت یادگیری ایفا می‌کند. از این رو، تقویت شایستگی‌های حرفه‌ای معلمان و گسترش مشارکت آن‌ها در توسعه برنامه درسی، راهبردهای اساسی برای بهبود کیفیت و پایداری آموزش به‌شمار می‌رود.

This article reports the design and post-only transnational evaluation of the role of energy in sustainability, a module developed in the acaSTEMy teacher academy project for pre-service and in-service Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) teachers. Grounded in education for sustainable development, sustainability competence, energy literacy, systems thinking, circular economy, regenerative agriculture, transformative learning, and teacher professional development, the module aimed to make sustainability an integrative framework for STEM teaching. The study does not test pedagogical effectiveness or learning gains; it examines teachers’ perceived acceptability, usefulness, satisfaction, and applicability after implementation. Quantitative ratings and open-ended responses from heterogeneous participant profiles in Estonia, Finland, and Croatia show broadly positive perceptions, with differences concentrated especially in organization and applicability. Estonia’s in-service science teachers emphasize practical classroom transfer, Finland’s preservice education students emphasize dialogic learning and atmosphere while requesting clearer structure, and Croatia’s in-service STEM teachers emphasize systems-oriented reflection together with the need for local examples and conceptual scaffolding. The findings are interpreted as implementation evidence for sustainability-oriented STEM teacher education guidelines: retaining a common theoretical core while adapting examples, terminology, pacing, coordination, and classroom applications to participant profiles and local contexts.

این مقاله به طراحی و ارزیابی فراملی پس از اجرا درباره نقش انرژی در پایداری می‌پردازد؛ واحد درسی‌ای که در پروژه آکادمی معلمان acaSTEMy برای معلمان علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) پیش‌خدمت و شاغل توسعه یافته است. این واحد بر مبنای آموزش برای توسعه پایدار، شایستگی پایداری، سواد انرژی، تفکر سیستمی، اقتصاد چرخشی، کشاورزی احیاگر، یادگیری تحول‌آفرین و توسعه حرفه‌ای معلمان طراحی شده و هدف آن تبدیل پایداری به چارچوبی یکپارچه برای آموزش STEM بوده است. این مطالعه اثربخشی آموزشی یا میزان یادگیری را نمی‌سنجد؛ بلکه به بررسی ادراک معلمان از مقبولیت، سودمندی، رضایت و قابلیت کاربرد پس از اجرا می‌پردازد. ارزیابی‌های کمی و پاسخ‌های باز از شرکت‌کنندگان با ویژگی‌های متنوع در استونی، فنلاند و کرواسی نشان‌دهنده برداشت‌های عمدتاً مثبت است، هرچند تفاوت‌ها عمدتاً در سازماندهی و قابلیت کاربرد متمرکز است. معلمان علوم شاغل استونی بر انتقال عملی به کلاس درس تأکید دارند؛ دانشجویان آموزش معلمی فنلاند بر یادگیری گفت‌وگومحور و فضای آموزشی تأکید داشته و ساختار شفاف‌تر را درخواست کرده‌اند؛ و معلمان STEM شاغل کرواسی بر بازتاب سیستمی همراه با نیاز به مثال‌های بومی و چارچوب مفهومی تأکید می‌کنند. یافته‌ها به عنوان شواهدی برای اجرای راهنماهای آموزش معلمان STEM با رویکرد پایداری تفسیر می‌شود: حفظ هسته نظری مشترک در کنار تطبیق مثال‌ها، اصطلاحات، سرعت، هماهنگی و کاربردهای کلاسی با ویژگی‌های شرکت‌کنندگان و زمینه‌های محلی.