developmental delay

Background: Developmental screening and responsive caregiving are essential components of early childhood healthcare. Parenting styles may be associated with developmental screening outcomes. Objectives: To examine the association between parenting styles and developmental screening categories among children aged 2 to 5 years in Sukabumi, Indonesia. Methods: This quantitative cross sectional study included 260 mother–child pairs recruited through reported cluster random sampling. Parenting styles were assessed using the Parenting Styles and Dimensions Questionnaire, while development was screened using the Kuesioner Pra Skrining Perkembangan. Associations were analyzed using Pearson chi square and Cramér’s V. Results: Authoritative, authoritarian, and permissive parenting accounted for 49.6%, 24.2%, and 26.2% of participants, respectively. Developmental screening indicated normal findings in 67.7%, suspect findings in 24.2%, and delay findings in 8.1%. A significant association was observed (X² = 21.148; df = 4; p < 0.001; Cramér’s V = 0.202). Suspect findings were highest with authoritarian parenting (41.3%), while delay findings were highest with permissive parenting (14.7%). Conclusions: Parenting styles were associated with developmental screening categories. Findings support caregiver counseling and routine developmental screening but do not establish causality.

زمینه: غربالگری رشد و مراقبت پاسخگو از اجزای اساسی مراقبت‌های بهداشتی دوران کودکی به‌شمار می‌روند. سبک‌های فرزندپروری ممکن است با نتایج غربالگری رشد مرتبط باشند. هدف: بررسی ارتباط بین سبک‌های فرزندپروری و دسته‌بندی‌های غربالگری رشد در کودکان ۲ تا ۵ ساله شهر سوکابومی اندونزی. روش‌ها: این مطالعه مقطعی کمی شامل ۲۶۰ زوج مادر–کودک بود که با نمونه‌گیری خوشه‌ای تصادفی گزارش‌شده انتخاب شدند. سبک‌های فرزندپروری با استفاده از پرسشنامه سبک‌ها و ابعاد فرزندپروری (Parenting Styles and Dimensions Questionnaire) ارزیابی شد و غربالگری رشد با استفاده از پرسشنامه پیش‌غربالگری رشد (Kuesioner Pra Skrining Perkembangan) انجام گرفت. ارتباط‌ها با استفاده از آزمون کای دو پیرسون و مقدار V کرامر تحلیل شد. یافته‌ها: سبک فرزندپروری مقتدرانه، استبدادی و سهل‌گیر به‌ترتیب ۴۹/۶٪، ۲۴/۲٪ و ۲۶/۲٪ شرکت‌کنندگان را تشکیل دادند. غربالگری رشد در ۶۷/۷٪ یافته‌های طبیعی، در ۲۴/۲٪ یافته‌های مشکوک و در ۸/۱٪ یافته‌های تأخیر را نشان داد. ارتباط معناداری مشاهده شد (X² = 21.148؛ df = 4؛ p < 0.001؛ V کرامر = 0.202). بیشترین یافته‌های مشکوک در سبک فرزندپروری استبدادی (۴۱/۳٪) و بیشترین یافته‌های تأخیر در سبک فرزندپروری سهل‌گیر (۱۴/۷٪) مشاهده شد. نتیجه‌گیری: سبک‌های فرزندپروری با دسته‌بندی‌های غربالگری رشد مرتبط بودند. یافته‌ها از مشاوره به مراقبان و غربالگری روتین رشد حمایت می‌کنند اما رابطه علی را اثبات نمی‌کنند.

Problems associated with mental development during the first years of life remain among the most significant medical and social challenges, since this period is characterized by particularly high neuroplasticity, while timely iden­tification of possible developmental deviations is of crucial importance. The study is aimed at systematizing modern strategies for the early prevention of mental developmental disorders, taking into account clinical, psychological, and social aspects. The major biological, perinatal, family, and social factors that may influence the development of the child’s cognitive, emotional, speech, and behavioral domains are analyzed. Particular emphasis is placed on the early iden­tification of developmental delays, assessment of emotional interaction between parents and the child, as well as detection of unfavorable conditions in the family environment, chronic stress, attachment deficits, and insufficient developmental stimulation. The need for interdisciplinary cooperation among pediatricians, child neurologists, psychiatrists, psycholo­gists, primary healthcare professionals, and social service specialists is emphasized. Contemporary effective preventive measures should focus not only on disorders that have already become clinically apparent, but also on the active identification of high-risk groups, regular monitoring of the child’s devel­opmental status, and the earliest possible initiation of corrective and developmental intervention programs. Such a comprehensive approach can improve the effectiveness of early support, reduce the severity of subsequent cognitive and emotional-behavioral problems, and contribute to better social adaptation of the child and overall well-being of the family.

مسائل مرتبط با رشد روانی در سال‌های نخست زندگی همچنان از مهم‌ترین چالش‌های پزشکی و اجتماعی به‌شمار می‌روند، زیرا این دوره با نوروپلاستیسیتی بسیار بالا مشخص می‌شود و شناسایی به‌موقع انحرافات احتمالی رشد از اهمیت حیاتی برخوردار است. هدف این مطالعه، نظام‌مند ساختن راهبردهای نوین برای پیشگیری زودهنگام از اختلالات رشد روانی با در نظر گرفتن جنبه‌های بالینی، روان‌شناختی و اجتماعی است. عوامل زیستی، پیرامون تولد، خانوادگی و اجتماعی عمده که ممکن است بر رشد حوزه‌های شناختی، هیجانی، گفتاری و رفتاری کودک تأثیرگذار باشند، مورد تحلیل قرار گرفته‌اند. تأکید ویژه‌ای بر شناسایی زودهنگام تأخیرهای رشدی، ارزیابی تعامل هیجانی والدین و کودک، همچنین شناسایی شرایط نامطلوب در محیط خانواده، استرس مزمن، کمبود دلبستگی و تحریک ناکافی رشد صورت گرفته است. ضرورت همکاری میان‌رشته‌ای میان متخصصان کودکان، نورولوژیست‌های کودکان، روان‌پزشکان، روان‌شناسان، کارکنان مراقبت‌های اولیه سلامت و متخصصان خدمات اجتماعی مورد تأکید قرار گرفته است. اقدامات پیشگیرانه مؤثر معاصر باید نه تنها بر اختلالاتی که به‌طور بالینی آشکار شده‌اند متمرکز باشند، بلکه شناسایی فعال گروه‌های پرخطر، پایش منظم وضعیت رشد کودک و آغاز هرچه زودتر برنامه‌های مداخله‌ای اصلاحی و رشدی را نیز دربرگیرند. چنین رویکرد جامعی می‌تواند اثربخشی حمایت زودهنگام را افزایش داده، شدت مشکلات شناختی و هیجانی-رفتاری بعدی را کاهش داده و به سازگاری اجتماعی بهتر کودک و بهزیستی کلی خانواده کمک کند.

Gender dysphoria (GD) in individuals with intellectual disability (ID) is underrecognized and poses diagnostic and ethical challenges due to communication limitations and risk of diagnostic overshadowing. We report a 21-year-old individual assigned female at birth with developmental delay who persistently identified as male, accompanied by gender-related distress and functional impairment. Psychometric assessment using the Binet– Kamath Test revealed a mental age of 12 years, consistent with mild–moderate ID. Disability and adaptive functioning scales (Indian Disability Evaluation and Assessment Scale [IDEAS], World Health Organization Disability Assessment Schedule 2.0 [WHODAS 2.0], Vineland Social Maturity Scale [VSMS]) confirmed significant functional limitations. The Utrecht GD Scale indicated moderate dysphoria, while capacity assessment demonstrated adequate understanding and ability to participate in psychosocial decisions. A gender affirmative, capacity-sensitive approach involving supportive psychotherapy and family psychoeducation resulted in reduced distress and improved family acceptance over 8 weeks. This case highlights that ID does not preclude stable gender identity and underscores the importance of structured assessment, formal capacity evaluation, and individualized, multidisciplinary management in such complex presentations.

دیسفوری جنسیتی (GD) در افراد دارای ناتوانی ذهنی (ID) کمتر مورد توجه قرار گرفته و به دلیل محدودیت‌های ارتباطی و خطر سایه‌افکنی تشخیصی، چالش‌های تشخیصی و اخلاقی ایجاد می‌کند. ما مورد یک فرد ۲۱ ساله با تعیین جنسیت زنانه هنگام تولد و تأخیر رشدی را گزارش می‌کنیم که به طور مداوم خود را مرد معرفی می‌کرد و با ناراحتی مرتبط با جنسیت و اختلال عملکردی همراه بود. ارزیابی روان‌سنجی با استفاده از آزمون Binet–Kamath سن ذهنی ۱۲ سال را نشان داد که با ناتوانی ذهنی خفیف تا متوسط مطابقت داشت. مقیاس‌های ناتوانی و عملکرد تطبیقی (مقیاس ارزیابی و سنجش ناتوانی هند [IDEAS]، پرسشنامه ارزیابی ناتوانی سازمان جهانی بهداشت ۲.۰ [WHODAS 2.0]، مقیاس بلوغ اجتماعی Vineland [VSMS]) محدودیت‌های عملکردی قابل توجهی را تأیید کردند. مقیاس Utrecht GD دیسفوری متوسط را نشان داد، در حالی که ارزیابی ظرفیت، درک کافی و توانایی مشارکت در تصمیم‌گیری‌های روانی‌اجتماعی را نشان داد. رویکردی تأییدکننده جنسیت و حساس به ظرفیت، شامل روان‌درمانی حمایتی و آموزش روانی خانواده، منجر به کاهش ناراحتی و بهبود پذیرش خانوادگی طی ۸ هفته شد. این مورد نشان می‌دهد که ناتوانی ذهنی مانع از هویت جنسیتی پایدار نمی‌شود و بر اهمیت ارزیابی ساختاریافته، سنجش رسمی ظرفیت و مدیریت فردمحور و چندرشته‌ای در چنین موارد پیچیده‌ای تأکید دارد.