Indigenous Standpoint Theory

Gratitude, one virtue that reflects a person's high moral standards, is a culturally sensitive construct expressed differently across cultural contexts. Definitions and perceptions of gratitude among children may differ from one community to another and from one region of the world to another. This study used a phenomenological design, coupled with the Indigenous standpoint theoretical framework and related participatory methodologies, to understand the virtue of gratitude among children. Conducting a qualitative survey, the authors utilized focus group discussions and key informant interviews to investigate how adolescents and adults from the pastoralist Turkana of northern Kenya and the Amhara of central Ethiopia defined and perceived gratitude in children aged 4–8 years. The authors analyzed the data thematically. The findings indicate that gratitude is defined variously as an innate capacity, an action, an expression of other virtues, and a feeling used to commune with both humans and the spirit world. Thus, gratitude reflects appreciation, thankfulness, and a positive response to acts of generosity or opportunities provided. Participants noted that gratitude manifested in children through their emotional dispositions, social interactions and relationships with others; their moral values; their actions and behaviors; and other positive character virtues. The most frequent recurring theme was defining gratitude as a relational skill used with both people and the spiritual world. These findings have implications for programs that support children developing positive virtues: they should be rooted in local cultural traditions and stress values prioritized by local communities.

شکرگزاری، که یکی از فضایل منعکس‌کننده استانداردهای بالای اخلاقی فرد است، مفهومی حساس به فرهنگ بوده و در زمینه‌های فرهنگی مختلف به شیوه‌های متفاوتی ابراز می‌شود. تعاریف و برداشت‌ها از شکرگزاری در میان کودکان ممکن است از یک جامعه به جامعه دیگر و از یک منطقه جهان به منطقه‌ای دیگر متفاوت باشد. این مطالعه با استفاده از طرح پدیدارشناختی و چارچوب نظری دیدگاه بومی و روش‌شناسی‌های مشارکتی مرتبط، به بررسی فضیلت شکرگزاری در میان کودکان پرداخت. نویسندگان با انجام یک پیمایش کیفی، از بحث‌های گروهی متمرکز و مصاحبه‌های مطلعان کلیدی برای بررسی نحوه تعریف و برداشت نوجوانان و بزرگسالان از جوامع دامدار ترکانا در شمال کنیا و آمهارا در مرکز اتیوپی از شکرگزاری در کودکان ۴ تا ۸ ساله استفاده کردند. داده‌ها به صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که شکرگزاری به شیوه‌های مختلفی همچون ظرفیت ذاتی، عمل، ابراز سایر فضایل و احساسی برای ارتباط با انسان‌ها و جهان روحانی تعریف می‌شود. بنابراین، شکرگزاری بازتابی از قدردانی، سپاسگزاری و واکنش مثبت به اعمال سخاوت‌آمیز یا فرصت‌های فراهم‌شده است. شرکت‌کنندگان اشاره کردند که شکرگزاری در کودکان از طریق گرایش‌های هیجانی، تعاملات اجتماعی و روابط با دیگران، ارزش‌های اخلاقی، اعمال و رفتارها و سایر فضایل مثبت شخصیتی بروز می‌یابد. پرتکرارترین مضمون، تعریف شکرگزاری به عنوان مهارت ارتباطی مورد استفاده با انسان‌ها و جهان معنوی بود. این یافته‌ها برای برنامه‌هایی که از رشد فضایل مثبت در کودکان حمایت می‌کنند، پیامدهایی دارد: این برنامه‌ها باید ریشه در سنت‌های فرهنگی محلی داشته و بر ارزش‌هایی که توسط جوامع محلی اولویت‌بندی می‌شوند، تأکید کنند.