literature teaching

This study aimed to determine the challenges encountered by Junior High School teachers of Domalandan Center Integrated School in teaching literature during School Year 2025–2026. It examined the respondents’ profile in terms of highest educational attainment, length of service, seminars attended, and subject taught; the level of challenges in learner-related, teacher-related, resource/material, and institutional/time factors; the relationship between profile and challenges; and proposed intervention measures. Anchored on Constructivism, Social Learning Theory, Cognitive Load Theory, and Schema Theory, and guided by Republic Act 10533 and relevant DepEd policies, the study employed a descriptive-survey design. Fifty Junior High School teachers from various learning areas served as respondents. Data were gathered through a researcher-made questionnaire and analyzed using frequency count, percentage, weighted mean, and Pearson correlation. Findings showed that most respondents were Bachelor’s degree holders with 6–10 years of teaching experience and moderate seminar participation. Teachers generally Encountered difficulties in teaching literature (overall mean 4.19). Learner-related (4.35) and resource/material (4.25) challenges were Highly Encountered, while teacher-related (4.10) and institutional/time (4.05) challenges were Encountered. Significant relationships were found between length of service and challenges (r = 0.62, p = 0.048) and between seminars attended and challenges (r = 0.71, p = 0.021). The study concludes that teaching experience and professional development influence the perception of instructional difficulties. It recommends targeted training, resource enhancement, learner-centered strategies, and sustained institutional support. The study aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by addressing barriers to effective literature instruction. It contributes to educational and institutional sustainability through improved teacher capacity, learner engagement, and resource provision that support long-term quality teaching and learning.

این پژوهش با هدف تعیین چالش‌های پیش‌روی دبیران دوره متوسطه اول مدرسه جامع Domalandan Center در تدریس ادبیات در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ انجام شد. در این مطالعه، مشخصات پاسخ‌دهندگان از نظر بالاترین مدرک تحصیلی، سابقه خدمت، تعداد سمینارهای گذرانده‌شده و درس تدریسی بررسی شد؛ همچنین سطح چالش‌ها در عوامل مرتبط با یادگیرنده، معلم، منابع/مواد و عوامل نهادی/زمانی، رابطه بین مشخصات و چالش‌ها و اقدامات مداخله‌ای پیشنهادی مورد ارزیابی قرار گرفت. این پژوهش مبتنی بر نظریه‌های سازنده‌گرایی، یادگیری اجتماعی، بار شناختی و طرح‌واره و با راهنمایی قانون جمهوری ۱۰۵۳۳ و سیاست‌های مرتبط DepEd، از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی بهره برد. پنجاه دبیر دوره متوسطه اول از حوزه‌های مختلف یادگیری به عنوان پاسخ‌دهنده شرکت کردند. داده‌ها از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته گردآوری و با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین وزنی و همبستگی پیرسون تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد که اکثر پاسخ‌دهندگان دارای مدرک کارشناسی با ۶ تا ۱۰ سال سابقه تدریس و مشارکت متوسط در سمینارها بودند. به طور کلی، دبیران در تدریس ادبیات با دشواری‌هایی مواجه بودند (میانگین کلی ۴.۱۹). چالش‌های مرتبط با یادگیرنده (۴.۳۵) و منابع/مواد (۴.۲۵) به میزان زیادی تجربه شد، در حالی که چالش‌های مرتبط با معلم (۴.۱۰) و نهادی/زمانی (۴.۰۵) تجربه شد. بین سابقه خدمت و چالش‌ها (r = 0.62, p = 0.048) و بین تعداد سمینارهای گذرانده‌شده و چالش‌ها (r = 0.71, p = 0.021) رابطه معناداری مشاهده شد. پژوهش نتیجه می‌گیرد که تجربه تدریس و توسعه حرفه‌ای بر ادراک دشواری‌های آموزشی تأثیرگذار است. پیشنهاد می‌شود آموزش‌های هدفمند، ارتقای منابع، راهبردهای یادگیرنده‌محور و حمایت نهادی پایدار تقویت شود. این مطالعه با هدف توسعه پایدار ۴ (آموزش با کیفیت) همسو بوده و با رفع موانع تدریس مؤثر ادبیات، به پایداری آموزشی و نهادی از طریق ارتقای توانمندی دبیران، افزایش مشارکت یادگیرندگان و تأمین منابع برای حمایت از آموزش و یادگیری با کیفیت در بلندمدت کمک می‌کند.

Literature as a school subject is included in the Philology subject area. It constitutes its conceptual and substantive foundation, as reflected in the current Federal State Educational Standards for Basic General Education and Secondary (Complete) General Education. The relationship between literature and philology has been interpreted differently at different stages in the history of literature education in Russia. Thus, from the late eighteenth century onward, the concept of “philology” was replaced by the concept of slovesnost’ (verbal arts). From the second half of the nineteenth century, the concept of slovesnost’ began to be displaced from scholarly usage and replaced by the terms “philology,” “literature,” and “linguistics.” Likhachev offered the most comprehensive definition of philology, calling it the highest form of education in the humanities. The author argues for the fundamental role of literature in humanities education – worldview-shaping, moral, aesthetic, and cultural – a role that is insufficiently reflected in the current Federal State Educational Standards, and considers literature’s synthesizing role in the school curriculum and the meta-subject nature of philology. The meta-subject nature of Literature as a school subject presupposes the use of key literary and cultural images, codes, concepts, and ideas in the educational process. Through them, a living dialogue within culture is organized, one that addresses students’ hearts and minds and establishes connections between the present and other historical periods, cultures, and their characters. Particular attention in the study is given to the cultural and educational environment, which is created not only by an educational institution but also by the online environment, formed by various websites and blogs, that extends the boundaries of the contemporary lesson and enables dialogic communication between teachers and students beyond the classroom. Literary classics occupy a special place in philological education, since reading them offers multiple possibilities for interpretation and understanding. Such reading entails reflection on perennial, existential questions, even when these multivalent subtexts are not immediately recognized or seem self-evident to every reader. The article examines the life of classical works in the “great time” and the organization of dialogue within culture and across cultures. The article’s main conclusion is that, from the standpoint of contemporary philological scholarship, literature education entails educating a competent reader, cultivating aesthetic taste, developing creative abilities and a culture grounded in the humanities, as well as introducing students, through literary works, to the world of culture and fostering a culturally developed personality. For Likhachev, philology does not lead us away from life itself; it always reflects its deeper essence, constitutes the self-consciousness of culture, and shapes models of speech, intellectual, and social behavior. Школьный предмет «Литература» включен в предметную область «Филология» и является его концептуальной и содержательной основой, что отражено в современных ФГОС ООО и ФГОС ПОО. Соотношение литературы и филологии в разные периоды российского литературного образования истолковывалось по-разному. Так, с конца XVIII в. вместо понятия «филология» использовалось понятие «словесность». Со второй половины XIX в. началось вытеснение понятия «словесность» из научного обихода и замена его понятием «филология», «литература», «лингвистика». Наиболее емкое определение филологии дал Д.С. Лихачев, который назвал ее высшей формой гуманитарного образования. Автор статьи отстаивает высокую миссию литературы в гуманитарном образовании: мировоззренческую, нравственную эстетическую, культурологическую, которая недостаточно отражена в современных ФГОСах, и размышляет о синтезирующей роли литературы в школьном учебном плане, метапредметности филологии. Метапредметность предмета «Литература» предполагает оперирование в учебном процессе ключевыми литературными и культурными образами, кодами, концептами, идеями. Посредством их организуется живой диалог в культуре, обращенный к сердцам и умам обучающихся и, конечно, диалог современности с другими эпохами и культурами и их персонажами. Особая роль в исследовании отводится культурно-образовательной среде, которая создается не только образовательным учреждением, но интернет-средой, которая создается различными сайтами и блогами, которые раздвигают рамки современного урока для внешкольного диалогического общения учителя со своими учащимися. В филологическом образовании особая роль отводится литературной классике, прочтение которой содержит множество возможностей прочтения и осмысления. Оно включает размышления о вечных, экзистенциальных проблемах, даже если эти многозначные подтексты не выявляются сразу и не кажутся очевидными для каждого читателя. В статье рассматривается жизнь классических произведений в «большом времени» и организация диалога в культуре и диалога культур. Основной вывод статьи: литературное образование с позиций современной филологической науки предполагает воспитание квалифицированного читателя, формирование эстетического вкуса, развитие творческих способностей, гуманитарной культуры, а также вхождение учащихся посредством литературных произведений в мир культуры, формирование культурного типа личности. В понимании Д.С. Лихачева филология не уводит от живой жизни, она всегда отражает ее глубинную сущность, является самосознанием культуры, формирует модели речевого, интеллектуального, социального поведения.

درس ادبیات در مدرسه در حوزه موضوعی زبان‌شناسی قرار می‌گیرد و بنیان مفهومی و محتوایی آن را تشکیل می‌دهد؛ امری که در استانداردهای آموزشی دولتی فدرال برای آموزش عمومی پایه و آموزش عمومی متوسطه (کامل) منعکس شده است. نسبت میان ادبیات و زبان‌شناسی در دوره‌های مختلف تاریخ آموزش ادبیات در روسیه به گونه‌های متفاوتی تفسیر شده است. از اواخر قرن هجدهم، مفهوم «زبان‌شناسی» جای خود را به مفهوم «ادبیات شفاهی» (slovesnost’) داد. از نیمه دوم قرن نوزدهم، مفهوم «ادبیات شفاهی» به تدریج از کاربرد علمی کنار گذاشته شد و جای خود را به مفاهیم «زبان‌شناسی»، «ادبیات» و «زبان‌شناسی» داد. Likhachev جامع‌ترین تعریف از زبان‌شناسی را ارائه داد و آن را عالی‌ترین شکل آموزش علوم انسانی نامید. نویسنده بر نقش بنیادین ادبیات در آموزش علوم انسانی – نقش جهان‌بینی‌ساز، اخلاقی، زیبایی‌شناختی و فرهنگی – تأکید می‌کند؛ نقشی که به اندازه کافی در استانداردهای آموزشی دولتی فدرال کنونی منعکس نشده است و به نقش ترکیبی ادبیات در برنامه درسی مدرسه و ماهیت فراموضوعی زبان‌شناسی می‌پردازد. ماهیت فراموضوعی درس ادبیات مستلزم به‌کارگیری تصاویر، کدها، مفاهیم و ایده‌های کلیدی ادبی و فرهنگی در فرایند آموزشی است. از طریق این عناصر، گفت‌وگویی زنده در فرهنگ سازمان‌دهی می‌شود که به دل و ذهن دانش‌آموزان خطاب می‌کند و ارتباط میان زمان حال و دوره‌ها، فرهنگ‌ها و شخصیت‌های تاریخی دیگر را برقرار می‌سازد. در این پژوهش، توجه ویژه‌ای به محیط فرهنگی و آموزشی شده است؛ محیطی که نه تنها توسط نهاد آموزشی، بلکه توسط محیط آنلاین، شامل وب‌سایت‌ها و وبلاگ‌های مختلف، ایجاد می‌شود و مرزهای درس معاصر را گسترش داده و امکان ارتباط گفت‌وگویی معلم و دانش‌آموزان را فراتر از کلاس فراهم می‌کند. آثار کلاسیک ادبی جایگاه ویژه‌ای در آموزش زبان‌شناسی دارند، زیرا خواندن آن‌ها فرصت‌های متعددی برای تفسیر و فهم فراهم می‌آورد. چنین خواندنی مستلزم تأمل در مسائل جاودان و اگزیستانسیال است، حتی اگر این لایه‌های معنایی چندگانه بلافاصله آشکار نشوند یا برای هر خواننده‌ای بدیهی به نظر نرسند. مقاله به بررسی حیات آثار کلاسیک در «زمان بزرگ» و سازمان‌دهی گفت‌وگو درون فرهنگ و میان فرهنگ‌ها می‌پردازد. نتیجه اصلی مقاله این است که آموزش ادبیات از منظر پژوهش‌های زبان‌شناختی معاصر، تربیت خواننده‌ای شایسته، پرورش ذوق زیبایی‌شناختی، توسعه توانایی‌های خلاقانه و فرهنگ مبتنی بر علوم انسانی و همچنین آشنایی دانش‌آموزان با جهان فرهنگ از طریق آثار ادبی و شکل‌گیری شخصیت فرهنگی را ایجاب می‌کند. از دیدگاه Likhachev، زبان‌شناسی انسان را از زندگی واقعی دور نمی‌کند؛ همواره بازتاب‌دهنده ژرفای آن است، خودآگاهی فرهنگ را شکل می‌دهد و الگوهای رفتار گفتاری، فکری و اجتماعی را می‌سازد.

Background-Education is not only oriented toward cognitive development but also contributes to students’ social and character development. Literary works can provide contextual representations of social relationships, conflicts, and values that are relevant to literature learning. Prie GS’s novel Hidup ini Keras Maka Gebuklah presents adolescent social realities, family relationships, educational experiences, economic inequality, and interpersonal conflict through the character of Ipung. Previous studies of this novel have mainly focused on comparative literary elements, character psychology, and dehumanization. Objectives-This study aims to examine the social values represented in the novel and to analyze their potential relevance as literature teaching material for high school students. Method-This study employed a descriptive qualitative design using documentation, heuristic reading, hermeneutic interpretation, and qualitative content analysis. Relevant textual excerpts were identified, recorded, coded, categorized, and interpreted according to their narrative and social contexts. The credibility of the analysis was strengthened through an audit trail and theoretical cross-checking. Results-The analysis identified twelve categories of social values, namely empathy, caring, kinship, responsibility, solidarity, tolerance, democracy, self-control, self-acceptance, material values, vital values, and spiritual values. These values are represented through character responses, dialogue, family relationships, school experiences, economic conditions, interpersonal conflicts, and reflections on social life. The findings also indicate that the novel has potential relevance for Phase F Indonesian language literature learning because it provides linguistic, psychological, and socio-cultural content that can be integrated into literary appreciation activities. Conclusions-Hidup Ini Keras Maka Gebuklah contains diverse social values that may support literature learning and character-oriented discussion among high school students. However, this study does not empirically establish its classroom suitability because teachers, students, curriculum experts, and classroom implementation were not involved in the research. Therefore, the novel should be considered a potentially relevant literature teaching resource rather than a validated instructional intervention.

زمینه و هدف: آموزش صرفاً معطوف به رشد شناختی نیست، بلکه به رشد اجتماعی و شخصیتی دانش‌آموزان نیز کمک می‌کند. آثار ادبی می‌توانند بازنمایی‌های زمینه‌مند از روابط اجتماعی، تعارضات و ارزش‌هایی ارائه دهند که برای یادگیری ادبیات مرتبط هستند. رمان Hidup ini Keras Maka Gebuklah اثر Prie GS واقعیت‌های اجتماعی نوجوانان، روابط خانوادگی، تجارب آموزشی، نابرابری اقتصادی و تعارضات بین‌فردی را از طریق شخصیت Ipung به تصویر می‌کشد. مطالعات پیشین درباره این رمان عمدتاً بر عناصر تطبیقی ادبی، روان‌شناسی شخصیت و بی‌انسانی تمرکز داشته‌اند. هدف: این پژوهش با هدف بررسی ارزش‌های اجتماعی بازنمایی‌شده در رمان و تحلیل قابلیت ارتباط آن‌ها به‌عنوان مواد آموزشی ادبیات برای دانش‌آموزان دبیرستان انجام شده است. روش: این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از مستندسازی، خوانش هورستیک، تفسیر هرمنوتیکی و تحلیل محتوای کیفی انجام شد. گزیده‌های متنی مرتبط شناسایی، ثبت، کدگذاری، دسته‌بندی و بر اساس زمینه‌های روایی و اجتماعی تفسیر شدند. اعتبار تحلیل از طریق ردپای حسابرسی و تطبیق نظری تقویت شد. یافته‌ها: تحلیل، دوازده مقوله ارزش اجتماعی شامل همدلی، مراقبت، خویشاوندی، مسئولیت‌پذیری، همبستگی، مدارا، دموکراسی، خودمهارگری، خودپذیری، ارزش‌های مادی، ارزش‌های حیاتی و ارزش‌های معنوی را شناسایی کرد. این ارزش‌ها از طریق واکنش‌های شخصیتی، گفتگوها، روابط خانوادگی، تجارب مدرسه‌ای، شرایط اقتصادی، تعارضات بین‌فردی و تأملات درباره زندگی اجتماعی بازنمایی شده‌اند. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که این رمان برای یادگیری ادبیات زبان اندونزیایی در مرحله F دارای قابلیت ارتباط است، زیرا محتوای زبانی، روان‌شناختی و جامعه‌شناختی را ارائه می‌دهد که می‌تواند در فعالیت‌های قدردانی ادبی ادغام شود. نتیجه‌گیری: رمان Hidup Ini Keras Maka Gebuklah دارای ارزش‌های اجتماعی متنوعی است که می‌تواند از یادگیری ادبیات و بحث‌های مبتنی بر شخصیت در میان دانش‌آموزان دبیرستان حمایت کند. با این حال، این پژوهش شایستگی تجربی آن را برای کلاس درس اثبات نمی‌کند، زیرا معلمان، دانش‌آموزان، متخصصان برنامه درسی و اجرای کلاسی در پژوهش مشارکت نداشتند. بنابراین، این رمان باید به‌عنوان منبع بالقوه مرتبط برای آموزش ادبیات در نظر گرفته شود و نه به‌عنوان یک مداخله آموزشی تأییدشده.