student self-confidence

This study aims to describe the implementation of intensive coaching, and it results in basic movement training for Minangkabau dance at SMP Adabiah Padang. The study is motivated by the still low mastery of basic Minangkabau dance movements among students, which is shown by difficulties in remembering various movements, performing techniques correctly, coordinating body movements, and a lack of confidence in dancing. This research uses a qualitative method with a descriptive approach. Data was collected through observation, interviews, and documentation, and then analyzed through the stages of data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The research results show that intensive training is applied through identifying initial abilities, demonstrating movements, gradual practice, repetitive drills, individual guidance, providing feedback, and ongoing evaluation. Applying this training has positive effects on students' abilities, such as improved mastery of basic Minangkabau dance movements, the ability to remember movement sequences, accuracy in technique, coordination, and self-confidence. Mastering these basic movements becomes a foundation for students to apply them in the Syofyani Pasambahan Dance until they can perform the dance according to the training goals. Therefore, intensive training can be an effective strategy for improving mastery of basic Minangkabau dance movements in extracurricular dance activities at SMP Adabiah Padang.

هدف این پژوهش توصیف اجرای آموزش فشرده و نتایج آن در تمرین حرکات پایه رقص میننگکاباو در دبیرستان ادبیا پادانگ است. انگیزه انجام این پژوهش، پایین بودن میزان تسلط دانش‌آموزان بر حرکات پایه رقص میننگکاباو است که این امر با دشواری در به خاطر سپردن حرکات مختلف، اجرای صحیح تکنیک‌ها، هماهنگی حرکات بدن و کمبود اعتماد به نفس در رقصیدن نشان داده می‌شود. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری و سپس از طریق مراحل جمع‌آوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که آموزش فشرده از طریق شناسایی توانایی‌های اولیه، نمایش حرکات، تمرین تدریجی، تمرینات تکراری، راهنمایی فردی، ارائه بازخورد و ارزیابی مستمر اجرا می‌شود. اجرای این آموزش تأثیرات مثبتی بر توانایی‌های دانش‌آموزان دارد؛ از جمله بهبود تسلط بر حرکات پایه رقص میننگکاباو، توانایی به خاطر سپردن توالی حرکات، دقت در تکنیک، هماهنگی و اعتماد به نفس. تسلط بر این حرکات پایه، بنیانی برای دانش‌آموزان فراهم می‌کند تا بتوانند آن‌ها را در رقص Syofyani Pasambahan به کار گیرند و تا رسیدن به اهداف آموزشی، این رقص را اجرا کنند. بنابراین، آموزش فشرده می‌تواند راهبردی مؤثر برای ارتقای تسلط بر حرکات پایه رقص میننگکاباو در فعالیت‌های فوق‌برنامه رقص در دبیرستان ادبیا پادانگ باشد.

This study aims to describe the implementation of scale and interval exercises using a drill method during the choir extracurricular activities at SMP Negeri 16 Padang. Studying employs a qualitative approach with a descriptive method. Research informants consisted of the choir extracurricular instructor (as the primary informant) and five students (as supporting informants) selected through purposive sampling. Data was collected via observation, interviews, and documentation. The results indicate that the scale and interval exercises were conducted systematically, comprising planning, implementation, and evaluation stages. The exercises were carried out in a gradual and repetitive manner before being applied to the song "Indonesia Pusaka." The implementation of these exercises yielded positive results regarding the students' ability to distinguish between high and low pitches and execute pitch transitions more accurately, as well as boosting their confidence in participating in choir activities.

هدف این پژوهش توصیف اجرای تمرینات گام و فاصله با استفاده از روش دریل در فعالیت فوق‌برنامه گروه کر در دبیرستان دولتی شماره ۱۶ پادانگ است. این مطالعه با رویکرد کیفی و روش توصیفی انجام شده است. مطلعان پژوهش شامل مربی فوق‌برنامه گروه کر (به عنوان مطلع اصلی) و پنج دانش‌آموز (به عنوان مطلعان پشتیبان) بودند که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری شد. نتایج نشان داد که تمرینات گام و فاصله به صورت نظام‌مند و شامل مراحل برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی انجام شده است. این تمرینات به صورت تدریجی و تکراری پیش از اجرای قطعه «Indonesia Pusaka» صورت گرفت. اجرای این تمرینات نتایج مثبتی در توانایی دانش‌آموزان برای تمایز بین زیر و بمی صدا و اجرای دقیق‌تر انتقال بین نت‌ها به همراه داشت و همچنین اعتماد به نفس آن‌ها را در شرکت در فعالیت‌های گروه کر افزایش داد.

This study aims to describe the implementation of the Suggestopedia method in increasing students' confidence in speaking Arabic and identify supporting and inhibiting factors. The method used is qualitative research with a descriptive approach that aims to describe the phenomenon in depth. The results of the study indicate that the Suggestopedia method is effective in increasing students' confidence in speaking Arabic. This is evident from the improvement in students' speaking ability, fluency in reading Arabic, and changes in students' attitudes from shyness to being more active and brave in speaking in front of the class. Supporting factors include school policies, teacher competence, parental support, the availability of teaching materials, and adequate learning facilities. Inhibiting factors include the inability of some students to read the hijaiyah letters, low learning motivation, and feelings of shame and fear of making mistakes.

این پژوهش با هدف توصیف اجرای روش Suggestopedia در افزایش اعتماد به نفس دانش‌آموزان در صحبت کردن به زبان عربی و شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده انجام شده است. روش مورد استفاده، پژوهش کیفی با رویکرد توصیفی است که هدف آن توصیف عمیق پدیده می‌باشد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که روش Suggestopedia در افزایش اعتماد به نفس دانش‌آموزان در صحبت کردن به زبان عربی مؤثر است. این امر از بهبود توانایی گفتاری دانش‌آموزان، روانی در خواندن عربی و تغییر نگرش دانش‌آموزان از خجالت به فعال‌تر و شجاع‌تر شدن در صحبت کردن در مقابل کلاس مشهود است. عوامل حمایت‌کننده شامل سیاست‌های مدرسه، شایستگی معلم، حمایت والدین، در دسترس بودن مواد آموزشی و امکانات آموزشی کافی می‌باشد. عوامل بازدارنده شامل ناتوانی برخی دانش‌آموزان در خواندن حروف هجایی، انگیزه پایین یادگیری و احساس شرم و ترس از اشتباه کردن است.

When students come to study at Australian universities from other countries, they often bring with them experiences that can be vastly different to dominant epistemological and ontological frameworks manifest in Australia. It may be difficult for them to adjust to these dominant epistemological and ontological frameworks particularly if their formal educational backgrounds did not provide them with opportunities to engage in in-depth critical thinking (CT), which is foundational in Australian higher education. This paper therefore examines the way in which international students may be disposed towards engaging in CT in higher education settings. Five interviews were conducted with students enrolled in an in-sessional EAP program at one Australian university. Students were asked questions related to their family, cultural, linguistic, and educational backgrounds, their understanding of CT, their confidence using it in academic contexts, and their perceptions of the impact of AI on their ability to think critically. The RICA CT curriculum model, which is based on dialogic theory and informed by these students’ narratives, is then presented. This model utilises a sequential iterative design to help students build confidence using CT, thus enabling them to better apply CT skills in their academic activities.

هنگامی که دانشجویان از کشورهای دیگر برای تحصیل به دانشگاه‌های استرالیا می‌آیند، اغلب تجربیاتی را با خود به همراه دارند که می‌تواند به طور قابل توجهی با چارچوب‌های معرفت‌شناختی و هستی‌شناختی غالب در استرالیا متفاوت باشد. ممکن است برای آنان سازگاری با این چارچوب‌های معرفت‌شناختی و هستی‌شناختی غالب دشوار باشد، به‌ویژه اگر پیشینه آموزشی رسمی آنان فرصت‌هایی برای مشارکت عمیق در تفکر انتقادی (CT) که در آموزش عالی استرالیا بنیادی است، فراهم نکرده باشد. بنابراین، این مقاله به بررسی نحوه گرایش دانشجویان بین‌المللی به مشارکت در تفکر انتقادی در محیط‌های آموزش عالی می‌پردازد. پنج مصاحبه با دانشجویان ثبت‌نام‌شده در یک برنامه EAP درون‌دوره‌ای در یکی از دانشگاه‌های استرالیا انجام شد. از دانشجویان درباره پیشینه خانوادگی، فرهنگی، زبانی و آموزشی، درک آنان از تفکر انتقادی، میزان اعتماد به نفس در به‌کارگیری آن در زمینه‌های دانشگاهی و ادراک آنان از تأثیر هوش مصنوعی بر توانایی‌شان در تفکر انتقادی سؤال شد. سپس الگوی برنامه درسی RICA CT که مبتنی بر نظریه دیالوژیک و با الهام از روایت‌های این دانشجویان است، ارائه می‌شود. این الگو از طراحی تکرارشونده و پی‌درپی بهره می‌گیرد تا به دانشجویان در تقویت اعتماد به نفس در استفاده از تفکر انتقادی کمک کند و بدین ترتیب آنان را قادر می‌سازد مهارت‌های تفکر انتقادی را بهتر در فعالیت‌های دانشگاهی خود به کار گیرند.

The low level of student confidence in learning is one of the problems in the affective field that hinders students' active involvement in the classroom, especially at the elementary school level. This study aims to examine the effect of the use of Interactive Flat Panel (IFP) on student confidence in learning at Tanjung Jati 2 State Elementary School Bangkalan. This research uses a descriptive qualitative method. Primary data were obtained through semi-structured interviews with the principal, three classroom teachers representing each phase, and fifteen students selected using the Dispropostionate Stratified Random Sampling technique from grades I, III, and V. Secondary data were obtained from books, journals, and related articles. Data analysis includes data condensation, data presentation, and conclusion drawn, with the validity of the data strengthened through triangulation techniques and member checking. The results of the study show that the use of Interactive Flat Panel (IFP) has a significant positive impact on students' confidence in learning. The interactive touchscreen feature encourages students to boldly come to the front of the class, participate more actively, and respond to learning with more enthusiasm. Teachers reported changes in student behavior from passive to active. The integration of audio-visual teaching materials, learning animations, and educational applications through IFP is able to transform abstract concepts into more real and easy to understand. Students stated that they were more courageous to raise their hands, answer questions, and be actively involved in learning activities. This study concludes that IFP is not just a replacement for conventional media, but a transformative learning media that has a positive impact on the cognitive and affective dimensions, especially student confidence in elementary school.

سطح پایین اعتماد به نفس دانش‌آموزان در یادگیری یکی از مشکلات حوزه عاطفی است که مانع از مشارکت فعال دانش‌آموزان در کلاس، به ویژه در سطح ابتدایی، می‌شود. هدف این پژوهش بررسی تأثیر استفاده از پنل تخت تعاملی (Interactive Flat Panel - IFP) بر اعتماد به نفس دانش‌آموزان در یادگیری در دبستان دولتی تانجونگ جتی ۲ بانگکالان است. این پژوهش با روش کیفی توصیفی انجام شده است. داده‌های اولیه از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با مدیر مدرسه، سه معلم کلاس نماینده هر پایه، و پانزده دانش‌آموز که با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده نامتناسب از پایه‌های اول، سوم و پنجم انتخاب شدند، گردآوری شد. داده‌های ثانویه از کتاب‌ها، مجلات و مقالات مرتبط به دست آمد. تحلیل داده‌ها شامل تقطیر داده‌ها، ارائه داده‌ها و نتیجه‌گیری است و روایی داده‌ها از طریق تکنیک‌های مثلث‌سازی و بررسی اعضا تقویت شد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که استفاده از پنل تخت تعاملی (IFP) تأثیر مثبت و معناداری بر اعتماد به نفس دانش‌آموزان در یادگیری دارد. ویژگی صفحه لمسی تعاملی دانش‌آموزان را تشویق می‌کند تا با جسارت بیشتری به جلوی کلاس بیایند، مشارکت فعال‌تری داشته باشند و با اشتیاق بیشتری به یادگیری پاسخ دهند. معلمان تغییر رفتار دانش‌آموزان از حالت منفعل به فعال را گزارش کردند. ادغام محتوای آموزشی صوتی-تصویری، انیمیشن‌های آموزشی و برنامه‌های آموزشی از طریق IFP قادر است مفاهیم انتزاعی را به صورت واقعی‌تر و قابل فهم‌تر ارائه دهد. دانش‌آموزان اظهار داشتند که جسارت بیشتری برای بالا بردن دست، پاسخ به سوالات و مشارکت فعال در فعالیت‌های یادگیری پیدا کرده‌اند. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که IFP صرفاً جایگزین رسانه‌های سنتی نیست، بلکه یک رسانه یادگیری تحول‌آفرین است که تأثیر مثبتی بر ابعاد شناختی و عاطفی، به ویژه اعتماد به نفس دانش‌آموزان در مقطع ابتدایی دارد.

This study is motivated by the importance of strengthening elementary school students’ democratic character through Pancasila and Civic Education (PPKn) instruction. Teachers hold a strategic role in instilling democratic values, yet implementation still faces various challenges. This study aims to describe the teacher’s role, the strategies employed, and the supporting and inhibiting factors in strengthening students’ democratic character in Grade V PPKn learning. A descriptive qualitative approach was used at UPTD SD Negeri Perigi 03, South Tangerang City, with the principal, Grade V teachers, and Grade V students as subjects. Data were collected through observation, interviews, and documentation, then analyzed using Miles and Huberman’s interactive model (data reduction, data display, and conclusion drawing/verification), with validity ensured through triangulation. The results show that teachers fulfilled five roles – educator, facilitator, guide, motivator, and role model – through strategies such as group discussion and deliberation, presentation and question-answer sessions, contextual problem-solving, class-president election and democracy simulation, varied instructional media, and positive reinforcement. Supporting factors included school commitment, facilities, character-habituation programs, teacher competence, and student enthusiasm, while inhibiting factors included an unconducive classroom atmosphere, low student self-confidence, disrespectful peer behavior, and uneven participation. Sustained, synergistic efforts among teachers, learning strategies, and the school environment are needed for democratic character strengthening to proceed optimally and equitably.

این پژوهش با انگیزه اهمیت تقویت شخصیت دموکراتیک دانش‌آموزان دبستان از طریق آموزش مطالعات اجتماعی و آموزش شهروندی (PPKn) انجام شده است. معلمان نقش راهبردی در نهادینه‌سازی ارزش‌های دموکراتیک دارند، اما اجرای آن همچنان با چالش‌های مختلفی مواجه است. هدف این پژوهش توصیف نقش معلم، راهبردهای به‌کاررفته و عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده در تقویت شخصیت دموکراتیک دانش‌آموزان در آموزش PPKn پایه پنجم است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی در UPTD SD Negeri Perigi 03 شهر تانگرانگ جنوبی و با مشارکت مدیر مدرسه، معلمان پایه پنجم و دانش‌آموزان پایه پنجم انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری و با استفاده از مدل تعاملی مایلز و هابرمن (کاهش داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری/تأیید) تحلیل شدند و روایی از طریق مثلث‌سازی تضمین گردید. نتایج نشان داد که معلمان پنج نقش—آموزگار، تسهیل‌گر، راهنما، انگیزه‌بخش و الگو—را از طریق راهبردهایی مانند بحث و گفت‌وگوی گروهی، ارائه و پرسش‌وپاسخ، حل مسئله‌های زمینه‌محور، انتخابات رئیس کلاس و شبیه‌سازی دموکراسی، رسانه‌های آموزشی متنوع و تقویت مثبت ایفا کردند. عوامل تسهیل‌کننده شامل تعهد مدرسه، امکانات، برنامه‌های عادت‌دهی به شخصیت، شایستگی معلم و اشتیاق دانش‌آموزان و عوامل بازدارنده شامل فضای نامناسب کلاس، اعتمادبه‌نفس پایین دانش‌آموزان، رفتار بی‌احترام همسالان و مشارکت نامتوازن بودند. تلاش‌های مستمر و هم‌افزا میان معلمان، راهبردهای یادگیری و محیط مدرسه برای تقویت شخصیت دموکراتیک به‌صورت بهینه و عادلانه ضروری است.